* * * * *
BERRA ’dan...
Kapı çaldığında mutfakta çalışıyordum. Hemen elimdeki bıçağı tezgâha bıraktım, ellerimi yıkadım ve içeride yatan anneme, “Ben bakarım,” diye seslendikten sonra hızlı adımlarla kapıya yöneldim. Üstüm başım dağınıktı ama nasıl göründüğümü umursamadım; bize zaten pek misafir gelmezdi.
Kapıyı açtığımda ise adeta donup kaldım.
Karşımda duran kişi, ablamın kaynıydı. Ablamın düğününde görüp etkilendiğim, sonra onun aslında ablamın kaynı olduğunu öğrenince kendimi geri çektiğim Azad Koroğlu, şimdi bizim kapımızın önündeydi. Aramızda yalnızca birkaç karış mesafe vardı. Hiçbir şey söylemeden, keskin bakışlarını gözlerime dikmiş, öylece duruyordu. Elinde ise taptaze bir çiçek buketi vardı...
Gözlerimi şaşkınlıkla kırpıştırarak ona bakıyor, tek kelime edemiyordum.
“Merhab
