Havanın o kendine has Mardin serinliği çökerken, konağın avlusuna bastığı her adımda içindeki ağırlık biraz daha büyüyordu Efnan’ın. Gözleri hâlâ Boran’ı arıyordu. Sanki bir köşeden çıkıverecekmiş gibi… Ama çıkmıyordu. Kalbi bir boşluğun içinde çırpınırken, kapının önünde annesini ve babasını görünce gözyaşları istemsizce süzüldü yanaklarına.
Nafiye Hanım, kızını gördüğü an yerinden kalktı. Yılların verdiği annelik içgüdüsüyle, evladının ne hâlde olduğunu bir bakışta anladı.
— “Kuzum… Kızım benim…”
Efnan annesinin boynuna sarıldı. Nafiye Hanım, saçlarını okşarken kızının hıçkırıkları göğsüne doluyordu.
— “Anne… Ben onsuz ne yaparım? Bebeğimiz… O bunu bile öğrenemedi…” diye fısıldadı.
Muzaffer Bey biraz geride durmuş, gözlüğünü çıkarıp sessizce gözlerini silmişti. Normalde duygularını
