KAMBAL SA O.R
1122 Words
CHAPTER 2
LUCAS POV
"Doc, may pasyente pong dinala dito! Duguan po at ang tama niya ay sa dibdib," wika ng nurse na hinihingal, halatang nagmadali papunta rito.
Pauwi na sana ako matapos ang maghapong operasyon, ngunit mukhang hindi pa ngayon ang aking pag-uwi. Agad akong sumunod sa kanya at tumakbo patungo sa Emergency Room.
Pagdating ko roon, nakita ko ang umaagos na dugo. Ang telang nakatakip sa dibdib ng pasyente, na sana'y pumipigil sa pagdurugo, ay halos basa na. "Na-check ko na po ang vital signs niya, Doc, at hindi po normal. Kailangan na po siyang operahan agad," sabi ng isang doktor na sa tingin ko'y nasa second year pa lamang.
Sinuri ko ang tama ng pasyente. Sa puso ang tinamaan. Mukhang hindi na nga ito magtatagal, ngunit kailangan naming subukan para hindi masira ang reputasyon ng ospital. "Tawagan ninyo si Dra. Llianne. Sa puso ang tama niya, at kailangan natin siya dito," utos ko.
Tumango naman sila, at may isang agad na umalis para tawagan ang aking kakambal. Habang hinihintay siya, sinimulan ko nang ihanda ang mga kagamitan at tiniyak na handa na ang lahat para sa agarang operasyon. Ang bawat segundo ay mahalaga, at hindi kami maaaring mag-aksaya ng panahon.
Pinahanda ko na ang OR para masimulan na ang operation habang hinihintay si Llianne habang papasok ako sa operating room nakasalubong ko ang isang babaeng sa palagay ko ay asawa nya umiiyak ito
Doc gawin nyu ang lahat para mailigtas ang asawa ko” sabi nito
Sa dibdib ang tama nang pasyente at 40/60 ang chance”
Mas lalong napahugolgol ang asawa nito sa sinabi ko totoo naman kapag sinabi kong gagawin ko ang lahat para mailigtas ang asawa nya ay aasa ito na maililigtas eh paano kung hindi kayanin? Baka mag wala ito sa galit.
Parang awa nyu na gawin nyu ang lahat pakiusap doctor pakiusap” sabi nito hinawakan na sya nang isang nurse para hindi na makahawak pa saakin at para makapasok na din ako sa OR
"Wala pa rin ba si Doctor Llianne?" tanong ko sa mga nurse at resident doctors na abala sa paghahanda sa pasyente.
Umiling silang lahat. Napabuntong-hininga na lang ako. Nasaan na ba siya at napakatagal niya? Ang bawat segundo ay mahalaga, at ang buhay ng pasyente ay nakasalalay sa bilis ng aming pagkilos.
"Tawagan ninyo ulit! Sabihin ninyong emergency!" utos ko, habang muling sinuri ang vital signs ng pasyente na patuloy na humihina.
"Hindi na kailangan, andito na ako."
Napalingon ako sa nagsalita sa likod ko. Naroon ang aking kakambal, si Llianne, nakasuot na ng asul na surgical scrubs, ang buhok ay nakatali nang mahigpit, at ang mukha ay seryoso. Ang kanyang presensya ay naghatid ng bahagyang ginhawa sa gitna ng kaguluhan.
"Anong nangyari sa kanya?" tanong niya, agad na lumapit sa pasyente at sinuri ito nang mabilisan.
"May tama po siya ng bala sa dibdib, kung saan ang puso niya. Hindi po sigurado kung direktang tinamaan ang puso niya, pero nagdurugo po nang malakas. Marami nang dugo ang nawala," paliwanag ng isang resident doctor, ang boses ay puno ng kaba.
"Na-X-ray ninyo na?" tanong ni Llianne, ang mga mata ay nakatutok sa sugat.
"Opo, Doc, pero mamaya pa ang resulta," sagot ng resident.
"Lucas, halika na dito. Ikaw ang surgeon. Kumilos ka na," sabi ni Llianne, ang kanyang tinig ay matatag at puno ng awtoridad, nagpapaalala sa akin ng aming pagsasanay.
Kaya naman lumapit na ako. Habang isinusuot ko ang aking surgical gloves, naramdaman ko ang bigat ng responsibilidad. Ang operasyong ito ay hindi lamang tungkol sa pagkuha ng bala; ito ay tungkol sa pag-aayos ng isang posibleng napinsalang puso, isang delikadong sayaw sa pagitan ng buhay at kamatayan. Kailangan naming maging perpekto.
Habang nag-oopera kami, si Llianne ang nagsisilbing mata ko sa operasyon. Magaling siya pagdating sa mga pasyenteng may tama o sakit sa puso, kaya malaking tulong na narito siya para maging 60/40 ang tsansa na mailigtas ang pasyente. Ang kanyang kaalaman sa cardiovascular system ay walang kapantay, at ang kanyang presensya ay nagbibigay sa akin ng kumpiyansa.
Habang lumilipas ang oras, mas lalo na lang nagiging madali ang operasyon. Nakuha ko na ang bala na bumaon sa dibdib niya, at buti na lang, hindi ito tumama sa puso niya. Good news iyon.
"Cut," sabi ko, at inihanda ang mga instrumentong panahi.
Maya-maya pa ay natapos na ang operasyon. Sinimulan kong tahiin ang sugat hanggang sa ipasa ko na ito sa isang resident doctor. "Continue this, lalabas lang ako," sabi ko, nagpupunas ng pawis sa aking noo.
Lumabas ako nang maluwag sa pakiramdam. Paglabas ko, nakita ko ang babae kanina, ang asawa ng pasyente, kasama ang isa pang babae. Maganda ang asawa, tama lang ang katawan, at may kulot na buhok na parang hindi sinusuklay. Ang babaeng kasama niya ay kapansin-pansin din, may mahabang itim na buhok at mapupungay na mata.
Nang makita ako ng asawa ng pasyente na lumabas, agad siyang tumakbo sa akin para tanungin ang resulta. "Doc, kamusta po ang asawa ko?"
"Success ang operasyon. Tinatahi na lang siya, at mamaya ililipat na siya sa ICU para maobserbahan. Kapag naging okay siya, pwede nang tanggalin ang ventilator niya hanggang sa kaya na niya. Pagkatapos, ililipat na siya sa private room," paliwanag ko.
Napahugulgol na naman ang babae at mabilis itong dinaluhan ng babaeng kasama niya. Halos hindi ko maalis ang tingin ko sa kanya. Kaano-ano ba niya ang pasyente?
"Salamat, Doc. Maraming salamat," sabi ng asawa ng inoperahan, ang kanyang boses ay puno ng pasasalamat.
Tumango lang ako saka naglakad na pabalik sa loob. Pero bago ako tuluyang pumasok, sumulyap pa ako sa babaeng ngayon ko lang nakita. Nakita ko na nakatingin din siya sa akin. Nagtitigan kami hanggang sa ako na ang unang nag-iwas ng tingin. May kakaiba sa mga mata niya, isang bagay na hindi ko maipaliwanag.
"Congratulations, Lucas! Success!" nakangiting bati ni Llianne. Tumango ako bilang tugon, saka nagsimulang maghugas ng kamay at hubarin ang surgical scrubs.
Sabay kaming naghugas ng kamay, ngunit nanatili akong tahimik, abala sa aking mga iniisip. Ang operasyon ay matagumpay, ngunit hindi maalis sa aking isipan ang babaeng nakita ko sa labas. Sino kaya siya? At bakit parang may kakaiba sa kanyang mga tingin?
"May problema ba?" tanong ni Llianne, napansin siguro ang aking pananahimik.
"Wala naman," sagot ko, pilit na itinatago ang aking pagtataka. "Napagod lang siguro ako."
"Sigurado ka? Alam kong hindi ka ganyan katahimik," pangungulit niya.
"Oo, sigurado ako. Magpahinga na tayo," sabi ko, at naglakad na palabas ng operating room.
Ngunit kahit anong gawin ko, hindi ko pa rin maalis sa isipan ang babaeng iyon. Sino kaya siya? At bakit parang may kakaiba sa kanyang mga tingin? Siguro ay napapraning lang ako dahil sa pagod. Pero hindi ko pa rin maiwasang mag-isip.
- Writer
