Mysterious Man in my Bed

Chapter Eleven

Hindi alam ni Joyce kung ano ang gagawin ngayong natagpuan na siya ng kanyang kapatid sa ama. Surpresa ba para sa kanya ang matagpuan siya  nito? But still may agam-agam sa kanyang isipan at puso. Nais niyang matuwa at magalit pero hindi niya magawa dahil nagtatalo ang isipan at puso niya. Pumasok siya sa trabaho na may mabigat sa kanyang kalooban. She was shaking her head when the phone rang. It was Hagyun's mother. 

"Hija, how are you this lovely Saturday morning?" tanong ni Tita Jen sa kabilang linya, ang mama nila Hagyun at Seonggyun.

"I'm fine, Tita. How are you?" ani Joyce.

"Oh, I'm well. Gusto lang sana kitang imbitahan ngayon sa Laurel." aniya.

"Ngayon po?" Hindi makapaniwalang sabi ni Joyce.

"Yes. Actually, wala sa plano pero bigla na lang tumawag ang pinsan ko at may inihanda raw na celebration para sa amin nang esposo ko. It's our wedding anniversary, hija.  And since, I see you as a part of the family already, why don't you come and celebrate with us? Hagyun is going to be there." ani Ginang.

Kailanman ay hindi niya sinaway ito sa pag-rereto sakanya ng anak nito. Joyce got kick out of it. Alam niyang hindi natuwa si Seongyun sa pagrereto na ito. Anything to piss him off, she would gladly do. Bigla na siyang iniiwasan ng binata at hindi na siya niyayang makipag-dinner date dito tuwing free time nito. Kahit paano ay nalulungkot din siya sa ginawang pag-iwas ni Seongyun sa kanya. Did he gave up on her? Their friendship, what she mean?

"Sure po, Tita." Magalang na pag-payag ni Joyce

"Dadaanan na lang kita riyan. Nauna na roon ang asawa ko. Hagyun went there last night," ani Mama Jen.

"Tita Jen, susunod na lang po ako. Anong oras po ba ang celebration?" ani Joyce.

"Dinner." Maikling sagot ng ginang.

"I'll see you then at dinner," ani Joyce

It would be awesome to be there and celebrate with Hagyun's family. What do you know? Hagyun the jerk didn't want her to become a part of his life, much more a part of his family. And she didn't even have to be his wife to be part of his family. Tiyak iikot na naman ang tumbong nito sa inis. Dumaan muna siya mall upang ibili ang mag-asawa ng regalo. It didn't take a lot to please Hagyun's mother. Gagatungan pa niya ang pagkagiliw nito sa kanya.

Pagdating sa lugar ay tinawagan kaagad niya ang mama ni Hagyun na halos kadarating din lamang sa restaurant na pag-aari ng mga ito. Bitbit ang regalo, nagtungo siya sa loob kung saan ginaganap ang selebrasyon ng anibersaryo ng mag-asawa. Lumapit siya roon. Hagyun was still not there. Ibinigay na niya ang regalo niya sa mag-asawa. Ipina-okupa naman kaagad ng mga ito sakanya ang isang upuan. Simple lamang pala ang selebrasyon.

"And where is Hagyun?" Mayamaya ay tanong ng mama Jen nito sa isang pinsan ni Hagyun.

"I saw him with Kath earlier." Sagot ng pinsan ni Hagyun sa mama nito.

"Kath?" Tanong ng ginang. Ang dating secretary ni Hagyun ang tinutukoy nito at kilala rin niya.

"The girl he's been seeing. I heard he's serious about her."

Napukaw ang interes ni Joyce. Pinakingan niya ang sinasabi ng nag-sasalita. Kung tama ito ay ang laking tanga ni Hagyun. Sa lahat ng babaeng seseryosohin ay si Kath pa ang napili nito. Pero welcome sakanya ang ganoong klaseng impormasyon. Kath was easy for her to handle.

"Don't believe what you hear, Joyce," wika sa kanya ng mama ni Hagyun.

Ngumiti lamang siya rito. Inilabas ng ginang ang kanyang cell phone at tila pinaldahan ng chat message ang anak nito. Pagkalipas ng ilang minuto ay dumating na si Hagyun at nag-iisa ito. Pagkatapos nitong batiin ang mga magulang ay ang mga pinsan naman  ang nilapitan nito, hanggang sa mapatingin ito sa gawi niya. She gave him the sweetest smile she could muster. Dumilim saglit ang mukha nito, saka ngumiti sa kanya. Alam niyang hindi bukal sa loob ni Hagyun ang ngiting iyon. Muntik na siyang matawa. Maybe the jerk was wondering what the hell she was doing there, celebrating with his family. Hello, loser. Annoyed much? naisaloob ni Joyce

Nag-order si Seongyun ng portrait ng kanyang mga magulang sa isang magaling na artist bilang regalo sa mga ito. Sa kasamaang palad ay hindi sila nagpang-abot ng mag-dadala ng portrait ng araw na iyon dahil may meeting siyang dadaluhan. Kinausap na lang niya si Renz na ito na muna ang bahala sa portrait na iyon. Hindi na rin siya dumalo sa celebrasyon dahil iniiwasan niyang makita si Joyce. He was trying to move on for letting Joyce to be with his brother Hagyun.

"Bakit ang lupit sa akin ng tadhana? Hindi ba ako ideal girlfriend? Matalino, sweet, thoughtful, mayaman at maganda naman ako. Tell me, am I ugly? Bakit walang nag-kakagusto sa akin?" Naghihimutok na tanong ni Sandy sa mga kaibigan. Kasalakuyan silang nasa paboritong tambayan ng araw na iyon.

"Maraming nag-kakagusto saiyo Sandy. Ikaw lang ang umaayaw sa kanila," sabi ni Mimi. Sinuklay nito ang pink na wig. Isa itong cosplayer. Katatapos lang ng cosplayer event na sinalihan nito sa mall na pinuntahan nila.

"Tama! Ikaw lang kasi ang masyadong choosy mare," pagsegunda ni Joy. Hawak nito ang camera at tinitignan ang mga larawan nila na kuha sa event.

"Hay, sabi ko naman saiyo ,kumare, humanap ka na lang ng pangit at ibigin mong tunay," payo ng kaibigan niyang si Renz. Si Renz na kaibigan rin ni Joyce since college life nila.

Ang saklap! Hay! Gusto ko ring langgamin. Stupid, cupid nasaan ka na ba? Por favor, dalhin mo na sa harap ko ang lalaking iibigin ko! Ibibigay ko ang kalahating bahagi ng kayamanan ko basta ibigay mo na si Mr.Right Guy na pinapangarap ko! Nangangawit na ang leeg na naisaloob ni Sandy sa bawat pares ng love birds na naroon kaya ibinalik nito ang tingin sa fortune cookie na libreng ibinibigay sa mga costumer. Lalong nadagdagan ang paghihimutok niya ng mabasa ang mensahe sa maliit na papel na nasa loob ng fortune cookie. Loveless?Start a day with a smile. And heaven will smile on you too. Love is everywhere and soon, it will come right in front of you. Napasimangot si Sandy. Eksaktong-eksakto ang mensahe na iyon. Pero paano ito ngingiti kung wala namang dahilan para ngumiti siya? Nang-aasar lang yata to, eh. Hmp! "Excuse me, guys," paalam ni Sandy sa kanila ng tumayo siya.

"O, saan ka pupunta, Sandy?" tanong ni Mimi.

"Magrere-touch lang muna ako sa banyo," sagot ni Sandy kay Mimi. Tumalikod na ito at nagtungo sa comfort room. Ilang minuto siyang nag-tagal doon. Pinagmasdan niya ang kanyang mukha sa salamin.

"May hitsura naman ako," mahinang sabi niya. "Bakit wala parin akong lovelife? Ano kaya kung mag pa-advertise ako para makahanap na ako ng prince charming? Ano sa tingin mo pretty, self? Oo, nga no? Bakit hindi ko iyon naisip?" Napailing na tumawa si Sandy sa sariling kalokohan. Nababaliw na yata ako dahil kinakausap ko ang aking sarili.  "This is ridiculous!" Sinuklay ni Sandy ang kanyang mahabang buhok.

"Talking to yourself really sound ridiculous? But I understand you, Miss Sandy." Mula sa salamin ay lumabas ang isang dalaga mula sa isang cubicle.

"Kilala mo ako?" Nagtatakang tanong niya. Napakunot-noo siya. Pamilyar ang dalaga sa kanya .

Lumapit ito sa kanya. "But of course! I'm a fan of yours!" Bilang patunay ay ipinakita nito sa kanya ang larawan nila sa cellphone nito minsang mag-kasama sila sa event.

"Oh! Kaya pamilyar ka sa akin? You're Weilah, right?" panghuhula ni Sandy ng maaalala na niya kung sino ito. "Im sorry, tiyak na narinig mo ang mga sinasabi ko kanina."

Tumawa si Weilah. "Ganyan nga yata talaga ang mga aburido sa love life nila. Oopps! Sorry po, Miss Sandy. I didn't mean to offend you or something."

"Tama ka  naman, eh? Anyway, 'wag mo na lang sanang ipagkalat ang narinig mo, ha? Panira lang 'yon sa magandamg image ko!" pagbibiro ni Sandy na sinundan pa niya ng mahinang tawa.

"Sure! Pero talaga bang zero ang lovelife mo ngayon? Parang imposible naman 'yun?" ani Weilah.

"Well, maybe it's really my fault kung bakit malapit na akong maging oldmaid ay wala parin akong boyfriend?" ani Sandy.

Natahimik ito, tila may iniisip "Can I talk to you for a minute? Ah, not here. Let's go to my office." Hindi  nakatanggi si Sandy ng hilahin siya ni Weilah palabas ng banyo at dalhin sa opisinang sinasabi nito na nasa loob din ng cafê.

"Weilah, ano'ng ginagawa natin dito sa opisina ng may-ari?" nagtatakang tanong ni Sandy.

"Oh, well? Akin din ang restaurant na 'to," sagot ng dalaga.

This is kidding me, aniya sa isip. "This is yours?" Sandy couldn't help but laugh at the young woman's  statement. "That's impossible! Kilala ko ang may-ari nito."

"Yung guwapo kong kuya ang may-ari nito. Sabi nga ni Kuya Seongyun ko at kuya Hagyun ko na pagtungtong ko sa tamang edad ay ipapamana sa akin itong shop," paliwanag ni Weilah kay Sandy.

Natigilan siya sa sinabi nito. "May gwapo ka kamong kuya?" Uhm? Hagyun, kapatid nito si Sir Seonggyun? Paanong may babae pa pala silang kapatid? Parang hindi ako matutuluyan sa pagiging matandang dalaga nito, ah? Mapaklang dugtong ni Sandy sa isip.

"Oh, my! Siya ang prince charming na sinasabi mo, Sandy?" tanong sa kanya ni Renz. Nanlaki ang mga mata nito ng titigan ang sketch na ginagawa niya.

Proud na proud na tumango si Sandy "Uh! Sabi ko na saiyo, eh. Walang panama ang ibang lalaki sa aking future lover. O, ano? Sketch palang yan, huh? Ano ka ngayon, Renz? 'Di naniniwala kana sa akin na ang mukhang iyan ay malabong maging criminal?"

"Malabo talaga, gaga! Pero paano kung sabihin ko saiyong ang lalaking ito at ang anak ni Tita Jennylyn ay iisa?" ani Renz. It was  family portrait na regalo ni Seonggyun sa kaniyang magulang sa kanilang married anniversary.

Pinanlakihan ito ni Sandy ng mga mata. "Get out!" Malakas ang boses na utos niya.

"Hindi ako nag-bibiro!" ani Renz.

Ilang sandaling nakatingin si Sandy sa seryosong mukha ni Renz. Nang mabasa niya sa mga matang hindi nga ito nagbibiro ay tumili na siya ng sobrang tuwa. "Pero mukhang mahihirapan ka sa isang ito?" ani Renz sa kaibigan.

Sumimangot si Sandy. "Bakit naman?"

"Eh, kasi nga, sabi ko saiyo kanina, parang maikli ang pasensiya niya. Biruin mo, wala pa siyang tatlong minutong naghintay saiyo ay nag-paalam na agad sa akin. Ang sabi ko sa kanya, hintayin ka na niya dahil tiyak kung pabalik ka na. Kaya lang, talaga yatang mainit ang bumbunan ng lolo mo dahil sinabi niya sa akin na sabihin ko saiyong hindi siya ang uri ng taong dapat pinaghihintay dahil isa siyang busy person. O, 'di ba, ang taray niya?Naku, mabuti nalang at guwapo siya dahil kung hindi, binara ko na siya ng bonggang-bongga." paliwag ni Renz sa kaniya.

Tinawanan lang siya ni Sandy. "Hayaan mo na? Baka talagang nag mamadali lang siya." aniya. Kampante sa kaniyang sagot.

Umiling si Renz. "Hay, hindi pa man kayo, spoild na agad siya saiyo, huh? Naku, baka maging kawawa ka lang sa kanya." Pumalatak pa si Renz.

"Ganoon talaga kapag nagmamahal ang isang tao," ani Sandy sa kaibigan.

Umarte si Renz na nasusuka ito. "Duh! As if naman true love yan! If I know, desperada ka lang talaga kaya ka ganyan? Love, love. Tse! Ni hindi ka pa nga nai-inlove kahit minsan, tapos sasabihin mong inlove ka na sa lalaking iyon?" He grimaced.

"Ah, basta! Alam kong love itong nararamdaman ko para sa kanya."  Natatawang sabi ni Sandy. Nahinto lang siya sa pagtawa ng mag-ring ang cellphone ni Renz. Impit na tumili siya. "Give me your phone! Baka siya na yan!" Agaw ni Sandy sa cellphone ni Renz. Nakangiti at iiling-iling na inabot nito iyon sa kanya.

Minding kung sino nga ba ang kinahuhumalingan niya sa litrato. Either Hagyun or Seonggyun. Kung sino sa dalawa.