Kabanata 11 | Truth
1831 Words
Takot na takot ako. Alam kong wala pa akong isang araw na nakakulong dito but it felt like I was confined here for years. Bumalik sa memorya ko ang mga nangyari last year. The incident I don’t want to remember anymore! The exact incident that I badly want to eradicate and thought I have forgotten it already!
“Kahit anong sigaw ang gawin mo d’yan! Walang makakarinig sa ‘yo!” our dean shouted.
I was here in the clinic since this afternoon kasi masakit ang ulo ko. Dahil nga nakatulog ako ay hindi ko namalayan ang oras. Nagising na lang ako na madilim na sa labas. Gabi na!
Nagising ako nang narinig ang mga usapan sa paligid ko. And when I opened my eyes, I saw our school dean laughing together with his other male colleagues. I got up immediately and asked kung anong ginagawa nila dito pero nginisihan lang nila ako. And then someone from the edge of the bed tried to touch my legs. Kaya agad akong umalis sa kama at sinubukang umalis pero agad akong hinarangan ng isa pang kasamahan nila. There were about five of them including our school dean. Doon na ako nagsimulang kabahan at nagsisisigaw.
“What are you planning to do with me?”
“Planning? Ano sa tingin mo, hija?” sabi ng dean. Lumapit siya sa akin and I immediately smelled the liquor. Nagbaba ako ng tingin sa likuran niya at nakita sa sahig ang iilang bote ng alak.
“Hindi niyo ba ako kilala?”
Ngumisi ang dean. Kilala niya ako. Alam kong kilala niya ako. Imposibleng hindi. Ako ang mapapangasawa ng pamangkin niya!
“Of course I know you. Everyone here know who you are. Ikaw ang nag iisang anak ng mga Roa.”
“If you do… Then why are you doing this to me?”
“Huwag kang mag alala at hindi ka naman namin sasaktan. Titikim lang naman kami ng bata,” sabay halakhak nito na agad namang sinundan ng mga kasamahan niya.
He touched and pressed my shoulder. Agad na tumayo ang mga balahibo ko sa ginawa niya.
“D-don’t touch me!”
“Tsh! Ang arte naman niyan, William!”
“Maarte talaga ito dahil alagang-alaga ito ng mga Roa, pati na ng kapatid ko. Ang batang ito ang magiging asawa ng pamangkin kong si Felix…” Mala-demonyo siyang tumawa.
He’s demonic laugh made me anxious. It got me scared even more. My tears started flowing. I may not be academically intelligent but I am not stupid enough to not know what is happening. I know I’m in danger!
“Ano kayang magiging reaksyon nila kapag nalaman nilang hindi na virgin ang babaeng mapapangasawa ni Felix? Sigurado akong hindi na matutuloy ang kasal!”
“Bitawan niyo ako!”
“Anong gagawin niyo sa amin, ha?”
“Please po! Hayaan niyo na kaming umuwi.”
“Tolome, ano ‘yang mga ‘yan?” Nawala ang atensyon sa akin ng dean at ng mga kaibigan niya nang pumasok ang isang lalaking kaedad nila at tatlong guards. May limang estudyante silang dala na nakagapos ang mga kamay.
“Pulutan!” sabay halakhak ng lalaking tinawag na Tolome ng dean namin.
Nagsimulang mag iyakan ang mga babae. I can’t help but cry and shout for help too.
“Igapos niyo ‘yang Roa at ihuhuli ko ‘yan. Kasi sabi nga nila… Save the best for last.”
Iginapos nila ako at hinayaang mapanood ang kahayopang ginagawa nila sa mga estudyanteng kasama ko. Subukan ko mang ipikit ang mga mata ko dahil ayaw kong makita ang mga pagdurusa nila pero naririnig ko naman. Mas lalo kong naririnig kasi ang tainga ko ang naka-focus sa mga nangyayari sa paligid.
Rinig na rinig ko ang mga iyakan nila. Rinig na rinig ko sa iyak na ‘yon ang sakit at pandidiri sa bawat pambababoy na ginagawa sa kanila. And I can’t help but to just cry kasi wala naman akong magagawa. Nakagapos ako at alam kong pagkatapos nila ay ako na ang susunod.
Galit na galit ako sa sarili ko. Kung bakit kasi naisipan ko pang magpahinga dito at hindi na lang umuwi. Kung bakit kasi nakatulog ako ng matagal!
“Tama na, please!” I plead but none of them listened to me.
The student with a long and black wavy hair extended her arms. She’s trying to reach me. “Tulungan mo ‘ko.”
Sa kanilang lahat ay siya lang itong tahimik at hindi nanlalaban. Pero siya itong hindi matigil-tigil sa pagtulo ang mga luha.
Mas lalo lang akong naiyak. I want to. Pero paano ako tutulong kung pati ako ay nanganganib?
“Ahh! Sarap!” sambit ng dean namin when he maybe reached his climax.
“Abott, palit tayo!” sabi ng isang lalaki sa isa niyang kaibigan.
“Ahh! Ahh! Malapit na ako dito!”
“Sige, tapusin mo lang ‘yan at palit agad tayo. Gusto ko ring matikman ‘yan. Ang kinis-kinis ng nakuha mo!” sabay halakhak nito.
Nagsipagtawanan sila. Aliw na aliw at sarap na sarap sa pambababoy na ginagawa. While the girls are wailing and shouting for help.
“Ganyan pa! Sigaw pa. Mas gusto namin ‘yang sumisigaw kayo!”
“Sir! Sir! Nandyan po ang mga Roa at ang kapatid niyo.”
Humahangos na pumasok ang isang guard. Agad napatigil ang lahat sa ginagawa. Napatuwid agad ako sa pag upo at napahinga ng malalim. Thank, God. I’m saved!
“DAD! MOM! NANDITO AKO! HELP ME!” pagsisisigaw ko pero agad akong sinampal ng isa sa mga kasamahan ng dean. Ramdam ko agad ang pagdugo ng labi ko.
“ISUSUMBONG KO KAYO! LAHAT KAYO MAKUKULONG SA KAHAYUPANG GINAWA NINYO!” muli kong sigaw.
“SHUT UP!” sigaw pabalik sa akin ng dean. “PATI KAYO, TAHIMIK! Tumahimik kayo kung ‘di papatayin ko kayong lahat!” Our dean said. Kita ko agad ang nag aapoy na galit sa kanyang mga mata.
“William, anong gagawin natin?” bakas ang takot sa boses ng kasama niya nang sabihin ito. Bigla ay gusto kong matawa. Takot naman pala silang managot, bakit ginawa pa nila?
“Don’t worry, I know my kuya,” puno ng kumpyansa sa sariling sambit ng dean namin. I didn’t understand it at first. Not until pumasok si Tito Frank together with his son Felix and my parents. And they made me feel like I don’t have the capability of setting things right. They made me feel like I am just a puppet na sunod-sunuran sa kung ano at lahat ng gusto nilang ipagawa sa akin.
Tumayo siya at nagbihis. Pero hindi pa man siya tapos sa pagsusuot ng pantalon niya ay kumalabog na ng malakas ang pintuan ng clinic.
“WHAT THE HELL IS HAPPENING HERE?!” Tito Frank barged in and angrily shouted after witnessing the disgusting act of his brother. Mabilis siyang lumapit dito at agad itong binigyan ng isang malakas na suntok na halos tumilapon ito sa sahig.
“Adaline!” sigaw ni Felix at agad na lumapit sa akin. Lumapit din si mommy at daddy. I cried hard. Kinalas ni Felix ang pagkakagapos sa akin at agad akong yumakap sa kanya. Takot na takot ako.
“Adaline, are you hurt?” mommy asked.
“Ginalaw ka ba nila? Huh? Tell me!” galit na tanong ni daddy na hindi ko magawa-gawang sagutin dahil sa hindi matigil na pag iyak ko.
“What did you do, William? Bakit nandito si Adaline?!”
“Kuya, wala naman akong balak na masama kay Adaline. I just want her to witness this! Gusto kong makita niya ito at matuto siya para kapag kasal na sila ni Felix ay marami na siyang alam. Hindi ba, hija?”
“You f*****g asshole! Napakababoy mo! Tito, please ikulong niyo po siya. Sila ng mga kasama niya! Pati na po ‘yong mga guards! Magkakasabwat po sila, tito. Please put all of them in jail,” humahagulgol na sabi ko.
Galit kong tiningnan ang kapatid ni Tito Frank pero nginisihan lang niya ako na parang hindi siya natatakot makulong. From that, I already knew something was off.
Tumayo ang mga estudyanteng babae at sinubukang tumakbo palabas pero agad itong hinarangan ng mga guards ni Tito Frank.
“Walang lalabas!” kalmado pero malakas na sabi ni Tito Frank.
“Sir, hayaan niyo na po kaming makaalis.”
“Maraming salamat po sa pagligtas sa amin. Please po pauwiin niyo na po kami.”
“Walang uuwi! Sa susunod na may gawin kang masama kay Adaline. Ipapakulong na talaga kita. Gagawa ka na nga lang ng kabulastugan, idadamay mo pa ang fiancé ng anak ko! Patahimikin mo ‘yang mga ‘yan ha?! Let’s go!” sabi ni Tito Frank at nauna nang lumabas ng clinic.
Isa-isa kaming lumabas ng clinic pero natigilan ako sa paglalakad ng narinig ang iyakan ng mga students na kasama ko. Nilingon ko sila at nakitang hawak-hawak ulit sila ng mga lalaking kasama ng dean.
“Wait! Tito Frank, what about them?”
“Hija, let’s go,” mommy said.
“Mom, what about them? Bakit ako lang? Mom, magsumbong tayo sa mga pulis!”
“Siguraduhin mong hindi magsasalita ang anak mo, Carlos.”
“You have nothing to worry about with my daughter, Frank. Adaline is a wise girl. She knows how to shut her mouth. Right, hija?”
“Shh… Adaline, nandito na ako.”
Mas lalong humigpit ang yakap ko kay Neo.
“They… They want me to remember it.” I shook my head. “Ayaw ko nang maalala ‘yon. Ayaw ko nang balikan ‘yon. Ayaw ko nang may mangyari pang masama sa iba.”
“Shh… Kumalma ka, hm? Let’s get you out here first.”
Kumapit ako ng mahigpit kay Neo nang kargahin niya ako. Dinala niya ako sa café at diniretso sa staff room.
“Anong nangyari? Ayos ka lang ba?” tanong ni Dianne. Tumango ako sa kanya bilang sagot.
Kinuha ni Neo ang isang basong tubig na bitbit ni Dianne at agad itong ibinigay sa akin. Tinanggap ko naman ito at ininuman ng konti.
“Sabihin mo sa akin kung anong nangyari kapag handa ka na. Kung hindi mo kaya ay huwag mong pilitin ang sarili mo.”
Napatitig ako sa kanya. Kahit na alam kong tapos na at ligtas na ako ay tumulo pa rin ang luha ko.
“I… I need to go home.”
Tumango siya, “Ihahatid kita.”
Gusto kong mag kwento sa kanya. Gusto kong magsumbong. Pero natatakot ako. Natatakot ako na baka kapag nag kwento ako at nalaman nina daddy na may ibang nakaalam tungkol sa nangyari last year ay baka madamay siya.
Ayaw kong makapangdamay pa ng iba. Ayaw kong may masaktan pa. I already have enough by knowing na may isang nag s**cide dahil sa nangyari. And wala akong ginawa. I just let the truth buried and act like it never happened.
- Writer
