* * * * *
BERRA' dan...
“Bir şeyler yemek istemez misin?” diye sordu, sesi yumuşak ama altında bir şeyler gizliydi, bunu hemen anlamıştım.
O an, içimde ince bir huzursuzluk kıpırdanmaya başladı. Gözlerimi kaçırdım, çantamın askısını düzelttim, ardından başımı hafifçe sallayarak, “Yok... Ben çok kalmayayım,” dedim. “Beni ablamın yanına götürürsen daha iyi olur.”
Kahvelerimizi çoktan bitirmiştik. Fincanların içinde kalan son damlalar bile soğumuş, kupaların kulpları boş bir havayı temsil eder olmuştu. Zamanın içine sızmış bir sessizlik vardı masada. Ama işin tuhafı, Azad beni sanki ilk kez görüyormuş gibi davranmaya başlamıştı. Daha az önce neredeyse ilgisiz gibi duran adam, şimdi birdenbire benimle daha fazla vakit geçirmek istiyordu. Bu ani değişim, içimde kocaman bir şüphe bulutunu do
