Flawless Defeat

Ang ingay ng paligid ay sapat na para mabingi ang sinuman, pero para kay Alexa Sandoval, ito ang pinakamasarap na musika sa kaniyang pandinig. Ang bawat click ng mga high-end cameras, ang nagkukumahog na bulong ng mga stylists, at ang mabigat na bass ng EDM na tila sumasabay sa t***k ng kaniyang puso—ito ang kaniyang kaharian. At siya ang reyna. "Two minutes, Alexa! You’re up!" sigaw ng floor manager, bakas ang kaba habang mahigpit ang hawak sa clipboard. Humarap si Alexa sa salamin sa huling pagkakataon. She looked... flawless. Ang suot niyang emerald green silk gown ay yumayakap sa bawat kurba ng kaniyang katawan, tila ba ang tela mismo ang nagmakaawang maisuot niya. Her makeup was sharp—eyeliner so thin it could cut, and a deep red lipstick that screamed absolute power. Siya ang "Queen of the Runway." Walang puwang ang pagkatalo sa bokabularyo niya. Bawat billboard sa EDSA, bawat magazine cover sa National Bookstore—mukha niya ang nakabandera. Mula nang maulila siya noong college dahil sa isang aksidenteng nagnakaw sa kaniyang mundo, natutunan niyang ang tanging anino na laging sasaludo sa kaniya ay ang sarili niya. Pinaghirapan niya ang bawat sentimo. Kaya naman, perfection was her only currency. "Step aside," matabang niyang utos sa isang assistant na muntik nang matapakan ang laylayan niya. "If this dress gets a single snag, you're fired before you can even apologize." Nang humakbang siya palabas ng backstage, sinalubong siya ng nakabubulag na liwanag ng spotlight. This was it. She stepped onto the runway with a confidence that felt like a physical force. Ang bawat hakbang niya ay kalkulado—isang sway ng balakang na nagpapaalon sa sutla, isang tingin na kayang magpaluhod ng kahit sino. Narinig niya ang marahas na singhap ng mga tao. "She’s a goddess," bulong ng isa. "Wala talagang makakatalo kay Sandoval," susog ng iba. Sanay na siya. Hanggang sa makarating siya sa dulo ng runway—the apex. Doon niya naramdaman ang isang kakaibang enerhiya na hindi niya gusto. Usually, ang mga tao sa VIP row ay halos tumayo na para lang masilayan siya. Ang mga lalaki ay tila nakakalimot huminga, habang ang mga babae ay punong-puno ng inggit. Pero sa sulok ng kaniyang mga mata, nahagip niya ang isang lalaki sa dulo ng VIP section. He was wearing a charcoal gray suit, leaning back slightly with his arms crossed over his broad chest. Ang mukha nito? Para itong isang obra maestra na gawa sa marmol—matangos ang ilong, panga na tila hinulma ng sining, at buhok na maayos na naka-brush back. Pero hindi ang kagwapuhan nito ang nagpatigil sa mundo ni Alexa. It was his expression. O mas tamang sabihing, ang kawalan nito. Habang ang lahat ay tila sinasamba siya, ang lalaking ito ay nakatingin lang sa kaniya nang diretso. Walang ngiti. Walang palakpak. Walang kahit anong kislap ng paghanga. He looked... bored. Parang nanonood lang siya ng isang pader na sinusuri ang pintura kaysa sa isang buhay na sining sa harap niya. Who the hell is he? tanong ni Alexa sa sarili habang nananatiling "fierce" ang kaniyang mukha. Hindi siya sanay na hindi napapansin. Para sa kaniya, ang kawalan ng reaksyon nito ay isang sampal. Pinatalas pa niya ang kaniyang tingin at nag-stay sa pose nang mas matagal ng tatlong segundo—diretso sa lalaking iyon. Sinadya niyang ibigay ang kaniyang "killer angle." Pero ang lalaki? Bahagya lang itong umiwas ng tingin at tumingin sa kaniyang relo. Pagkatapos, may ibinulong ito sa katabing matanda na tila ba mas importante ang pinag-uusapan nila kaysa sa grand finale ni Alexa Sandoval. Umakyat ang dugo sa kaniyang pisngi. Inis. Galit. Pag-ikot niya para bumalik sa backstage, ramdam niya ang init sa kaniyang katawan na hindi nanggagaling sa mga ilaw. Nang makabalik sa dressing room, padabog niyang hinubad ang kaniyang heels. Clack! "Sino 'yung lalaking nasa VIP Row 1, Seat 4?" untag niya agad kay Mimi, ang kaniyang manager. "Ha? Alin doon, ‘te? Ang daming fafa doon, 'wag kang focus sa isa!" biro ni Mimi habang abala sa hangers. "The one in the charcoal suit. The one who looked like he’d rather be at a funeral than a fashion show," matigas na sabi ni Alexa. "He didn't even clap. Not even a flinch." Napatigil si Mimi at napaisip. "Ah! Iyon ba? Si Adrian Lim ‘yun, Alexa. Isang sikat na Arkitekto. Balita ko, kumpanya nila ang nag-design nitong event place. Close friend siya ng owner kaya nandoon. Bakit? Na-curious ka?" "Type? In his dreams," irap ni Alexa. "He’s rude. Walang taste. How can someone stay unmoved while I'm literally three feet away from him?" "Naku, balita ko ay mailap talaga ‘yan. Cold as ice. Masyadong lunod sa mga blueprints. Para sa kaniya, siguro isa ka lang 'visual element' sa loob ng building na dinesign niya," tawa ni Mimi. Visual element? Siya? Kinuha ni Alexa ang tissue at marahas na pinunasan ang kaniyang lipstick. Hindi siya sanay matalo. At lalong hindi siya sanay na may taong tila hindi tinatablan ng kaniyang karisma. "Adrian Lim," pag-uulit niya sa pangalan nito, lasang hamon sa kaniyang dila. Hindi ito tungkol sa pag-ibig. Tungkol ito sa kaniyang ego. Gusto niyang makita ang lalaking iyon na nawawala sa katinuan. Gusto niyang makita ang malamig nitong mga mata na mag-aapoy sa pagnanasa... bago niya ito talikuran. "Walang lalaking hindi tumatayo ang balahibo sa akin, Adrian," bulong niya sa salamin habang may mapaglarong ngiti na sumilay sa kaniyang mga labi. "And I will make sure you’re the first one to fall... hard." Palabas na si Alexa ng venue nang muli niyang masulyapan si Adrian sa parking lot. Kasalukuyan itong sumasakay sa isang itim na SUV. Kahit mula sa malayo, kitang-kita ang awtoridad sa bawat kilos nito. Masyadong seryoso. Pinanood niya ang pag-alis ng sasakyan. Alam ni Alexa na simula pa lang ito. She was Alexa Sandoval, the flawless queen. And for her, a missed applause was a declaration of war. Pagdating sa kaniyang penthouse, binuksan niya ang phone at sinimulang i-search ang pangalan nito. Puro trabaho ang lumabas—ribbon cuttings, architecture awards, skyscrapers. Walang babae. Walang scandal. Napakalinis. "Perfect," sabi ni Alexa sa sarili. "The harder the wall, the more satisfying it is to watch it crumble." Hindi niya alam, sa kabilang dako ng lungsod, si Adrian Lim ay tahimik na nagmamaneho. Pero sa gitna ng katahimikan, pumasok sa isip niya ang imahe ng babaeng naka-emerald gown na tumitig sa kaniya nang matalim. Hindi siya manhid—nakita niya ang ganda nito. Pero para sa isang lalaking mas pinapahalagahan ang pundasyon kaysa sa dekorasyon, ang mga tulad ni Alexa ay itinuturing niyang... pansamantala. Masyadong maliwanag. Masyadong maingay. At para kay Adrian, ang lahat ng bagay na masyadong kumikinang ay mabilis na kumukupas. Hindi nila alam na ang gabing iyon ang magiging mitsa ng isang laro. Isang laro kung saan ang ganda ay gagamiting armas, at ang katahimikan ay magsisilbing depensa. "Let the game begin, Architect," bulong ni Alexa bago tuluyang lamunin ng dilim ng kaniyang silid.