Fated To Love You

Kabanata 3

Yellow

"Levi!" Malakas na sigaw ko sa lalaking mabilis ang lakad palayo sa akin.

I gritted my teeth. Humigpit din ang hawak ko sa mga dalang libro. Habol ko ang hininga at ramdam ko rin ang pawis sa noo ko.

"Levi! Ano ba? Hintayin mo naman ako!"

Tila siya walang pakialam at mas binilisan pa ang paglalakad. Sinong hindi hihingalin, eh ang haba ng mga binti niya! Ang liit-liit ko lang kaya hindi ko siya maabutan!

"Levi!" I shouted again but it seems like he didn't hear me at all. Ayaw niya talagang huminto!

Bwisit!

Mas binilisan ko pa ang paglalakad kahit na bigat na bigat sa dalang anim na libro. I was planning to review because we have a quiz in entrepreneurship and social science. Papatulong sana ako sa kanya kasi matalino siya at ang isang tulad ko na kakasampak lang sa strand na 'to ay nangangapa pa.

I'm not dumb. When I was in Cebu, I was one of the top student in my school. Sadyang malaking adjustment lang sa akin ngayon dahil nagpalit ako ng strand. I just need some help from him because he's smart. Kahit ngayon lang siya nakapag-aral, sobrang laki ng agwat niya sa mga kaklase namin.

He was homeschooled for almost of his life because of his hearr, pero hindi 'yon hadlang sa kanya dahil nangunguna siya sa halos sa lahat ng students dito. He's just not a handsome boy who has a golden spoon but he's also that one of the student in your school na may angking galing sa katalinuhan.

Nang maabutan ko siya, I immediately grabbed his hands. Napahinto siya sa paglalakad at lumingon sa akin.

He gave me his bored look. "What?"

"T-tulungan…" I catch my own breath. "M-mo… ako mag-review."

Habol ko ang hininga sa pagod habang siya parang wala lang. Ni Hindi man lang pinagpawisan.

He looked at me coldly. "Why would I help someone like you? Huh?"

"Sige na. Just do me this favor, please?"

"A.yo.ko."

Tatalikuran niya dapat ako nang hatakin ko ulit ang kamay niya. Magkasalubong ang kilay na tiningnan niya ako ngayon.

"Don't you feel something special for me?" Mahinang tanong ko habang marahan na nakatingin sa kanya.

I was just wondering… what if… just what if he feels something for me because he has my brother's heart? Hindi ko alam pero tumakbo ang bagay na 'yon sa naisip ko nitong mga nakaraang araw lang.

Ever since I came here wala siyang ibang ginawa kundi ang pagtabuyan ako dahil ayaw niyang maging kaibigan ko. As much as possible he would always keep his distance from me no what how I tried to be close to him.

Nag-isang linya ang kilay niya. Ramdam ko rin na nalito siya sa tanong ko. But I didn't repeat what I asked. I just stared at him softly.

Maya-maya nakita ko na umangat ang gilid ng labi niya. Then he shook his head.

"Nagpapatulong ka sa akin mag-review tapos ngayon magtatanong ka ng gan'yan?" Umiling ulit siya. "Baliw ka talaga."

Para akong sinaksak sa sinabi niya. It hurts. So it means…wala siyang nararamdaman na kung ano sa akin? O kahit anong koneksyon kasi si Kuya ang donor ng puso niya?

"I don't want to be your friend. I don't want you near me. I don't want you to disturb me especially my life. Don't you understand it?"

Napakurap-kurap ako.

"Bakit ba ayaw mong maging magkaibigan tayo?" Tanong ko.

"I just don't like you," he blurted out.

"But I can change your mind right? Iyong mga nangyari noong nakaraang araw lalo na doon sa bike lane, baka naman pwedeng kalimutan mo na 'yon? Let's start something new."

Tiningnan niya ako ng saglit bago naglakad ulit palayo. I bit my lips and sighed. Wala akong choice kundi ang habulin siya hanggang sa makapasok kami sa building namin.

Lakad-takbo ang ginawa ko para kahit papaano ay maabutan ko siya. I stop and catch my own breath for a second. I stared at his back. Hindi talaga ako hinintay!

Napairap ako sa hangin at bumuga ng hangin. I bit my lips after and I started running again. Nasa second floor na ako nang makita ko siyang malapit na sa room namin.

"Levi!" Malakas na sigaw ko.

I hold my books tightly. Akmang tatakbo ulit ako nang mapansin ko na medyo madulas ang daan. Nagsalubong ang kilay ko at napunta iyon sa isang janitor na nagma-map ng sahig.

He stared at me and suddenly pointed something. Napatingin ako sa tinuturo niya. Napahalukipkip na lang ako nang makita ang isang sign na ‘slippery! Watch your step!'

I continue running dahil malapit na si Levi sa room namin. Buong lakas kong inipon ang loob ko at mabilis na tumakbo para maabutan siya. Kung hindi ko siya pipilitin na tulungan akong mag-review, edi zero na ako sa quiz namin. And I don't want that to happen especially that we're classmates!

Nakakahiya kung mangyayari 'yon! Ang talino niyang tao. Well… Hindi naman ako bobo pero nakakahiya pa rin!

Naiisip ko pa lang na zero ako sa entrepreneurship baka mas kaayawan niyang maging kaibigan ko. Worse, isipin pa niya na bobo talaga ako kahit na hindi totoo!

"Levi!"

I almost near him. I immediately grabbed his hands but I felt something on my feet. Madulas 'yon! Halos manlaki ang mga mata ko nang ma-realized na madulas nga pala ang daan! Instead of grabbing his hands to get some support, nadulas ang kamay ko! Iba rin ang nahawakan ko!

Napapikit na lang ako dahil alam kong babagsak ako. I immediately support my face using my other hand. Ang isang kamay ko'y nakahawak sa isang tela bago ako natumba. Tumama ang kamay ko sa sahig at ramdam ko ang sakit no'n pati ng katawan ko.

Iniinda ko ang sakit na nararamdaman ng marinig ko ang malakas na sigawan ng mga tao sa paligid. I gritted my teeth. Sobrang sakit ng katawan ko! Nakakahiya na nadulas ako sa harap ng maraming tao!

"I didn't know yellow is your favorite color!" Rinig ko ang malakas tawa ni Arthur.

Mariin kong napikit ang mga mata ko kasi alam kong nakakahiya ang nangyari sa akin ngayon. Nakakahiya naman talaga ang madulas at nakita ka pa ng maraming tao! Parang gusto ko na lang tuloy kainin ng lupa!

Malakas ang tawanan, hindi lang nila Arthur pati na rin ang ibang classmates ko! For sure, halos lahat sila nakita na lumagapak ako sa sahig!

"Tapos Thor pa ang design!" I heard everyone brust out laughing.

Sa sobrang lakas ng tawanan nila, halos mapadiin ang pagkakasubsob ng mukha ko para di nila ako makita. I also feel my cheeks hitted!

"Idol mo pala si Thor, Levi!" Malakas na tumawa sila Marcus na halos nagpapula talaga ng pisngi ko.

Nakakahiya talaga!

"Noted, Levi! You're a big fan of yellow and Thor!"

"What a combination!"

I gritted my teeth because of embarassment that I am feeling right now! Feeling ko nga umuusok na ang dalawang pisngi ko sa sobrang hiya na nararamdaman!

"Thank you, Astraea for revealing this! Ngayon may alam na kami tungkol kay Levi!" Arthur added again. Tawa siya nang tawa na akala mo mamamatay na.

Wait! Why am I hearing they're saying Levi's name? Bakit? Anong nangyari sa kanya?

Dahil sa naisip, agad na umangat ang ulo ko para makita ang nangyari. And as soon as I tilted my head, I saw Levi in front of me. Nakatayo siya. More like parang naninigas. Hindi nagsasalita.

Mas lalong napakunot ang noo ko. Is there's something wrong with him? I started checking him out. Mukha naman siyang okay kaso hindi ko makita ang mukha niya dahil nakatalikod siya sa akin.

"Astraea, okay ka lang?" I heard Seren's voice.

Hindi natanggal ang tingin ko sa likod ni Levi habang nakalagapak ako sa sahig. Thinking something happen to him, kinakabahan na ako!

Tatayo na sana ako nang makita kong nakahawak pala ang isang kamay ko sa tela. Doon bumaba ang mga mata ko at halos manlaki ang mga mata ko sa nakita!

I was holding Levi's pants! Nakababa na iyon! I checked him out again. Doon ko lang na realize na dahil sa pagkakadulas at pagkakabagsak ko sa sahig, nahawakan ko pala ang pants niya!

I felt so embarrassed right now thinking I was the reason bakit siya pinagtatawanan ng mga kaklase namin! Nahubaran ko siya nu'ng nadulas ako!

"L-Levi…" I also whisper his name out of embarrassment.

Naririnig ko pa rin ang tawanan ng mga kaklase ko lalo na si Arthur. I bit my lips habang si Levi ay dahan-dahan na lumingon sa akin.

I saw his face. Mapula 'yon at hindi rin nakaalis sa pansin ko ang sama ng tingin niya sa akin. He looked shock too, just like me! Akala ko kasi ang pinagtatawanan ng mga kaklase namin! Siya pala! Hindi pala ako ang nakakahiya, kundi ang ginawa ko sa kanya! Sobra pa sa nakakahiya!

Without thinking, I immediately stood up. Hindi ko na nga nararamdaman ang p*******t ng katawan ko dahil mas ramdam ko ang inis niya sa akin ngayon kesa sa kung anong sakit ng katawan ko!

The way he looks at me, parang mapapatay niya ako!

"L-Levi…" Nahihiya ako para sa kanya! And this is my fault!

Again! Kasalanan ko na naman bakit siya galit! And sobrang valid na nang reason bakit siya magagalit ngayon sa akin!

Nakatingin lang siya sa akin habang ako'y hindi ko na alam ang gagawin o sasabihin. I know he's angry at me right now and I can feel it.

Ano na lang ang mangyayari sa pakikipagkaibigan ko sa kanya kung ganito ang nangyari ngayon? Napahiya siya dahil sa akin.

"I… I-I…" napalunok ako sa sobrang guilty na nararamdaman.

"Stay away from me," He growled.

Napatitig ako sa kanya. He immediately fix his pants and stormed out. Halos gusto kong maiyak sa sobrang guilty.