Demirhan Konağı’nın taş duvarları, o akşam farklı bir heyecanla yankılanıyordu. Kezban Hanım, siyah ipek başörtüsünü düzeltti. Gümüş işlemeli, zarif elbisesini üzerindeki uzun şal ile tamamlamıştı. Elinde zarif bir kutu; içinde altın bir bilezik, geleneğin ve niyetin simgesi. Baran ise sustuğu her dakikada kalbinin biraz daha hızlı attığını hissediyordu. Bu akşam sadece Berivan’ı istemeye gitmiyor, aynı zamanda kalbine, hayatına, kaderine talip oluyordu.
Demirhan ailesi arabaya binip Altaylı Konağı’na doğru yola çıktı. Konaktaki avlu ışıl ışıldı. Hamit Ağa, misafir geleceğini duyduğunda kahyaya, “Gelen bizden değil, gelen evimize göz dikmişse bile ağırlayacağız. Ama bir yanlış görürsem, cevabını ben veririm,” demişti.
Zelal Hanım masayı kurdurmuş, salonu düzenlettirmişti. Evde bir telaş
