Bir saniye... Evet, bir saniye. Şuan o bir saniye sayesinde hayattaydım.
Yere düştüğümde kalkamasaydım, ya da o ormanlık yola sapmadan yönümü kalabalık bir caddeye çevirseydim şuan burada olmayacaktım. Ama ne olduysa iyiki olmuştu ve ben şuan burada, kurtulmuş vaziyette hayatımda ilk kez korunma duygusunu hissedebiliyordum.
Biraz önce Kaan ve arkadaşları Batu'yu benden sonra bir posta daha dövüp yaka paça dışarı atmışlardı.
Açıkçası sadist gibi izlemiştim her şeyi. Çünkü aramızda kan bağı olmasına rağmen içimde ona karşı zerre sevgi yoktu.
Beni öldürmek isteyen birini neden seveyim ki zaten?
O, bu sonu hak etmişti. Hatta keşke dayak yemekle kalmayıp ölseydi.
Batu denen şerefsizle aynı anneye sahiptik ve annem olmasına dahi tahammül edemediğim kadından bir de üvey kardeşim olmuştu
