PAG-UUSAP NG KAMBAL
1248 Words
CHAPTER 3
LUCAS POV
Ilang oras matapos ang operasyon, hindi na muna ako umuwi. Kailangan kong masiguro na maayos ang pasyente bago ko tuluyang lisanin ang ospital.
Diretso akong nagpunta sa ICU. Sa labas, naroon ang asawa ng pasyente. Wala na ang kasama niya kanina. Nang makita niya ako, agad siyang tumayo. Bakas sa kanyang mukha ang labis na pag-aalala, na agad kong ikinakunot ng noo.
"Bakit, Doc? May problema po ba?" tanong niya, halata ang takot sa kanyang boses.
"Wala naman po. E-check ko lang ang pasyente," sagot ko.
"Pero may doktor na pong pumasok kanina. Sabi niya, titingnan din daw niya ang asawa ko," paliwanag niya.
Nagulat ako sa kanyang sinabi. Sino ang pangahas na doktor na basta na lamang papasok sa kwarto ng pasyente ko?
"Sino pong doktor? Kilala n'yo po ba kung sino?" tanong ko, nagtataka.
Nag-isip siya nang ilang segundo bago muling tumingin sa akin. "Babae po, Doc. Babae 'yung pumasok na doktor," sagot niya.
Posible kayang si Llianne?
Bahagya akong ngumiti sa babae at nagpaalam na papasok na sa kwarto ng pasyente. At tama nga ang hinala ko, ang kakambal ko nga ang naroon. Nakatitig siya sa pasyente na wala pa ring malay.
"Anong ginagawa mo dito?" tanong ko. Nagulat siya at napatingin sa akin, ngunit agad ding ibinalik ang tingin sa pasyente.
"Wala naman. Chine-check ko lang siya," sagot niya.
"Hindi mo na kailangang i-check siya. Pasyente ko siya, at ako ang may obligasyon sa kanya," mariin kong sabi.
Nanahimik siya at patuloy na tinitigan ang pasyente. Sa wakas, nagsalita siya. "Ibigay mo na lang siya sa akin. Sa dibdib ang tama niya, kaya may koneksyon sa puso. Ibigay mo na lang ang pasyente sa akin."
"Bakit?" nagtataka kong tanong.
"Sige na, Lucas."
"Bakit nga? Bigyan mo ako ng rason kung bakit ko siya ibibigay sa 'yo."
Hindi siya sumagot at tumingin na lamang sa pasyente.
"Maswerte siya at hindi tumama sa puso niya ang bala. Kung tumama 'yon, baka isa na siyang malamig na bangkay ngayon," sabi ko.
"Oo, maswerte nga siya," sagot niya.
"Ikaw ang may gawa nito, 'no?" bigla kong tanong, ngunit sapat lang para marinig naming dalawa.
"Anong pinagsasabi mo?" tanong niya.
"Pumunta ka sa opisina ko at doon tayo mag-usap," sabi ko at tumalikod na. Hindi ko na siya hinintay pang sumagot.
Pagkalabas ko ng ICU, nakita ko ang babaeng nakita ko kanina pagkalabas ko ng operating room. Nang mapadaan ako sa harap nila, bigla siyang nagsalita, kaya napahinto ako.
"Maraming salamat po, Doc, sa pagligtas sa papa ko," sabi niya.
Tumingin ako sa kanya. Nakayuko siya, at nang mag-angat siya ng ulo, nagtagpo ang mga mata namin. Hindi ako nakapagsalita. Hindi ko alam kung ilang minuto na akong nakatitig sa kanya, hanggang sa may tumawag sa akin. Napalingon ako at nakita ko si Llianne. Tumango ako sa kanya, at sabay na kaming naglakad papunta sa opisina ko. Hindi na ako lumingon pa sa likuran ko dahil baka kapag lumingon ako, baka hindi na naman ako makaalis.
Pagdating namin sa opisina ko, agad akong naupo sa sofa, gayundin si Llianne. Ipinagkrus ko ang mga binti ko at tinaas ang kilay na tumingin sa kakambal ko.
"Ngayon, sabihin mo sa akin ang totoo, Llianne."
"Anong totoo?" takang tanong nito.
"Huwag mo nga akong paikutin. Ikaw ba ang bumaril sa pasyente na 'yon? Kaya gusto mo siyang kunin dahil tutuluyan mo siya kasi hindi mo natuluyan kanina?" tanong ko, diretsahan.
Napabuntong-hininga siya at tumango. Napapikit naman ako sa sagot niya. Sabi ko na nga ba.
"Ang totoo, hindi naman siya ang target ko kanina. Ang lalaking 'yun ay nagtatrabaho sa isang coffee shop, waiter siya doon. Noong bumaril ako, sakto na bigla siyang dumating at humarang, kaya siya ang natamaan," paliwanag nito.
"Bakit kasi hindi ka nag-iingat?" sabi ko, nag-aalala.
"Hindi naman inaasahan 'yun. Kaya nga hinihingi ko siya sa 'yo, ibigay mo siya sa akin para makabawi ako," pakiusap niya.
"Sigurado ka ba?" tanong ko, nagdududa.
"Oo. Inosente siya, wala siyang kasalanan. Sadyang nagkamali lang ako," sabi niya, may pagsisisi sa boses.
"Sige, bukas ipapalipat ko na siya sa 'yo," pagpayag ko.
"Salamat, Lucas," sabi niya, gumaan ang pakiramdam.
Bumuntong-hininga ako at niyakap siya. Kakambal ko siya. Hindi man kami magkamukha, pero magkasama kaming nabuo sa sinapupunan ng aming ina. Ang aming buhay ay laging magkasalungat ako, ang nagliligtas ng buhay; siya, ang kumukuha nito. Pero sa kabila ng lahat, nananatili kaming magkadugtong, may hindi maipaliwanag na ugnayan na kahit anong pagsubok ay hindi kayang putulin. Alam kong may mga bagay siyang ginagawa na hindi ko maintindihan, mga desisyon na madalas ay taliwas sa aking prinsipyo, ngunit sa huli, siya pa rin ang aking kakambal.
"Mag-iingat ka, Llianne," paalala ko sa kanya. "Hindi lahat ng pagkakataon, may humaharang."
Ngumiti siya nang tipid. "Naiintindihan ko, Lucas. Salamat ulit."
Tumayo na siya at naglakad patungo sa pinto. Bago siya lumabas, lumingon siya sa akin. "Hindi ko siya hahayaan. Babawi ako."
Tumango lang ako. Alam kong seryoso siya sa kanyang sinabi. Kapag may pinangakuan si Llianne, ginagawa niya. Iyon ang isa sa mga katangian niya na hinahangaan ko, kahit pa minsan ay ginagamit niya iyon sa maling paraan.
Nang tuluyan siyang makaalis, napaupo ulit ako sa sofa. Ang isip ko ay bumalik sa babaeng nakita ko kanina. Ang anak ng pasyente. May kung anong kakaiba sa mga mata niya, isang timpla ng pag-aalala at lakas na bumihag sa aking atensyon. Hindi ko maintindihan kung bakit hindi ko magawang umiwas ng tingin kanina. Bihira akong makaramdam ng ganoon. Sanay ako sa mga pasyenteng nagpapasalamat, sa mga pamilyang nag-aalala, pero ang babaeng iyon... may kakaiba sa kanya.
Kinabukasan, maaga akong pumasok sa ospital. Inasikaso ko agad ang papeles para sa paglilipat ng pasyente sa pangangalaga ni Llianne. Medyo nagulat ang ilang staff, ngunit bilang isang senior surgeon at Head ng Department, hindi na sila nagtanong pa. Alam kong magiging maayos ang pasyente sa kamay ni Llianne, hindi dahil sa siya ang kakambal ko, kundi dahil alam kong seryoso siya sa pagbabawi. May sarili siyang paraan ng pagpapagaling, at sa kabila ng kanyang pagiging misteryoso, magaling din siyang doktor.
Habang naglalakad ako sa hallway, patungo sa aking opisina, muli kong nakita ang babae. Nakaupo siya sa waiting area, may hawak na kape, at nakatingin sa malayo. Hindi ko mapigilang mapahinto. Ang sikat ng araw na tumatama sa bintana ay nagpapatingkad sa kanyang buhok, at ang kanyang mukha ay tila iginuhit ng isang pintor.
Naglakad ako palapit sa kanya. "Kumusta ang papa mo?" tanong ko.
Nagulat siya at agad napatingin sa akin. Ang mga mata niyang iyon... muli akong nawala sa lalim ng mga ito. "Doc Lucas," sabi niya, may bahid ng pagtataka. "Maayos naman po, salamat po ulit."
"Walang anuman. Ililipat na siya sa pangangalaga ng ibang doktor. Masisiguro kong magiging maayos ang paggaling niya," paliwanag ko.
"Po? Bakit po?" tanong niya, bakas ang pag-aalala.
"May personal na dahilan. Pero huwag kang mag-alala, mas magaling pa sa akin ang doktor na hahawak sa kanya," pagtitiyak ko.
Tinitigan niya ako nang matagal, tila sinusuri ang bawat salita ko. "Salamat po, Doc. Anuman po ang desisyon ninyo, naiintindihan ko po."
Ngumiti ako. "Walang anuman."
Nagpatuloy ako sa paglalakad patungo sa aking opisina, ngunit ang imahe niya ay nanatili sa aking isip. Ang kanyang pag-aalala, ang kanyang pagtitiwala. May kung anong kakaiba sa babaeng ito na hindi ko pa lubos na maintindihan, ngunit alam kong hindi ito ang huli naming pagkikita. At sa hindi maipaliwanag na dahilan, gusto kong malaman ang higit pa tungkol sa kanya.
- Writer
