David’s POV
Hindi ko alam kung anong mahika ang meron kay Cassie, pero sa bawat araw na lumilipas, lalo ko siyang hindi kayang bitawan.
Kanina pagkatapos naming kumain ng breakfast, bumalik kami sa kama at halos buong araw lang kaming magkasama nakahiga, nag-uusap, o minsan tahimik lang habang nakayakap ako sa kanya.
Ang kamay ko nasa tiyan niya, at sa bawat hagod, may kakaibang pakiramdam akong hindi ko maipaliwanag.
Napansin kong mas mabilis siyang mapagod ngayon. Konting lakad lang, parang gusto na niyang humiga.
Minsan naman, iritable siya kahit sa maliliit na bagay. At habang pinagmamasdan ko siya, hindi ko maiwasang mapaisip: Could it be?
Pero pinigilan ko ang sarili kong mag-assume. Hindi ako dapat mauna sa mga hinala. Gusto kong marinig mismo mula sa kanya.
“Cassie…” mahin
