Bölüm 25: Toprağın Kalbi
Karanlık, sadece bir ışık yoksunluğu değildi. Canlı, somut bir varlıktı. Göz kapaklarının üzerine çöken bir ağırlık, ciğerlerine dolan eski bir mezarın havası, kulak zarlarını zorlayan mutlak bir sessizlikti. Dışarıdaki dünyanın kaosu –güneşin parlaklığı, rüzgarın uğultusu, kurşunların vızıltısı– sanki başka bir evrene aitti. Burada, zamanın ve mekanın tüm kuralları askıya alınmış gibiydi.
Sadece iki ses vardı.
Birincisi, bir yerlerden, çok yakından ya da çok uzaktan geldiği belli olmayan, sonsuz bir sabırla kayayı delen bir su damlasının sesiydi. Her **"tıp"**, karanlığın kadife örtüsünü delen gümüş bir iğne gibiydi, sessizliği daha da derinleştiriyordu.
İkincisi ise kendi varlıklarının sesiydi. Göğüs kafeslerinin içinde gümbürdeyen kalpleri, adrenalinin çekil
