* * * * *
Ertesi sabah Koroğlu Konağı’nda geçirdiğim ilk gündü. Artık bu gösterişli, ağır havasıyla insanı içine çeken taş konağın geliniydim. Her şey yeni, her şey yabancıydı bana. Azad’ın kız kardeşi Rojin tek sıcak yüzdü bu kalabalığın içinde; içten, samimi tavırlarıyla bana yaklaşan tek insandı. Onun dışında ise herkesin bana karşı bir mesafesi, bir sorgulayan bakışı vardı. En başta da Mevan Hanım… Yani kayınvalidem.
Soğuk, mesafeli ve buyurgan tavırlarıyla etrafa hükmeden bir kadındı. Her ne kadar onunla aynı çatının altında yaşıyor olsam da, bana bir gelin değil, mecburen kabullenilmiş bir yabancı gibi davranıyordu. Ne zaman yanıma gelse, neyi yapmam, neyi yapmamam gerektiğini katı bir dille anlatıyor, emir verir gibi konuşuyordu. Her kelimesi buz gibiydi.
Aklımda ise tek bir soru
