Ellerim, hâlâ onun ellerinin arasında sıcacıktı. O an zaman durmuş gibiydi. Ne kahvaltı masasındaki çatal sesleri, ne dışarıdaki kuş cıvıltıları… Sadece biz vardık. Gözlerinin içi gülümsüyordu, ama altında bir ciddiyet de taşıyordu. Bu sadece bir sabah vedası değil, başka bir başlangıcın eşiğiydi sanki.
“Eğer istersen... birlikte yeniden yazalım hayatı,” demişti ya… İşte o cümle, içime Kubilay’ın sesinden kazınmıştı.
Cevap veremedim hemen. Yutkundum. Çünkü o kadar çok şey vardı ki içimde. Korkular, hayranlıklar, düşler, gerçekler... Ve bütün bunların ortasında kalbimin atışı vardı sadece.
“Ben... çok uzun zaman seni uzaktan izledim. Şarkılarında buldum kendimi. Ama seninle bu kadar yakın olmak... bu sabah senin uyanışını izlemek... başka bir şey. Sanki bir rüyanın içindeyim hâlâ,” dedim
