หลงกลรัก..(ร้าย)

บทที่ 3 ชอบฉันปะเนี้ย

เจย์ TALK

ยัยเด็กญี่ปุ่นนี่เป็นคนยังไงกันแน่ว่ะ ตั้งแต่เมื่อกี้ละอยู่ๆ ก็มาแอบจับน้องชายเรา บ้าปะ ละนี่อะไรวะ จงใจยั่วปะ เสื้อก็คอกว้างเห็นถึงไหนต่อไหนละยังมาก้มให้เราเห็นอีก ชอบกูป่ะวะ

“ระวัง” ยังไม่ทันไรยัยนี่ก็เซจนจะหงายหลังอยู่แล้ว ผมเอื้อมมือไปรับไว้ สงสัยแม่งจะเมาจริงทั้งเบียร์ทั้งเหล้าผสมกันไปหมด แต่ตัวเล็กกว่าที่คิดนะ เอ้ยนี่ผมคิดบ้าอะไรอยู่

“ไม่ไหวก็พอ” ผมแย่งแก้วมาจากยัยเด็กเมื่อวานซืนที่นั่งหน้าแดงไม่รู้เรื่องรู้ราว เมากว่านี้น่าจะอันตรายละ

“พี่เจย์ เอามา ลินไหว” ยัยเด็กนี่โน้มหน้ามาเฉียดปลายจมูกผมแล้วยึดแก้วตัวเองคืน เอ่ออ ยัยเด็กนี่ตัวหอมจัง เห้ยพอ หยุดคิด

“วินถือเสื้อคลุมให้ลินหน่อย” พูดจบลินก็ถอดเสื้อคลุมเผยให้เห็นผิวที่เนียนใสที่มีรอยแดงนิดๆ น่าจะเพราะเริ่มเมา แต่แม่งน่ารักเป็นบ้า ก่อนที่ผมจะพบว่ามีคนสบตาผมอยู่คนคนนั้นคือ วิน เพื่อนสนิทของยัยเด็กนี่ มันมองหน้าผมนิ่งๆ

“โทษทีนะพี่ ลินเวลาเมามันชอบปล่อยตัว” ผมพยักหน้าเบาๆ อย่างไม่คิดอะไรมาก ทันใดนั้น เรย์ก็เดินมาแทรกระหว่างลินกับวิน

“หลบหน่อย ฉันจะเต้นกัน” เป็นภาพการเต้นที่ถ้าไม่มีพวกผมนั่งล้อมโต๊ะไว้ ยัยเด็กพวกนี้คงตกเป็นเหยื่อของใครสักคนในคืนนี้

ลิน TALK

“มาเลยยัยเรย์ เต้นกัน” ฉันกอดคอเพื่อนสนิทเต้นและโยกไปตามเสียงเพลง

“เดี๋ยวเราไปรับจีนก่อนนะ พอดีจีนส่งข้อความว่าให้ไปรับอะ” ฉันกับเรย์พยักหน้า พร้อมหันมาเต้นกันต่อ ฉันปล่อยให้ร่างกายไหลไปกับเสียงเพลงพวกเราเต้นกันสักพักเรย์ก็มองไปทางพวกพี่ๆ ก่อนจะพูดว่า

“แก ฉันว่าวันนี้แกไปกับพี่เจย์เหอะ เดี๋ยวชงให้” ฉันตกใจ เกือบสร่างเมา ยัยเรย์พูดบ้าอะไรเนี้ย

“ฉันบอกให้หาผู้ชายให้ก็จริง แต่แกจะหาต่อหน้าวินไม่ได้ปะ”

“ลิน เราคงไม่เจอคนน่ากินกว่านี้อีกละนะ เอาๆ ไปเหอะ เขาก็ดูไม่จริงจังอยู่ละ แค่กินๆ กัน แกอย่ามาเรื่องมาก มัวแต่รอไอ้วิน ชาตินี้คงไม่ได้รู้จักผู้ชายคนอื่นพอดี” ฉันชั่งใจอยู่ครู่นึง ก็จริงอย่างที่เรย์ว่าวินคงไม่มีทางชอบฉันหรอก มีตั้งหลายโอกาสที่เขาสามารถจะจีบฉันได้ แต่เขาก็ปล่อยโอกาสนั้นผ่านไปเฉยๆ เวลาถามถึงสเปคก็ไม่เคยตรงกับฉัน แต่ถึงอย่างนั้นฉันจะกินพี่เจย์ยังไงก่อน พี่เขานิ่งขนาดนี้

“เรย์ ฉันว่าพี่เจย์ไม่สนใจฉันหรอก อาจจะมีแฟนไปแล้วด้วยซ้ำนะ” พูดยังไม่จบประโยค ยัยเรย์ก็พูดแทรกขึ้นเสียงดัง

“พี่เจย์ มีแฟนรึยังคะ” ยัยเรย์!! จะบ้าตายรายวัน เพื่อนฉันคนนี้มันจริงๆเลย

“ที่เรียกแฟนยังไม่มีนะ” เรย์หันมามองหน้าฉันพร้อมขยิบตา แต่ฉันน่ะสิตัวแข็งทื่อเลย ร้ายไม่เบานะ ฉันไม่เอาหรอกนะดูคำพูดพี่เขาออกจะร้ายจะตาย ฉันจะไปเล่นกับพี่เขาได้ไงในเมื่อพี่เขาพูดเหมือนเด็กพี่เขาเยอะขนาดนั้น

“พี่ชอบแบบไหนอะ” กี๊ดดดดด เพื่อนตัวดี ยังไม่หยุดอีก

“อืมมม แบบไหนละ ไม่วุ่นวายมั้ง” โห พี่เจย์คือเสือกินเงียบตัวพ่อแน่นอน

“อ๋อ ว้าวววว” ฉันหยิกแขนเพื่อนตัวดี ละอยู่ๆ ยัยเรย์ก็ทำให้ฉันจะเป็นลมอีกรอบ

“พี่เจย์ไปส่งเพื่อนหนูหน่อยสิ มันน่าจะเมามากแล้ว วินก็ไม่อยู่ รบกวนด้วยนะคะ” พี่เจย์ทำหน้าแปลกใจเล็กน้อยแต่ก็พยักหน้ารับคำขอ ฉันที่เห็นสถานการณ์แบบนั้นแล้วฉันอยากจะตียัยเรย์แรงๆ สามที ให้นางดึงสติ เป็นไรก่อนยัยนี่ ชงเข้มไปมั้ย

“ป่ะ เดินเองได้มั้ย” ฉันพยักหน้าละเดินตามหลังพี่เจย์ไป

“เอ่อ พี่ไปส่งที่คอนโด xx นะคะ” ระหว่างที่พี่เจย์ขับรถ ฉันก็แอบมองเขาเป็นระยะพลางคิดในใจเล่นๆว่า พี่เจย์ชอบฉันเหรอหรือถูกใจ ทำไมยอมมาส่งฉันง่ายขนาดนี้ สงสัยคงคิดว่าฉันจะยอมให้พี่เขากินล่ะสิ ชิ ถึงได้ยอมรับปากมาส่งง่ายๆ

แต่พี่เจย์นี่หล่อร้ายๆ ดีนะ ใบหน้าเรียวสวย ตาตี่ แต่ผิวเข้มเล็กน้อย จะว่าไปก็หน้าเหมือนเหยี่ยวเลยนะ ระหว่างที่คิดว่าพี่เค้าหน้าเหมือนสัตว์ชนิดอะไร พี่เจย์ก็เอามือจิ้มหน้าผากฉันหนึ่งที

“จะมองอีกนานปะ”

“ห๊ะ เอ่อ ขอโทษค่ะ ลินเบลอๆ” เฮ้อ อะไรเนี้ยฉัน สงสัยฉันจะเมาจริงรอบนี้

“ถึงละนะ”

“ขอบคุณพี่เจย์มากนะคะ” ระหว่างที่ฉันกำลังเดินลงจากรถไปนั้น อยู่ๆ พี่เจย์ก็เปิดประตูลงมายืนที่ข้างรถ เอ๊ะคือยังไงกันแน่ ..” เอ่อ พี่เจย์คะ พี่จะไปไหนหรอคะหรือว่าอยากเข้าห้องน้ำ”

“ไม่นิ พี่จะกลับห้อง” ห้ะ กลับห้อง หมายถึงเราอยู่ที่เดียวกันหรอวะ กี๊ดดดด โกหกแน่เลย คงจะชอบฉันล่ะสิ เฮ้อ

“โอ้ะ โอเคค่ะ” ระหว่างที่เรากำลังขึ้นลิฟท์ ฉันก็กดชั้น 5 แต่พี่เจย์กลับไม่กดชั้น ด้วยความงงบวกกับสับสน อะเมาด้วยก็ได้ “พี่คะ คือลินไม่ได้อยากจะว่าอะไรนะคะ แต่ว่าวันนี้ลินไม่ได้แบบเมามากจนพี่ต้องไปส่งลินที่ห้องหรอกนะ”

“ห้ะ อะไรนะ พี่อยู่ชั้น 5 เหมือนกัน” ฉันทำหน้าเหมือนโลกถล่มเพราะความอายบวกกับภัยมั่น นี่คือฉันคิดว่าพี่เขาอยากจะแอ้มฉันสะอีก ทำไงดีวะแกล้งเมากว่าเดิมดีป่ะ

“ฮ่าๆๆๆ ลินเล่นมุกน่ะค่ะ เฮ้อมึนจังเลย” ฉันแกล้งทำเซ ทำเบลอ

“อืม”

ติ๊ง

ฉันเดินนำหน้าออกไปอยากเข้าห้องจะแย่อยู่แล้ว อายแทบอทรกแผ่นดินหนี แต่พอถึงหน้าห้องหันหลังไปเจอพี่เจย์มองหน้าฉันนิ่งๆ “เอ่อพี่คะคือลินถึงห้องแล้วขอบคุณพี่มากนะคะที่มาส่ง” ฉันยิ้มให้พี่เจย์เบาๆ แต่เขากลับไม่ขยับไปไหนแถมยังทำเหมือนล้วงเอาอะไรออกมาจากกระเป๋า

“ขอไอจีหน่อยดิ” ฉันทำหน้าตาประหลาดใจจนไม่สามารถเก็บสีหน้าตัวเองได้ ยังไงดีนะสรุปพี่เค้าปิ๊งเราหรอวะ หรือยังไง

“เอ่อ โอเคค่ะ” พูดจบฉันก็ยื่นมือรับโทรศัพท์พี่เจย์มาก่อนจะพิมพ์ไอจีให้พี่เจย์ แต่ระหว่างนั้นก็มีแจ้งเตือนผู้หญิงคนนึงเด้งขึ้นมา ‘ไปไหนแล้ว กลับเร็วจัง ขอไปหานะ’ ฉันเบะปากทันทีที่เห็นข้อความ เสือผู้หญิงของจริง นิ่งๆ แต่กินเรียบ

“ลินเข้าห้องก่อนนะคะ พี่กลับได้แล้ว”

“ครับ” พี่เจย์ก็กดรหัสเปิดประตูเข้าห้องไป ทิ้งฉันให้ทำหน้าอึ้ง เพราะนี่พี่เขาเข้าห้องตรงข้ามฉันเลย เรื่องจริงเหรอเนี้ย นี่เราอยู่ห้องตรงข้ามกันงั้นเหรอ