Sabah güneşi Mardin sokaklarını usulca aydınlatırken Altaylı Konağı’nın avlusunda bir hareketlilik vardı. Nişan hazırlıkları başlamış, mutfaktan gelen tatlı telaş sesi konağın taş duvarlarında yankılanıyordu. Güllü teyzeler, halalar elinde bohçalarla dolaşıyor, genç kızlar Berivan’a göz kırpıp gülümsüyor, herkes bu özel gün için bir şeyler yapıyordu.
Berivan ise odasında pencere önüne oturmuş, ince tüllerden sızan ışıkta Baran’ın dün geceki sözlerini tekrar tekrar düşünüyordu. Onun tatlı dili, içten bakışları hâlâ içini yakıyor, kalbini ısıtıyordu. Ama yine de kolay kolay teslim olmamakta kararlıydı.
Kapı hafifçe aralandı, içeriye Akif girdi.
“Hazır mısın nişanlı hanım?” dedi yüzünde alaycı bir tebessümle. “Baran dışarıda. Elinde çiçekle dört dönüyor.”
Berivan kaşlarını kaldırdı, dudak
