Akşam olduğunda tam dediği gibi, kapımda Kubilay’ın şoförü bekliyordu. Siyah camlı araç, gecenin içinde şık ve gizemli duruyordu. İçimde yine o tanıdık çarpıntı… Birkaç gündür yaşadıklarımızın gerçek olup olmadığını anlamaya çalışırken, şimdi yeniden onun dünyasına doğru gidiyordum.
Araca bindiğimde şoför sadece, “Hazır mısınız?” dedi nazikçe.
Hazır mıydım? Bilmiyordum. Ama gitmeye çok isteklidim. Ve o an tek düşündüğüm, tekrar onun gözlerine bakabilmekti.
Bir buçuk saat süren bir yolculuktan sonra, yeşilliklerin arasından geçen dar bir yolda ilerledik. Şehir ışıkları çoktan geride kalmıştı. Nihayet arabadan indiğimde, nefesimi kesen bir manzara karşıladı beni. Şöminenin bacasından dumanlar yükselen taş bir ev, küçük bir gölün kıyısında duruyordu. Gökyüzü yıldızlarla doluydu.
Kubilay k
