"OKAY NA TAYO? HINDI KA NA GALIT?" Tanong ni Dos sa akin. Magaan na ang tinig nito, bagaman naroon pa rin ang lambing. Halatang nabawasan na ang alalahanin.
Lumabi ako kahit alam ko na hindi naman ako nito nakikita. "Hindi naman ako galit." Hanggang ngayon ay giit ko pa rin.
Narinig ko ang mahinang pagtawa ni Dos.
"Yeah, yeah. Hindi nga halata." Anito pa, in a, 'oh, I knew you so well,' kind of tone. "Kaya pala hindi mo sinasagot ang mga tawag ko, at pinatayan mo pa ako ng cellphone."
Wala naman sa tono ng lalaki ang nanunumbat. Mas na nang-aasar pa nga.
Hindi ko tuloy naiwasan na muling sumimangot at umirap sa hangin.
Iinisin na naman ako nito.
"Excuse me. . . hindi kita pinatayan. Na-dead batt ang cellphone ko sa kakatawag mo kaya namatay."
"U-huh."
Iisang salita lang iyon pero
