İçimde garip bir ağırlık var… Karanlık, soğuk bir ağırlık. Boğazıma oturan, içimde yankılanan, adını koyamadığım bir duygu. Öfke mi? Hayal kırıklığı mı? Yoksa her ikisi birden mi? Bilmiyorum. Bildiğim tek şey, içimde bir şeylerin koptuğu.
Ben o kadınla savaşa girmek istemedim. Bunu hiçbir zaman istemedim. Anlaşmaya çalıştım. Her şeye rağmen, insan gibi konuşmaya, kavga etmeden çözüm bulmaya çabaladım. Ama bu gece fark ettim ki, o kadın beni hiçbir zaman bir insan gibi görmemiş. Ben onun gözünde sadece bir engeldim. Aşması, ezmesi, yok etmesi gereken bir tehdit. Ve Fırat… Fırat da onun için bir savaşmış. Kazanılması gereken bir savaş. Ve kazandı.
Kazansın da zaten. Çünkü ben, hiçbir insanın bu şekilde kazanılıp kaybedilecek bir şey olduğunu düşünmüyorum. Ne bir kadın, ne de bir erkek bir
