Ölümün, ensemdeki soğuk nefesini tatmıştım. Ve aciz bir ruhun, fezeyan olmuş kalbinden kaçmıştım.
Buraya, bu karanlık ve kasvetli yere nasıl düştüğünü dair hiçbir fikrim yoktu. Karşımda bana dehşet içinde bakan insanlar kaderin bana sunduğu bir armağan veya ceza olabilirdi. Ama hiç şüphesiz bana verilen hiçbir ceza kanına tükürdüğümün Batu'su kadar ağır ve ıstıraplı olmayacaktı.
İçlerinden en uzun ve güçlü olanı sert çehresinin çevrelediği yeşil hareleriyle bana bakarken korku, içimde fezeyan edercesine taşıyordu kalbimden.
"Kim öldürecek seni?"
Tam önümde durduğunda yüzüne bakabilmek için başımı kaldırdım. Güçlü parmakları çenemi kavradığında canımı acıtmamak için çaba sarf ediyor gibiydi.
Tuhaf bir şekilde tam önümde duran bu kişi, bana güven vermişti. Ya da bir diğer ihtimalle hay
