Zümra
Kapı kapandı. O gitti. Ama bıraktığı kelimeler, odanın içinde zehirli bir sis gibi asılı kaldı. Nikah.
Ayaklarımın altındaki zemin kaydı gitti. Yavaşça sandalyenin yanına, soğuk taş zemine çöktüm. Dizlerimi göğsüme aldım, kollarımla sıkıca sardım. Titremeye başladım. Bu soğuktan değildi. İçimden gelen, derin, kontrol edilemez bir titremeydi.
Nikah.
Çetin Ağa ile benim nikahım...
Bu, asmaktan daha beter bir şeydi. Asılsaydım, biterdi. Ruhum belki de Berat’ın yanına, annemin yanına giderdi. Ama bu... Bu, diri diri mezara gömülmekti. Onun karısı olacaktım. Yasal, dini, toplumsal olarak ona bağlanacaktım. Onun nefretinin, intikamının resmi ortağı.
Ve bir çocuk... Onun kanından bir çocuk taşıyacaktım. O minik, masum Berat’ın yerini dolduracak bir çocuk. Her kıpırtısında, her t
