Flawless Defeat

7

Ang opisina ng Lim & Associates? Palaging payapa. Palaging nasa ayos. Doon, ang tanging maririnig mo lang ay ang mahinang pag-click ng mga mouse, ang pag-ugong ng mga malalaking plotter machine, at ang seryosong bulungan ng mga arkitekto. Walang puwang ang drama sa mundo ko.

Hanggang sa isang umaga... bumukas ang glass door at pumasok ang isang tao na hindi kayang mahulaan ng kahit anong software. Si Alexa Sandoval ay hindi lang basta pumasok; *sinakop* niya ang buong espasyo.

Nakasuot siya ng body-hugging scarlet pencil skirt at sheer white silk blouse na bahagyang nakabukas ang mga butones sa itaas. Sapat lang para magbigay ng imahinasyon, pero nananatiling elegante. Bawat hakbang ng stilettos niya sa granite floor ay parang martsa ng tagumpay. Dahan-dahan niyang ibinaba ang kaniyang signature oversized sunglasses habang nakatingin sa receptionist ko.

"Good morning," bati niya. Ang boses niya... parang pelus na binalot sa bakal. "Is Architect Lim in?"

Si Sarah, ang receptionist ko, parang nakakita ng multo. Hindi araw-araw na may international supermodel sa harap niya. "A-ah, yes po, Ma'am... pero may meeting po siya ngayon. Do you have an appointment po?"

Ngumiti si Alexa—yung ngiting hindi umaabot sa mga mata niya. "No. But tell him his 'orphanage project' consultant is here. And I don't like waiting."

Hindi na niya hinintay ang sagot ni Sarah. Tuloy-tuloy siyang naglakad patungo sa executive office ko. Ang mga empleyado ko? Napatigil sa trabaho. May mga nakanganga, may mga patagong kumukuha ng litrato.

Binuksan niya ang pinto nang walang katok.

Nasa harap ako ng drafting table ko kasama ang dalawang senior architects. Nakatupi ang sleeves ko hanggang siko, at medyo maluwag ang kurbata ko—isang hitsura na hindi niya dapat nakikita, pero aminin ko man o hindi, nakita ko ang pagdilat ng mga mata niya.

"Miss Sandoval," matigas kong sabi. "This is a private office, not a runway."

"Really? Because with the way everyone was staring at me outside, I thought I was in the right place," sagot niya. Lumakad siya papasok at hinarap ang mga kasama ko. "Gentlemen, do you mind? I have some very... urgent matters to discuss with your boss."

Nagkatinginan ang mga arkitekto bago tumingin sa akin. Tumango ako para payagan silang lumabas. Nang sumara ang pinto, biglang bumigat ang hangin sa loob. Puno ng kuryente.

"Anong ginagawa mo rito, Alexa? I told you, my schedule is full," sabi ko habang bumabalik sa table ko, pilit na hindi siya tinitignan.

"Full? Or are you just hiding?" Lumapit siya at inilapag ang designer bag niya sa ibabaw ng mga blueprint ko. Alam niyang ikagagalit ko 'yun. "Nakalimutan mo yata ang tulips ko, Architect. I didn't get a thank you note."

"I threw them away," diretso kong sagot.

"Liar," bulong niya. Lumapit pa siya. Naaamoy ko ang bango niya—halo ng kape at kung ano mang amoy na nanggagaling mismo sa balat niya. "I saw a petal in your trash bin kanina sa labas, pero may kulang. Where are the others, Adrian? Did you keep them?"

Hinarap ko siya. Madilim ang tingin ko, babala na dapat siyang lumayo. "Anong gusto mo, Alexa? If this is about the charity project, the answer is still no."

"Ang gusto ko?" Mapang-akit siyang ngumiti at dahan-dahang inilapat ang mga daliri niya sa gilid ng drafting table, papalapit sa kamay ko. "Gusto ko lang makita kung gaano katibay ang pader mo. Sabi mo sa gala, hindi ka katulad ng ibang lalaki. But here you are, avoiding me like I’m a structural failure."

"You are a distraction," giit ko, pero ramdam ko na hindi na kasing lamig ng dati ang boses ko.

"Then be distracted," hamon niya.

Hindi ko na napigilan. Hinawakan ko ang braso niya—hindi marahas, pero mahigpit. "You think this is a game, don't you? Pumasok ka rito, para guluhin ang trabaho ko, at isipin na bibigay ako dahil lang sa presensiya mo?"

Tinitigan niya ang kamay ko sa braso niya. "You're touching me, Adrian. That’s a start."

Agad ko siyang binitawan, na parang napaso ako. Huminga ako nang malalim at tumalikod. "Leave, Alexa. I have actual work to do. Hindi lahat ng tao ay nabubuhay sa palakpakan at pictures."

"I'm not leaving until you look at me properly," sabi niya, sabay libot sa table para harapin ulit ako. "Look at me and tell me na wala kang nararamdaman kapag malapit ako. Tell me na hindi mo ako iniisip bago ka matulog. Tell me na hindi mo pinanood ang videos ko kagabi."

Napatigil ako. Ang katahimikan ko... sapat na kumpirmasyon para sa kaniya.

"You're a professional intruder," sabi ko sa huli, punong-puno ng frustration ang boses ko.

"At ikaw naman ay isang architect na takot sa sarili niyang damdamin," balik niya.

Kinuha niya ang bag niya at naglakad patungo sa pinto. "I’ll leave for now. Pero huwag mong isipin na tapos na tayo. Next time, sisiguraduhin kong ikaw na mismo ang magpapapasok sa akin."

Bago siya lumabas, lumingon siya at binigyan ako ng flying kiss. Naiwan akong nakatayo sa gitna ng opisina ko. Ang puso ko? Mas mabilis tumibok kaysa sa normal. Ang buong pagkatao ko, niyanig na naman ng babaeng ito.

Narinig ko ang bulungan sa labas nang lumabas siya. Alam kong hindi buildings ang topic nila ngayon—ako at siya ang usap-usapan. At para sa kaniya? Siguradong tagumpay 'yun.

Binitawan ko ang lapis ko. Hindi ko na kayang mag-drawing. Ang tanging nakikita ko sa papel ay ang pulang anino niya.

"Damn it," bulong ko.

Ang blueprint ng araw ko? Wasak. Pero sa kauna-unahang pagkakataon, hindi ako nagagalit. Naguguluhan ako, oo, pero may bahagi sa akin na... gusto ang gulong hatid niya.

Umalis na si Alexa, pero ang presensya niya? Nandito pa rin, nakakapit sa bawat sulok ng opisina ko.