“Daddy.”, anas niya habang nakayakap sa ama. After ten long years, she was finally in his arms again, a wave of relief washing over her as she buried her face in his shoulder.
“I’m sorry, anak. I’m really sorry,” patuloy na wika ng kanyang ama habang hinahagod ang kanyang buhok, ang bawat haplos ay tila nagdadala ng bigat ng pagsisisi at paghingi ng tawad sa lahat ng sakit at pagdurusa na naidulot.
Habang naririnig ang paghingi ng ama ng tawad ay umiyak lamang siya sa balikat nito. Ang kanyang mga luha ay tahimik na bumagsak at bawat patak ay saksi sa kanyang pagpapatawad. Wala siyang alam sabihin ngunit ramdam niya sa kanyang sarili na ang mga katagang iyon ang unti-unting nagpapawala ng anumang bigat sa dibdib na matagal niyang ininda, na para bang may parte sa kanyang sarili na unti-u
