---
Bölüm 24: Gözlerin Hapsi
Zaferin tadı, yaban kekiği ve rüzgarla ıslanmış toprak kokusu gibiydi. Aslı, tırmanışın yorgunluğunu tatlı bir sızı gibi hisseden kaslarını umursamadan, ciğerlerini vadiye vuran temiz havayla doldurdu. Güneşin ilk ışıkları yanaklarını ısıtıyor, terden nemli saç tutamlarını altın rengine boyuyordu. Karşılarındaki o görkemli manastır, bir hayal değil, tırnaklarıyla kazıyarak ulaştıkları bir gerçekti. Yüzünde, tüm zorlukları unutturan, saf ve aydınlık bir gülümseme belirdi. Başarmışlardı. O an, o tepenin zirvesinde, kendilerini dünyanın hakimi gibi hissettiler.
Dudaklarından dökülen kelimeler, bu zafer anını mühürleyecekti. "Mert, baksana... İnanılmaz değil mi?"
Ama cevap, beklediği gibi coşkulu gelmedi. Yanından, taş kadar sert ve bir o kadar duygusuz bir ton
