Fated To Love You

Kabanata 19

CHU 404

Nagsimula ang araw namin. After ng practice namin sa play ay agad akong naghanda para sa game namin. Nagpalit ako ng jersey namin sa locker.

Nang makapunta sa court ng CHU ay marami nang tao sa mga bleachers. I saw Levi and Seren cheering for us.

Natawa kami nila Arthur at pumunta sa gilid ng court. Malapit nang magsimula ang game. Medyo kinakabahan ako pero alam ko naman na kaya ko.

"Just do our best just like what we practice every week," ani Markus sa amin.

We all nodded. Nang magsimula ang laro ay mas lalong naging maingay ang court. Puno ng mga taong nagsisigawan sa mga team nila.

When the first quarter started, nahirapan kami sa kalaban. Kai is really good in basketball just like what everybody says. Palagi siyang nakaka-shoot. Walang mintis.

"Go, Kai! We love you!" I saw a lots of girls from art class cheering for him.

Natapos ang first quarter na kaunti lang ang lamang namin ngunit nakahabol ang art class sa mga sumunod na laro. Ngayon mas lamang na sila.

I tried my best to make a shot, it's a good thing na nakaka-shoot din ako lalo na sa three points kaya medyo nakakaabot kami sa score ng kalaban. Lalo na si Markus.

He's really good too. Walang mintis ang mga three points shot niya kaya halos magsigawan ang mga classmates namin. I even saw Seren shouted so loud when Arthur make his three points.

2 points na lang ang lamang ng kalaban dahil sa shoot ni Arthur.

"Arthur, goo!" Seren shouted.

Arthur just smile and shook his head. Napailing kami nila Markus at Louis dahil alam naman naming gusto ng magtatatalon niyan ni Arthur sa tuwa.

Ramdam ko ang pagod ko nang sa last quarter na at kaunti na lang ang oras. Nasa kalaban ang bola, maganda ang pwesto ko at kaya kong maka-shoot ng three points kung ibibigay sa’kin ang bola.

Nasa kay Louis ang bola. I looked at him, raising my hands. Nakuha niya ang gusto ko at mabilis na pinasa sa akin ang bola. Tumalikod ko at nag-drible.

Kai was behind me. Kaunting mali ko lang ay alam kong pwede niyang maagaw ang bola. I exhaled and suddenly remembered what my brother told me.

"When you play basketball, you should have some techniques to win," ani habang hawak ang bola.

Nasa open court kami ng barangay namin. Pag may oras ay palagi kaming nandito para maglaro ng basketball. Sometimes, we're playing with Papa.

Syempre magkakampi kami ni papa at mag-isa lang si Kuya. Si Mama ay nanonood lang sa amin. Ganito kami palagi.

Kumunot ang noo ko. "What technique?" I asked while looking at him.

He smiled while continue dribbling the ball in front of me. Tumalikod siya kaya hinarangan ko siya sa likod para maagaw ang bola.

Naka antabay lang siya sa akin at pinakikiramdaman ang kilos ko sa likod niya.

"Always know your enemies movement. Lalo na kung ganitong dehado ka sa pwesto mo," aniya bago ko nakita na haharap na siya sa akin.

And I know he will turned to shoot the ball so it alerted me. Handa na ako para maagaw sa kanya ang bola ngunit mabilis siya kumaliwa at bago ko pa malaman na shoot na niya ang bola.

Napanguso ako sa kanya. He only smirked and went to me. Nilagay niya ang kamay sa buhok ko ay bahagyang ginulo ang buhok ko.

"Be smart, Astraea to every movement. Iyon ang magandang techniques."

Napangiti ako nang maintindihan ang sinabi niya.

"I'd take note of that, Kuya."

"Para hindi ka matalo. Hindi lang pagalingan dito, dapat matalino ka rin at alam ang bawat galaw ng kalaban mo."

I bit my lips and smiled. I won't disappoint my brother.

Kagaya ng tinuro niya sa akin, iyon ang ginawa ko ngayon. I know Kai will take the ball from me, so before he could do that. Mabilis akong gumalaw.

Bago pa niya makuha ang bola sa akin, mabilis akong umikot at tumalon para i-shoot ang bola. I heard a loud screams when I shoot the ball. Three points. Natapos ang laban na lamang kami ng isang puntos.

Napangiti ako at napatingin sa mga kakampi ko. Agad kaming nagtatalon sa tuwa. I hugged Markus out of my excitement! Panalo kami!

"We won!" Malakas na sigaw ni Seren.

Napatingin ako sa bleachers at nakita sila ni Levi. I saw Levi looking at me with a smile on his lips. Hindi nawala ang ngiti sa labi ko habang nakatingin sa akin.

"Ang galing ko, 'di ba?" Pagmamayabang ko sa kanya nang matapos kami.

We're on our way outside the school to celebrate. Marami ring tao sa campus dahil sa mga booth pagkatapos ng laro namin.

"Oo na! Ikaw na!"

"Sabi ko sa'yo ako magpapanalo sa team namin," dugtong ko pa.

Ngumisi siya sa akin. "Order as you want. It's on me!"

"Ayon naman pala!"

Naging hyper ang mga kaibigan namin. Kumain kami sa isang restaurant sa labas. Nilubos namin ang libre ni Levi kaya napuno ng pagkain ang lamesa namin.

"Ang galing-galing niyo kanina! Grabe! Akala ko matatalo na talaga tayo." Si Seren sa tabi ko.

"Luckily, we have Markus. Walang mintis ang three points," sinabi ni Louis habang nakatingin sa kaibigan.

Markus just smile. "Hindi lang ako. Si Arthur din."

"Seriously, people? Ako pa ba?" Pagmamayabang ni Arthur.

"Yabang mo!" Umirap si Seren.

"But Astraea is one of the kind," patuloy ni Markus. "I know Kai. He's very alert and just one mistake, makukuha niya panigurado ang bola. But he didn't."

"Oo nga, e. Ang galing mo roon, Astraea. Naisahan mo si Kai."

Gusto kong mahiya dahil wala naman talaga iyon. I just did my best. Hindi lang naman ako. Pati lahat silang kakampi ko.

"Natutunan ko 'yon sa Kuya ko."

Louis nodded. "That's why you're good."

"Hmm… dating varsity captain ang Kuya ko sa Cebu."

"Dati?" Arthur asked.

Tumango ako. "Wala na siya."

Natahimik sila.

"Sorry," agad na sinabi ni Arthur.

Umiling ako. "Okay lang. Two years na siyang wala."

Nagpatuloy ako sa pagkain. I don't really mind talking my brother from my friends. Kaibigan ko naman sila.

"Anyway, I think about it for a long time," Ani Seren maya-maya.

Napatingin kami sa kanyang lahat. We're busy eating when she started talking again. She only smile at us sweetly.

"Since, we're all friends here. Why not create a name for our friendship?"

"Oo nga, 'no?" Arthur added.

"Tapos dapat may group chat din tayo. Uso 'yon ngayon," dagdag ni Markus.

Tumango si Seren. "Right? Dapat may pangalan ang friendship natin! So everyone in our school know about us."

"Anong ipapangalan natin?" Natatawa na tanong ni Levi.

"What about our names?" Markus suggested.

Sumimangot si Arthur. "Huwag 'yon! Masyadong common ang ganoon," sagot niya.

Naisip din tuloy ako kung anong magandang pangalan.

"What about Crestwood High? Since we're all students in CHU?" It's Seren's.

Napakunot ako ng noo. "Pwede… pero parang may kulang?"

"Crestwood High University 404?" Si Levi.

Napatingin kaming lahat sa kanya.

"404 means nothing. Cannot be found. It did not exist. Pero magandang pakinggan. Simple lang. When people ask about this, they will not have any idea that it's us."

"Nakakatuwa naman 'yon. Hindi existed pero nag-eexist talaga tayo," ani Markus.

"That's right. Walang kwenta kung papakinggan mo pero para sa atin malalim ang dahilan."

We all nodded. Maganda nga. Not very fancy. Simple lang.

"CHU404? Sounds great!" Humagikhik si Seren.

"Okay…" tumayo si Arthur at hinawakan ang baso niya na may laman na coke. "August 15. As we celebrate our first win in a basketball game, today is also the first establishment of our squad. Our friendship that I hope will last long."

Tumayo rin kami at ginaya si Arthur.

"CHU404!" We all exclaimed as we raised our drinks.