“Reyshan, Reyshan...” pagtawag ni Edith sa anak mula sa labas ng pinto ng kuwarto nito. Nakailang katok pa siya sa labas ng pinto bago iyon bumukas.
"Mama, bakit po?" bungad tanong niya pagbukas na pagbukas niya ng pintuan.
Pinahid din niya ang noo gamit ang likod ng kanyang kamay buhat sa pawis na namuo roon. Naglilinis at nag-aayos kasi siya ng kanyang silid at gusto niya ng bagong mukha niyon para maiba naman sa paningin at pakiramdam niya. Sigurado siyang magiging mas masarap din ang tulog niya mamayang gabi. At aminado rin siya sa kanyang sarili na epekto rin iyon ng mga naganap kagabi.
Kumibot ang mga labi ni Reyshan nang maalala ang gabi sa peryahan. Mag-fo-form na rin sana nang ngiti iyon ng pigilan at ipinid niya ang labi. Mamaya tuksohin pa siya ng mama niya kapag nakita siya
