Wanted for Pleasure (SPG)

Chapter 3

Meisha Rivera POV

Dumating ang araw ng kasal na para bang isang bagyong hindi ko na kayang pigilan.

Gising na gising ako kahit maaga pa, hindi dahil excited kundi dahil kabado. Kabadong makita siya ulit. Kabadong harapin ang katotohanang pagkatapos ng araw na ito, magiging pamilya na kami ni Crane, sa mata ng batas, sa mata ng simbahan, at sa mata ng lahat ng nakakakilala sa amin.

Tinulungan ko si Mama na magbihis. Ivory lace ang wedding gown niya, off-shoulder, simple pero elegante. Maganda siya. Masaya siya. At kahit gustuhin ko man, hindi ko kayang sirain ang araw na ito para sa kanya.

"Anak, okay ka lang ba?" tanong ni Mama habang hawak ang kamay ko. Napansin niya ang madalas kong pagbuntong-hininga.

"Opo, Ma. Ang ganda-ganda niyo po."

Hinalikan niya ako sa noo. "Alam kong hindi mo pa rin gusto ang nangyayari. Pero sana maintindihan mo... kailangan ko nang mag-move forward, Anak."

Tumango na lang ako. Ano pa ba ang magagawa ko?

Sa simbahan, umupo ako sa unahan kasama ng ibang pamilya. Naka-pastel pink dress ako na mahabang gown na hiniling ni Mama na isuot ko bilang maid of honor. Simple lang pero elegante. Ayaw kong mag-stand out. Ayaw kong mapansin.

Pero sa kabilang side, naroon si Crane.

Naka-three-piece charcoal gray suit siya na may perpektong pagkakatahi, mukhang modelo sa magazine. Ang buhok niya ay naka-slick back, at may kaunting stubble sa mukha. Gwapo. Sobrang gwapo. At ang unang taong tiningnan niya pagpasok niya sa simbahan ay ako.

Mabilis akong umiwas ng tingin.

Sa buong ceremony, pinilit kong manatiling nakatutok sa altar. Pinanood ko si Mama na maglakad papunta kay Tito Henry. Pinanood ko silang magpalit ng vows at rings. At nang mag-kiss na sila, pumalakpak ang lahat.

Pero ako? Ngumiti lang ako. Kahit gusto kong maging masaya para kay Mama, may parte sa akin na nasasaktan.

Dahil alam kong pagkatapos ng araw na ito, wala na kaming sariling tahanan. At magiging isang pamilya na kami ni Crane.

Pagdating sa reception, mas lalong lumala ang kaba ko.

Ang venue ay maganda, may mga fairy lights na nakabitin, may live band, at masarap ang pagkain. Pero hindi ko ma-enjoy ang kahit ano. Dahil kahit saan ako tumingin, nandoon si Crane. Palagi siyang nasa peripheral vision ko. Palagi siyang nakatingin.

Kaya ginawa ko ang tanging alam kong gawin ang umiwas.

Kung lalapit siya sa table ko, pupunta ako sa buffet. Kung susundan niya ako sa buffet, makikipag-usap ako sa ibang tao. Paulit-ulit, hanggang sa parang naglalaro na kami ng taguan sa gitna ng mga bisita.

"Meisha, seriously, what's your problem?" narinig kong sabi niya mula sa likuran ko, sa ika-apat na pagkakataon yatang sinubukan niya akong kausapin.

"Wala," tipid kong sagot. "Excuse me."

Pero bago pa ako makalayo, hinawakan niya ang braso ko, hindi masakit, pero sapat para pigilan ako. "We need to talk."

"Wala tayong pag-uusapan, Crane."

Sa gilid ng mata ko, nakita ko si Mama na abala sa pakikipagkwentuhan sa ibang bisita. Hindi niya kami nakikita.

"Hindi kita tatantanan hangga't hindi mo ako kinakausap," bulong niya, ang boses ay puno ng frustration.

Kaya nang may mapansin akong madilim na parte sa likod ng stage na isang lugar na walang masyadong tao ay alam kong doon na ang huling harapan namin.

"Ano—!" hindi ko natapos ang sasabihin ko nang hilahin niya ako sa madilim na parte ng venue. Mga backdrop, boxes ng equipment, at katahimikan.

At nang tumingin ako sa kanya, nakatayo siya sa harap ko na may matiim na tingin. Ang mga mata niya ay puno ng frustration at ng isang bagay na hindi ko mabasa.

"Meisha," panimula niya, mababa ang boses pero may pagka-sarkastiko. "Mind telling me why the hell you've been avoiding me all day?"

"Wala akong problema."

"Don't play dumb. You've been running away from me since this morning. So tell me, why?"

Tumingin ako sa kanya. At sa sandaling iyon, halos sumabog na ang lahat ng nararamdaman ko. Ang galit. Ang takot. Ang kalungkutan.

"Bakit?" ulit niya, mas malapit pa. "Is it because of that night three years ago?"

Nanlamig ang buong katawan ko.

Alam niya.

"I don't know what you're talking about," tanggi ko, pero ramdam kong nanginginig na ang boses ko.

"Don't lie to me, Meisha." Tumigil siya, sapat ang lapit para maramdaman ko ang init ng hininga niya. "I know it was you. That night. Three years ago. Sa hotel."

Napapikit ako. Gusto kong tumakbo. Gusto kong umiyak. Pero hindi ako makagalaw.

"So tell me," patuloy niya, ngayon ay mas mahinahon na pero may pagka-desperado. "Bakit mo ako iniiwasan? Dahil ba sa nangyari sa atin? Dahil ba natatakot ka? O dahil alam mo na rin na ako iyon?"

Tumingin ako sa kanya. At sa mga mata niya, nakita ko ang katotohanan. Siya nga. At alam niya. Alam niya mula simula.

"I..." pero wala akong masabi.

"Meisha, please. Talk to me." Mas lumapit pa siya. Ngayon, ramdam ko na ang init ng katawan niya. "I need to know. Bakit mo ako iniiwasan?"

Umiling ako. "Hindi ko alam, Crane. Hindi ko alam kung ano ang dapat kong gawin. Hindi ko alam kung paano ko haharapin 'to."

"Then let's talk about it—"

"No." Pinilit kong maging matigas ang boses kahit nanghihina ako sa loob. "Wala nang pag-uusapan. Nangyari na. Tapos na. We were both drunk. We made a mistake. And now... now you're my stepbrother. So let's just forget it ever happened."

"Forget?" tanong niya, halatang hindi makapaniwala. "You think I can just forget? Meisha, you were my first—" Napatigil siya. Napahilot sa sentido niya. "Fuck."

Tinalikuran ko na siya. "Forget it, Crane. Wala nang mangyayari. Wala nang dapat pag-usapan. We're family now. So let's just... move on."

"Meisha, wait—"

Pero hindi na ako tumigil. Naglakad ako palayo kahit ramdam ko ang tingin niya sa likod ko. Kahit alam kong may gusto pa siyang sabihin.

Dahil kung tinuloy ko pa ang usapang iyon—kung inamin ko pa na sa bawat gabi ay bumabalik ang alaala niya ay baka hindi ko na kayang itanggi na gusto ko rin siyang kausapin.

Ang bawat kahon na isinasakay sa likod ng pickup truck ay tila isang piraso ng aking puso na unti-unting binabaklas. Ang bahay namin, ang bahay ni Papa ay mananatiling nakatayo, ngunit ang mga alaala ay maiiwan na rito.

Sinabi ni Mama na hindi ibebenta ang bahay. Pero kapalit noon, kailangan kong sumama sa kanila sa mansyon ng mga De Vera.

Isang magandang kulungan, sabi ko sa sarili ko nang una kong makita ang gate.

Matayog ang bakod. Maayos ang hardin. Moderno ang arkitektura. Malayo sa payak at mainit na yakap ng lumang bahay namin.

At nang bumaba kami ng sasakyan, nandoon na si Tito Henry kasama ang mga kasambahay.

At siyempre, naroon siya.

Si Crane.

Nakasandal siya sa hamba ng malaking pinto, suot ang isang simpleng puting t-shirt at shorts. Kahit sa ganitong kasuotan, tila ba nangungutya ang kanyang presensya. Ang kanyang mga mata ay diretso sa akin, tila binabasa ang bawat hakbang ko, tila nagpapaalala na sa loob ng bahay na ito, wala akong mapagtataguan.

"Welcome home, Meisha," nakangiting bati ni Tito Henry. "Crane, tulungan mo ang kapatid mo sa mga gamit niya."

Ang salitang kapatid ay tila isang malakas na sampal sa mukha ko.

Tumingin ako kay Crane, at nakita ko ang bahagyang pagtaas ng sulok ng kanyang labi.

"Sure, Dad," sagot niya.

Bitbit ang dalawang malaking bag, sumunod ako kay Crane paakyat sa ikalawang palapag. Ang bawat hakbang ko sa magarbo nilang hagdan ay tila paglapit sa isang panganib.

Huminto siya sa tapat ng isang pinto sa dulo ng hallway. "This is your room."

Malaki ang silid. May sariling walk-in closet, malambot na kama, at balkonahe na may tanawin ng pool. Pero bago pa ako makapasok, hinarangan niya ang daan gamit ang kanyang braso.

"So, ito na iyon?" mahinang bulong niya. "Magpapanggap tayo na parang walang nangyari dahil lang sa kapatid na kita?"

"Crane, please. Let's just make this easy for everyone."

"Easy?" Lumapit siya, sapat na para maamoy ko muli ang kanyang pabango. Hindi na alak, kundi amoy ng bagong ligo at mamahaling sabon. "You think living under the same roof with the guy who first touched you is easy, Meisha?"

Hindi ako sumagot. Itinulak ko ang braso niya at pumasok sa loob, agad na isinara ang pinto. Sumandal ako doon, ang puso ko ay tumatambol nang napakabilis.

Paano ko ba ito kakayanin?

Kinabukasan, naghanda si Tito Henry ng espesyal na hapunan. Ang hapag ay puno ng masasarap na pagkain, steak, pasta, mamahaling alak.

Sa gitna ng tawanan nina Mama at Tito Henry tungkol sa kanilang balak na honeymoon, naroon kami ni Crane sa magkabilang panig ng lamesa, parang dalawang boksingero na nagpapakiramdaman sa ring.

"Crane, Meisha, sana ay maging malapit kayo sa isa't isa," sabi ni Tito Henry. "You're both of legal age, but you're family now. I want this house to be a place of love."

"Don't worry, Dad," sagot ni Crane habang hinihiwa ang steak nang may dahan-dahan. Tumingin siya sa akin. "I'll make sure Meisha feels... very welcome here."

Napahigpit ang hawak ko sa aking tinidor.

"Salamat po, Tito," tanging sagot ko.

Matapos ang hapunan, nagpaalam si Mama na magpapahinga na. Naiwan ako sa kusina para uminom ng tubig. Akala ko ay nakaakyat na ang lahat, ngunit paglingon ko, naroon si Crane sa may island counter, may hawak na baso ng whiskey.

"You want a drink?" tanong niya.

"Thanks but no thanks." Naglakad ako palayo, pero bago ako makalabas ng kusina, hinawakan niya ang braso ko at isinandal ako sa pader.

"Bakit ka ba takot na takot, Meisha? Noong gabing iyon, ikaw ang lumapit sa akin. Ikaw ang nagsabi na I’ll take you all I want. Ano ang nagbago?"

Naramdaman ko ang init ng luha sa aking mga mata.

"Ang nagbago ay ang katotohanang kasal na ang mga magulang natin! Na bawat hawak mo sa akin ay isang malaking pagkakamali! Na bawat tingin mo, naaalala ko kung paano ko trinaydor ang alaala ni Papa dahil sa isang gabi ng kahinaan!"

Natigilan si Crane. Bahagyang lumuwag ang hawak niya sa braso ko. Ang galit sa kanyang mga mata ay napalitan ng isang emosyong hindi ko maintindihan.

"I didn't know about your dad back then," bulong niya. "I just saw a beautiful girl in a bar who looked like she was drowning. And I wanted to be the one to save her, even for just one night."

"Hindi mo ako nailigtas, Crane. Mas lalo mo lang akong nilunod."

Kumawala ako sa kanya at tumakbo paakyat. Nilock ko ang pinto ng kwarto ko at doon ibinuhos ang lahat ng iyak na kanina ko pa pinipigilan.

Maya-maya, narinig ko ang mahinang katok.

"Meisha," tawag niya sa labas. "I'm sorry. Hindi kita pipilitin kung ayaw mo. Pero hindi ko rin kayang magpanggap na wala lang ang lahat. Magkatabi lang ang kwarto natin. If you need anything... anything at all... I'm just here."

Narinig ko ang kanyang mga hakbang palayo.

Tumayo ako at pumunta sa balkonahe. Tiningnan ko ang madilim na langit.

Sa bahay na ito, kailangan kong matutong lumaban.

Hindi para sa ibang tao, kundi para sa sarili kong nararamdaman.

Dahil sa ilalim ng iisang bubong, ang pinakamahirap na kalaban ay hindi ang galit, kundi ang atraksyong pilit mong itinatanggi pero unti-unti kang tinutupok.