Wanted for Pleasure (SPG)

Chapter 6

Mabilis na lumipas ang mga araw na tila ba bawat segundo ay binibilang ko para lamang matapos ang awkward na pagsasama naming apat sa loob ng bahay. Pero hindi ko inakalang mas lulubha ang sitwasyon nang dumating ang araw ng pag-alis nina Mama at Tito Henry para sa kanilang dalawang linggong honeymoon sa Maldives.

"Meisha, anak, ikaw na muna ang bahala rito. Crane, bantayan mo ang kapatid mo, ha?" bilin ni Mama habang kinukuha ang kanyang hand-carry bag.

"Don't worry, Ma. She's in good hands," sagot ni Crane habang nakasandal sa pinto, may suot na mapang-asar na ngiti na tanging ako lang ang nakakaunawa sa tunay na kahulugan.

Nang tuluyan nang makaalis ang sasakyan nina Tito Henry, tila ba bumigat ang atmospera sa loob ng mansyon. Mula sa magarbo at malawak na sala, naging bigla itong napakasikip. Tinalikuran ko agad si Crane para umakyat sa kwarto, pero hindi pa ako nakakatapak sa unang baitang ng hagdan nang magsalita siya.

"So, the babysitters are gone. What's the plan, Sis?" ang diin niya sa huling salita ay tila ba sinusubukan ang pasensya ko.

"Mag-aral at matulog. Huwag mo akong kakausapin kung hindi importante," malamig kong sagot nang hindi lumilingon.

Sa sumunod na tatlong araw, naging eksperto ako sa pag-iwas. Gigising ako nang mas maaga sa kanya para kumain, at magkukulong sa kwarto o sa library hanggang sa maramdaman kong tulog na siya. Ngunit si Crane ay hindi basta-basta susuko. Alam niya kung paano ako kantiin.

Isang hapon, habang nag-aaral ako sa library, biglang bumukas ang pinto at pumasok siya nang walang suot na pang-itaas—tanging gym shorts lang. Bakas ang pawis sa kanyang dibdib at abs, at ang amoy ng kanyang p*********i ay agad na sumakop sa maliit na espasyo ng library.

"What are you doing here? May gym sa baba, Crane," asik ko habang nakatitig sa libro, pilit na hindi tinitingnan ang kanyang katawan na pamilyar na pamilyar sa aking mga palad.

"It’s my house, Meisha. I can go wherever I want," kumuha siya ng isang libro sa likuran ko, dumaan siya nang napakalapit kaya naramdaman ko ang init na nagmumula sa balat niya. "Bakit ka ba laging nagtatago rito? Masarap ang hangin sa pool. Or maybe... you're afraid you might lose control if you see me like this?"

"In your dreams," sabi ko sabay ligpit ng aking mga gamit. "Masyado kang bilib sa sarili mo. To me, you’re just an annoying person I’m forced to live with."

Narinig ko ang mahina niyang tawa habang naglalakad ako palabas. "Keep telling yourself that, Meisha. Maybe one day, maniniwala ka na rin sa sarili mong kasinungalingan."

Dumating ang gabi ng ika-anim na araw. Dahil day-off ng mga kasambahay, kailangan kong magluto para sa sarili ko. Akala ko ay tulog na si Crane o nasa labas, pero laking gulat ko nang makita ko siyang nakaupo sa island counter, naglalaro ng kutsilyo habang nanonood sa akin.

"You're making pasta? Make some for me, too," utos niya.

"May kamay ka, Crane. Gamitin mo," sagot ko habang abala sa pagpapakulo ng tubig.

"Galit ka ba talaga sa akin, o galit ka sa katotohanang hanggang ngayon, naaalala mo pa rin kung paano mo isinigaw ang pangalan ko noong gabing 'yon?"

Binitawan ko ang sandok at hinarap siya. Ang dibdib ko ay nagbabaga sa galit. "Can you stop? Tatlong taon na ang nakalipas! Lasing ako noon, at naghahanap lang ako ng paraan para makalimot! Hindi ikaw ang gusto ko noon, Crane. Kahit sino pa ang naroon sa bar na 'yon, papatulan ko dahil kailangan kong manhid!"

Tumayo siya at dahan-dahang lumapit sa akin. Ang kanyang mga mata ay naging madilim at seryoso. "Liar. If it was just anyone, hindi mo ako hahalikan nang ganoon katindi sa elevator pa lang. You chose me, Meisha. At hanggang ngayon, ramdam ko ang panginginig mo tuwing malapit ako."

"Hindi ako nanginginig sa takot o sa gusto kita. Nanginginig ako sa dumi ng nararamdaman ko dahil kapatid na kita ngayon!" bulyaw ko sa kanya.

"We share no blood, Meisha. Only a marriage certificate of our parents," bulong niya habang kinukulong ako sa pagitan ng counter at ng kanyang katawan. Inilapit niya ang kanyang mukha sa akin, sapat na para magtama ang aming mga hininga. "Huwag kang magmalinis. Dahil alam nating dalawa na sa ilalim ng galit na 'yan, may apoy na gusto mong muling mabulabog."

Huminga ako nang malalim at tiningnan siya nang diretso sa mga mata. Hindi ko ipapakita sa kanya na apektado ako. Hindi ako bibigay.

"Tapos ka na ba?" tanong ko nang may bakas ng pagkabagot. "Kasi kung oo, pwedeng umalis ka na? Kumukulo na ang pasta ko at ayaw kong masira ang appetite ko dahil sa presensya mo."

Bahagyang natigilan si Crane. Siguro ay hindi niya inaasahan na ganoon kabilis kong maibabalik ang aking depensa. Humakbang siya pabalik, may bahid ng inis sa kanyang panga.

"Fine. Enjoy your dry pasta, Meisha. But remember, we still have eight days left. Let's see how long you can keep that mask on."

Nang makalabas siya ng kusina, doon ko lang pinakawalan ang hiningang kanina ko pa pinipigil. Napahawak ako sa counter dahil sa pangangatog ng aking mga tuhod.

Mali ito.

Alam kong bawat asar niya, bawat haplos ng tingin niya, ay sinusubukan ang aking pundasyon. Pero hindi ako pwedeng bumigay. Para kay Papa, para kay Mama, at para sa natitirang dignidad ko, mananatili akong bato sa harap ng lalaking ito—kahit na sa loob-loob ko, unti-unti na akong natutunaw sa init na pilit kong itinatanggi.