ADAM VALDEZ: Chapter Five
1499 Words
Chapter Five
"Misty, I think we should go home. Malapit ng mag-twelve at medyo... dumadami na ang mga lasing."
Napatingin ako sa paligid matapos akong pagsabihan ni Jinky at tama nga siya. Mas nagiging wild ang crowd ngayon lalo na nang biglang may dumating na grupo at halos angkin ang buong club.
"Siguro nga, Jinks. Wait ka lang dito, okay? Pupuntahan ko sina Melvin. Magpapahatid na rin tayo sa kaniya."
Tumango lamang siya at iniwan ko sa couch na nakaupo mag-isa. I can't take my eyes off of her. Hindi ko alam ang uncomfortable na feeling na iwan si Jinky mag-isa. It was like a big responsibility for me to look after her, not because I am scared of Adam, but I cared for her.
I looked my way, then the crowd of drunk people blocked my sight of Jinky when I looked back. Babalik din naman agad ako kaya, there is nothing wo worry about. "Do not act like her mother, okay?" saway ko sarili dahil bigla na lang akong nangamba nang 'di ko mawari.
Nasa may dulo sina Charisse at Melvin, na sa paalam ng mga ito kanina ay magva-vape raw kaya medyo malayo-layo ang pupuntahan ko. Medyo nahihilo na rin ako kaya pilit kong iniiwasan ang mga taong nakakasalubong ko.
Nang nasa malapitan na ako ay bigla kong napansin ang nakayukong lalaki at napabuntong-hininga na lamang. Mukhang wala akong aasahan kay Melvin dahil lasing na ito at si Charles naman ay walang dalang kotse. Hindi ko rin makita sina Charisse kaya naisipan kong bumalik na lamang sa kinaroroonan ni Jinky.
"s**t naman! Magco-commute kami sa ganitong oras?"
Party-goer ako pero sine-secure ko ang safety ko kaya si Melvin ang parati kong kasama para maging driver kaso masiyadong natuon ang oras ko kay Jinky kaya lumayo ang mga kasama ko sa akin at nakisaya sa iba, 'di ko na tuloy nakontrol si Melvin.
I was on my way back when the crowd suddenly changed into chaos. Nagkakagulo!
What the hell is happening?
"Oh, no!"
Bigla kong naalala si Jinky na mag-isang nakaupo lamang!
"Jinky! Jinky!" Patakbo akong sumisigaw kahit alam kong imposibleng maririnig ako ng babae dahil sa ingay ng sigawan at tugtog sa loob ng club.
"Oh, no! Jinks!"
Halos mahulog ang puso ko nang napagtantong wala na siya sa couch na iniwanan kanina. She was definitely scared and horrified!
"Damn it! Jinky! Jinky!"
Para akong baliw sa kasisigaw ng pangalan ni Jinky. The people are running like they are chasing for their lives, while I am here, looking for someone.
"Jink-" A firm gripped suddenly paused me for a while. Sa sobrang lakas ng pagkakahawak ng kung sino sa palapulsuhan ko ay halos mawalan ako ng lakas para maglaban sa marahas na taong ito.
Medyo dim ang nakikita kong postura pero malinaw sa akin na lalaki ito!
"W-wait!" I suddenly flinched when he pulled me closer to him! Sa sobrang bilis ng sandaling kinabig niya ako palapit sa kaniya para maisalba sa nagtatakbuhang mga tao ay napasubsob ako sa matigas niyang dibdib! Ang sarap pa sa ilong ng amoy niya sa wari ko ay tila, mas nakalalasing sa diwa ko. No! This scent is very familiar...
I was lost for a while when he started to walk while hugging me, ensuring that no one could hurt or even touch me!
For the very first time of my entire life, ngayon lang ako nakaramdam ng panghihina dahil sa takot. Maraming beses na akong nakaranas ng kaguluhan sa club pero ito ang unang beses na kailangan ko pala ng isang taong poprotekta sa akin.
Who is he?
Bigla na lamang akong natauhan sa kung sinong taong bigla na lamang naging superhero ko.
"W-wait..." I was trying to be loud but those words words were audible to my ears only. Hindi siya nakinig at patuloy na lamang sa paglalakad habang nakayakap sa akin.
Dahil sa medyo nanghihina na ako sa aftermath ng mga nangyari, nagpaubaya na lamang ako at hinayaan ang lalaking ito na dalhin ako kung saan man. Nakakapagod din ang manlaban. Nakakapagod din ang lumaban!
He suddenly stopped. Naramdaman ko ang hangin sa labas kaya pinilit kong ibuka ang mga mata para aninagin kung saan man ako. A door car opened. Doon ko na ginising ang nahihilong diwa ko at pinilit na inilayo ang sarili sa lalaking akala ko isasalba ako sa kaguluhan.
I knew this style, ang mga lalaking kagaya niya ay walang pinagkaiba sa mga lalaking gusto lang akong ikama!
"Get off of me-" I suddenly stopped screaming when I saw a very familiar face!
Lasing ba ako o pinaglalaruan ako ng diwa ko dahil hinahanap ko ang anak niya?
"A-Adam?"
I heard his sigh and widely opened the door of his Ranger Rover car. "Get inside."
Umiling ako dahil pati boses ay kay Adam! "No! No! I must see Jinky before-"
"Get inside, Misty! And explain to me why you lied!"
For the very first time, ngayon ko lang narinig na sumigaw si Adam, kung siya nga ito.
I tried to compose myself, and when I was finally convinced that he was Adamson August Valdez, I faced him.
Kahit medyo nahihilo ako ay pinilit kong tingnan siya nang diretso. I wanted to say that I was trying to protect Jinky but I couldn't! I tried but I failed! At ngayon, hindi ko alam kung nasaan ito.
"A-Adam... Jinky is-"
"She's home. So get inside and we'll talk about it." Humina ang boses niya habang naiwan akong nakatulala. Nakauwi na si Jinky? Paano? Paano niya rin pala nalaman na nandito kami? Is he following us?
"Seriously?" Para akong tanga at halos mabaliw sa sobrang kaba nang nakita kong wala na si Jinky sa iniwanan ko tapos nakauwi na pala ito? And here he was?
He looked at me coldly for a moment and went to the driver's seat. Narinig ko na lang na binuhay niya ang makina ng kaniyang sasakyan habang hinihintay akong makapasok.
"Damn...."
"Get inside before the police will see you. Minor de edad ka, Misty. Nagkakagulo na sa loob kaya... you better get inside."
Napalunok ako sa kaniyang sinabi at walang nagawa kundi ang pumasok sa loob ng kaniyang sasakyan, nakatabing nakaupo sa kaniya.
I cannot look at him. Hindi sa dahil natatakot ako sa kaniya dahil sa pagdala ko sa kaniyang anak sa ganitong club pero bigla kong naalala na sa kaunting sandali, nawala ako sa sarili at... pinapapantasyahan siya.
Shit! No way! I don't even know him earlier! Kung alam ko lang...
"So? I think... I need an explanation from you."
Napatingin ako sa kaniya. Seryoso ang mukha niya habang nilalaro ang manibela ng kaniyang sasakyan. The inside of the car was filled with his scent kaya naalala ko na naman ang ginawa kong pagyakap kanina at kahit anong gawin kong pagdidiin sa sarili na yakap ng isang ama iyon, alam ko sa sarili na hindi!
"I..."
"Paano kung may masamang nangyari sa inyo at wala si Alas doon?"
Naitaas ko ang isang kilay dahil si Mr. Chua ba ang tinutukoy niya? Ang kaibigan niya na galing China at sa kanila mananatili? He is not following... us?
"I trusted you, Misty. Kahit alam ko sa sarili na..." Bigla siyang tumingin sa akin kaya 'di ko alam ang gagawin dahil sa sobrang kaba.
"I... you... don't..."
"I don't?" he teased.
He smiled and suddenly stopped the car. Mas lalo akong kinabahan dahil mas lalong bumibigat ang mga hiningang binibitawan niya.
"I know... you are angry. Galit ka sa amin ng mama mo."
Natigilan ako sa kaniyang sinabi dahil bakit nauungkat na naman dito ang issue ko sa kanilang dalawa.
"There is nothing to do-"
"There is!"
Naluluha akong napatingin sa kaniya dahil napaka-judgmental niya kung ganoon! Iniisip niya na ginagamit ko si Jinky para maghiganti sa kanilang dalawa ni Mom!
I secretly wiped the tears. I was trying to hold them back, but I cannot! Ang sakit pa lang harap-harapan kang i-judge. Ngunit gayunpaman, ayaw kong makita niya akong parang batang umiiyak dahil pinagalitan! He has no right!
"You... don't know."
"Alin ang hindi ko alam, Misty?"
Mahinahon ang tono niya pero parang ang bigat pakinggan!
"My daughter is so precious to me. Alam mo ba iyon?"
"Do not judge me, Mr. Valdez! Hindi ko kinakaibigan si Jinky dahil weapon ko siya para maghiganti sa iyo!"
Isang mapaklang halakhak na hindi man lang umabot sa mga mata niya ang kaniyang sinagot. "Damn it..." he flickered with sarcasm.
Mas lalo akong naluluha dahil naiinis ako sa napaka-cold niyang sagot! Damn it niya rin!
"If I could tell you what's going on, Misty. Alam kong mapapahiya ka sa mga pinaggagawa mo! You will definitely regret this for sure..."
Naitaas ko ang aking isang kilay dahil bakit 'di niya na lang sabihin para matapos na at mapahiya na ako?
"Then, tell me, what is it, Mr. Valdez? Slap with the truth! Or... punish me? Come on! Do whatever you want to pleasure your heart, Mr. Valdez! Sabihin mo lang sa akin ang totoo!"
- Writer
