LAURA
Binaba ako ni Hans bench sa hardin. Inutusan niya ang mga guards sa lugar na iyon na lumayo. Nang masiguro na kaming dalawa nalang ang naroon ay saka siya lumuhod sa aking harapan at ipinatong ang ice pack sa aking paa.
Tahimik lang siya na nilalagyan ng ointment ang paa ko habang ako ay pahikbi-hikbi pa. Tila hinihintay niya na matapos ako sa pag-iyak bago ako komprontahin.
Huminga ako ng malalim. “O-Okay na ako, Hans. Salamat sa paggamot sa paa ko.”
Tinangka kong bawiin sa kanyang mga kamay ang aking paa ngunit mas humigpit ang pagkakahawak nito. Hindi ko siya matingnan sa mga mata. Ang mala-kahel na kulay ng lumulubog na araw ay dumadagdag pa sa kakisigan nito.
“H-Hans—”
Inilapit niya ang mukha sa akin. Napalunok at nag-iwas ng tingin.
“Bakit hindi ka makatingin sa akin?
