Zümra Avşarhan
Aracın arka koltuğunda otururken, hastanenin o soğuk ve kasvetli havasından kurtulacağım için mutluydum. Arabanın filmli camlarından dışarıyı izlerken, içimde tarif edilemez bir fırtına kopuyor ama dışarıya sadece derin bir sessizlik yansıyordu.
İdris Koçarslan içeride o beyaz duvarların ardında, kendi oğlunun kurşunlarıyla parçalanmış bacaklarıyla can çekişiyordu. Çetin ise... Benim için dünyayı yakan, kendi babasının kanını dökmeyi göze alan o adam, şimdi demir parmaklıkların ardında, dört duvar arasında yapayalnızdı. Gözlerimi kapattığımda, onun o çamurlara bulanmış, çaresizlik içinde bana bakan ela gözleri zihnimin tam ortasında beliriyor, nefesimi kesiyordu. Beni kaybetmemek için her şeyi yapmıştı ama en büyük hatayı, gerçeği benden saklayarak en başında yapmıştı. Aşk
