Ilang ulit pang ibinukas at isinara ni Avril ang kanyang mga mata na nasisilaw ngayon sa liwanag ng papasikat na haring araw sa makulimlim na kalangitan. Nang hindi pa siya dito makuntento ay itinaas niya na ang kanyang isang palad upang salagin ang liwanag nitong tumatama sa pagod at namamaga niyang mga mata. Halatang-halata ang pamamaga noon na bunga ng kanyang pag-iyak na ginawa na halos ay sa buong magdamag. Punong-puno pa rin ang kaniyang dibdib ng labis na hinanakit at sama ng loob para sa asawang sinaktan siya nang paulit-ulit at ginawang parang tanga doon. Patuloy pa rin siya sa kanyang mabagal na pagmamaneho na palayo nang muli sa city, kung saan naranasan niyang masaktan at madurog ang damdamin ng kaniyang sariling asawa. Nagdesisyon siyang bumalik muna sa lugar kung saan siya lu
