22
Aslı Kayalı Bir ezan sesi ruha şifa olur muydu? Oluyordu… Yine kör bir kabustan uyanmıştım. Celladımın sesi hâlâ kulaklarımda yankılanırken, o eşsiz çağrıyı duydum. Ruhumu hapsedildiği zindandan, nefsimin batağından çekip çıkaran o ses evin içinde dalga dalga yayılıyor, yaralı ruhuma merhem oluyordu. Bana sığınak olmuştu artık. Kendimden kaçtıkça ona sığınıyordum. Hep beni anlayan, beni benden iyi bilen o yaratıcıya… Dinleyen, suskunluğumdan bile acımı okuyan o yüce yaratıcıya… Kabuslarımdan sıçrayarak uyandığım her an, kulaklarımda çınlayıp duran Savaş’ın sesini yalnızca o bastırabiliyordu. Ne gittiğim psikologlar ne de kullandığım ilaçlar, Savaş’ın bende açtığı yaraları sarmaya yetmişti. Hiçbiri… Bu yüzden ona sığınıyordum. Bazen isyanın eşiğine geliyor, sonra hemen tövbeye tutun
- Writer
