ADAM VALDEZ: Chapter Six-1
1048 Words
ADAM
Huminga na lang ako nang malalim dahil kahit sabihin ko sa kaniya ang totoo, maniniwala ba siya? Magbabago ba ang tingin niya sa amin ng mommy niya?
"Isa lang ang masasabi ko, Misty," sabi ko, habang pinipilit panatilihing kalmado ang boses ko. "Your mom loves you. At sa tamang panahon... malalaman mo rin ang lahat."
Pero punong-puno ng dismaya ang mga matang nakatingin ngayon sa akin. Masakit makita iyon, lalo na't ako mismo ang promotor kung bakit siya nasa dilim pa rin hanggang ngayon. Nangako ako kay Violeta—na wala akong sasabihin kay Misty hangga't hindi pa niya nakukuha ang share na para lang sa kaniya. Hangga't hindi siya ligtas.
"Let's go home. Mukhang uulan."
"You are selfish, Mr. Valdez! Pareho lang kayo ni Mommy! You are selfish—"
Pero natigil siya bigla sa kasisigaw. Isang malakas na kulog ang yumanig sa kalangitan, at pati ang katawan ng sasakyan ay bahagyang nag-vibrate.
At gano’n na lang ang gulat ko nang bigla siyang kumapit sa braso ko, mahigpit. Niyakap niya ang braso ko na para bang buhay niya ang nakasalalay doon.
"N-no... no..." nanginginig niyang bulong.
Napatitig ako sa kaniya. Kanina lang ay parang bulkan siya kung sumabog—ngayon, para siyang batang takot na takot. Ang lakas ng kabog ng dibdib ko. At mas lalo pa itong tumindi nang unti-unti siyang tumingala sa akin.
She looked... different. Like an angel trapped in a storm.
Ganda talaga ng batang 'to. Kung hindi lang sa masungit niyang bibig at pasimpleng pagsuplada, baka matagal ko nang napansin kung gaano siya ka... kaakit-akit.
Napalunok ako.
No, Adam. Don’t go there.
Seventeen lang siya. Bata pa siya. Anak siya ni Violeta. At higit sa lahat... she was like a daughter to me.
Nabitawan niya ang braso ko at agad na inayos ang sarili. Halatang nahiya rin siya sa ginawa niya. "I have astraphobia... Kaya... pasensiya na."
"It's okay. We need to go—"
Isa na namang matinis na kulog ang sumunod, kasabay ng isang nakakabulag na kidlat. Napakapit na naman siya sa akin, this time mas mahigpit.
"Please! Please! No!"
"Shhh..." Hinaplos ko ang balikat niya, pero kita ko pa rin ang takot sa kaniyang mukha. Hindi ko na kayang ipagpilitan pang bumiyahe. Hindi na rin ako makakapag-drive sa ganitong sitwasyon. Kaya pinara ko muna ang sasakyan sa gilid ng kalsada, kung saan may lilim at ligtas sa mga dumadaang sasakyan.
Humarap ako sa kaniya. "Hey, are you okay?"
"Do I look okay, Mr. Valdez?" masungit pa rin kahit takot.
Napailing na lang ako. "Alright. You can go to the backseat. Hindi na tayo aalis hangga’t hindi tumitila ang ulan."
Tumango siya, parang batang sinabihan ng guro. Dali-dali siyang lumipat sa likod ng sasakyan at isinandal ang ulo sa bintana.
Napapikit siya tuwing may kumukulog, at paminsan ay nanginginig.
"M-Mr. Valdez... can... you stay with me here?" mahina niyang tanong.
Napatingin ako sa salamin. Umiiyak na siya.
Damn. Ayokong makita ang ganito kay Misty. Hindi siya mahina. Pero ngayon... ngayon para siyang batang takot sa dilim.
Tinanggal ko ang seatbelt ko at pilit isiniksik ang sarili sa gitna para makapunta sa backseat. Medyo masikip pero kinaya ko. Tinanggal ko rin ang armrest sa gitna ng dalawang upuan. Nang makalapit ako sa kaniya, hinubad ko ang jacket ko at ipinantakip sa kaniyang balikat.
"Are you good now? Is it feeling better?"
Tumango siya, pero mas lalo lang siyang kumapit sa braso ko—mas mahigpit ngayon. Parang ayaw na niyang bumitaw.
Relax, Adam. Anak mo lang 'yan. Think of her like Jinky.
Pero ibang imahe ang pumapasok sa isip ko. Ang lambot ng dibdib niyang nakadikit sa braso ko. Ang init ng katawan niya. Ang halimuyak ng buhok niya na dumampi sa leeg ko.
"Damn..." bulong ko. Hindi ko na alam kung saan ko ilalagay ang sarili ko.
"Ang init mo, Mr. Valdez..." she whimpered. "Ang init ng katawan mo..."
Napalunok ako. I sat straight. Tuwid na tuwid. Nilalabanan ko ang tukso.
Pero wala akong pinangakong hindi ako magiging mahina.
MISTY
Nakatulog ako sa yakap ng init ni Adam. Para bang lahat ng lamig—mula sa ulan, aircon, at takot ko—ay nawala nang dumampi ang balat ko sa kaniya. His warmth lulled me like a lullaby.
Pero nang dumilat ako, nakatitig na ang ulan sa labas. Gabi na. Tila hindi pa rin tapos ang galit ng langit. Ngunit sa loob ng sasakyan... tahimik.
Napatingin ako kay Adam. Hindi gumagalaw. Hindi rin nagsasalita.
Tulog pa rin siya.
At hindi ko alam kung bakit, pero bigla akong napatitig sa kaniya. Hindi bilang ang lalaking laging galit sa akin. Hindi bilang “tito-titohan.” Kundi bilang... lalaki.
He was damn gorgeous. Para siyang isang matured actor na hindi kumakapal ang mukha kahit tumatanda. May sophistication. May misteryo.
From his strong brows, dumako ang tingin ko sa mga mata niyang nakapikit. Alam kong intimidating iyon kapag gising siya. Pero ngayon, peaceful. Tahimik. Almost... soft.
His nose—matangos, perpekto. His lips—mamula, bahagyang nakaawang. Parang nang-aakit kahit natutulog.
And his jaw... ang linis ng cut. Ang tigas ng anyo. Masculine.
Napakagat ako sa labi ko habang pinagmamasdan siya. Paano kung halikan ko siya? Gaano kaya kalambot ang mga labi niya?
Hindi dapat ganito. Mali.
He’s older. He’s my mom’s friend. Maybe even my mom’s first love. Pero bakit ako ang nandito ngayon, hindi siya?
I closed my eyes and sat straight. Pinipigilan ko ang sarili. I needed to snap out of it.
Pero naramdaman kong gumalaw siya. Bahagyang inayos ang jacket sa aking balikat, tapos... lumapit siya.
I felt his warm breath close to my face.
Hindi ako gumalaw. Nagkunwaring tulog. Pero kabado ako. Ramdam kong ilang pulgada lang ang pagitan ng mukha namin ngayon.
At nang dahan-dahan kong idinilat ang mata ko, halos mapahinga ako nang malalim. His face was right in front of mine.
Ang lapit. Isang iglap lang—puwede kaming maghalikan.
My heart was pounding. Hindi ko alam kung ano ang mas malakas—ang ulan sa labas, o ang t***k ng dibdib ko ngayon.
Gusto ko siyang tuluyang titigan. Gusto kong malaman... paano kung hindi ko na pigilan ang sarili ko?
Pero bago ko pa maisip ang sunod na hakbang, bumalik siya sa pagkakaupo. Nag-ayos. Tumagilid.
Iniwan niya akong basang-basa sa gitna ng sariling damdamin.
- Writer
