Hiçbir gerçek, geçmişte pas tutmuş bir anının ortaya çıkması kadar acı vermez insana.
Karanlığa düşüyor gibi hissetsem de hâlâ yaşıyordum. Garipti. İnsan nasıl olur da hissederdi yaşadığı? Mutlu olarak mı? Nefes alarak mı?
Eğer bana az ömrün olacak ama mutlu yaşayacaksın deseler hiç düşünmeden kabul ederdim.
Zira böylesi, yani benim yaşadığım hayat bütün duvarlarını kanlı, kirli bir ıstırap üzerine kurmuştu. Ve ben ne yaparsam yapayım o acı içinde kazdığım duvarı yıkamıyordum.
"İki gün sonra unutacağın bir kız değil miyim senin nezdinde?"
Yerdeki kan lekelerini işaret ederek konuşmaya devam ettim. "Belliki aksiyon dolu bir hayatın var. Ve inan bana benim hayatım bundan farksız."
Acı bir gerçek firar etti gözlerimden ve kulaklarımda yankılandı çığlıklar. Öfkem kimeydi bilmiyorum.
