Flawless Defeat

8

Matapos ang mapangahas na pagpasok ni Alexa sa opisina ko, tila tuluyan nang nawala sa ayos ang feng shui ng buhay ko. Ang mesa ko na dati ay puro blueprints lang ang laman, ngayon ay parang may multo ng amoy ng vanilla at jasmine na ayaw maglaho.

Sinubukan kong mag-focus sa trabaho, pero bawat linyang iguhit ko, bakit ba nagiging kurba ng isang pamilyar na katawan?

"Sir Adrian, ito na po yung update para sa construction site sa Tagaytay," biglang bungad ni Mark. Napatigil siya nang makitang nakatitig lang ako sa computer screen ko.

Mabilis kong pinihit ang upuan ko. "Iwan mo na lang diyan sa desk, Mark. I'll review it later."

"S-sige po, Sir," medyo nagtatakang sagot niya bago lumabas.

Nang sumara ang pinto, napahilot ako sa sentidong binitawan ko ang Alt+Tab. Hindi CAD software ang nasa screen ko. Hindi rin email mula sa supplier. Isang online article mula sa fashion magazine ang nakabalandra sa harap ko: *'Alexa Sandoval: The Unstoppable Force of the Philippine Runway.'* May gallery pa ito ng mga litrato niya sa iba't ibang bansa—suot ang couture gowns, swimsuit, at mga candid shots habang umiinom ng kape sa Paris.

"Ano bang ginagawa mo, Adrian?" bulong ko sa sarili ko.

I’m a man of logic and structure, pero heto ako ngayon, umaaktong parang stalker fan. May kung anong magnetic pull ang babaeng 'yon na hindi ko kayang labanan gamit ang lohika.

Nang gabing iyon, sa halip na umuwi agad sa condo ko, natagpuan ko na lang ang sarili ko sa isang pampublikong parke sa Makati. Nalaman kong may outdoor shoot si Alexa doon para sa isang luxury brand. Isang malaking fountain area ang isinara para sa production.

"I’m just checking the lighting of the area for my next project," katuwiran ko sa sarili ko habang ipinaparada ko ang itim na SUV ko sa isang madilim na sulok ng kalsada, malayo sa mga tao.

Ibinaba ko nang bahagya ang bintana ng sasakyan ko. Mula sa pwesto ko, kitang-kita ko ang set. Ang malalaking ring lights, reflectors, at ang mga staff na nagkakandarapa sa pag-aayos. At sa gitna ng lahat ng iyon—si Alexa.

She was wearing a sheer, flowy silver dress na kumikinang sa ilalim ng mga spotlight. Bawat hangin na dumadaan ay nagpapalipad sa tela, dahilan para bumakas ang kaniyang mahabang binti at ang hubog ng kaniyang balakang.

Napalunok ako habang pinapanood ko siya mula sa malayo. Tinitigan ko kung paano magbago ang ekspresyon niya sa harap ng camera. Mula sa pagiging mataray, nagiging malambot ang kaniyang mga mata, pagkatapos ay magiging fierce muli.

"She’s a master of masks," bulong ko.

Pero may napansin akong isang bagay na hindi nakikita ng mga tao sa paligid niya. Sa tuwing sumisigaw ang photographer ng "cut!", sandaling nawawala ang ningning sa mga mata ni Alexa. Isang mabilis na sulyap ng pagkapagod—o baka kalungkutan—ang dadaan sa mukha niya bago muling mag-retouch ang kaniyang makeup artist.

Biglang bumilis ang t***k ng puso ko nang makitang lumingon si Alexa sa direksyon kung nasaan ang sasakyan ko. Agad akong umatras sa dilim, kahit alam kong hindi niya ako makikita dahil sa heavy tint ng bintana ko. Para akong kriminal na takot mahuli.

"Bakit ba ako nandito?" inis kong tanong sa sarili ko.

Dapat ay nasa bahay ako, nag-aaral ng mga bagong zoning laws o kaya ay nagpapahinga. Pero ang mga ninanakaw kong tingin kay Alexa ay nagbibigay sa akin ng isang uri ng adrenaline na hindi kayang ibigay ng propesyon ko. Para akong nakatingin sa isang mapanganib na blueprint—isang gusaling alam kong babagsak pero hindi ko mapigilang hangaan ang ganda.

Hindi ako nakatiis. Kinuha ko ang phone ko at binuksan ang dummy account ko sa i********:—isang account na ginagamit ko lang naman talaga para silipin ang mga architectural trends. I-tinype ko ang pangalan niya.

Pinanood ko ang kaniyang stories. May video doon na kumakain siya ng salad habang minamake-upan, tumatawa kasama ang manager niyang si Mimi. Ang tawa niya... malutong. Tunay. Kabaligtaran ng mataray na boses na ipinapakita niya sa akin sa opisina.

"You're more complex than a skyscraper, Alexa," bulong ko habang hinahaplos ng hinlalaki ko ang screen ng phone ko, diretso sa mukha niya.

Nagtagal pa ako doon ng halos isang oras. Nakita ko kung paano siya lamigin nang patayin ang mga ilaw at magsimulang umihip ang hanging gabi. May bahagi sa loob ko na gustong-gustong bumaba ng sasakyan, lumapit, at ibigay ang sarili kong jacket sa kaniya.

Pero nanatili lang akong nakakulong sa loob ng sasakyan ko.

Nang magsimula nang mag-ligpit ang crew, mabilis kong pinaandar ang SUV ko at umalis. Ayaw kong mahuli. Ayaw kong malaman ni Alexa na ang isang Adrian Lim ay unti-unti nang natutunaw sa init ng kaniyang presensya, kahit mula sa malayo.

Pagdating sa condo, hindi pa rin ako makatulog. Binuksan ko ang drafting table ko at nagsimulang gumuhit gamit ang charcoal pencil ko. Pero hindi gusali ang nabuo ko. Sa gitna ng puting papel, dahan-dahan at malinaw na lumabas ang sketch ng isang mata—ang matapang at mapanuring mata ni Alexa Sandoval.

"I'm losing my mind," sabi ko sabay hagis ng lapis sa desk.

Pero kahit anong pilit kong itanggi, alam ko sa sarili ko na ang bawat tingin na ninanakaw ko kay Alexa ay nagdadala sa akin palapit sa isang bangin. Isang bangin na mukhang handa ko nang talunan, kahit wala akong kasiguraduhan kung may sasalo ba sa akin o kung magiging bahagi lang ako ng isang masaklap na pagkatalo.

Ang gabi ay lumalim, pero nanatili akong dilat, binabalikan ang bawat frame ng shoot na nakita ko kanina. Sa mundong ito ng mga semento at bakal, ang isang modelong tulad ni Alexa ang tanging bagay na hindi ko kayang i-draft, pero siya namang gustong-gusto kong itayo sa loob ng puso ko.