Ang Munting Asawa Ng Walang Awang Milyonaryo

Isang banta

Tumingin ako sa kanya nang diretso sa mata. ‘Yung mga itim na mata niya ay kasing itim ng kaluluwa niya. Ang kanyang malupit na mga salita ay umaalingawngaw sa aking ulo at ang mga pangungusap niya ay hindi ko pinapalagpas.

Ang aking isipan ay humihiling sa akin na tumakas, tumakas mula sa kanya, mula sa bahay na ito, mula sa kanyang pamilya at pumunta sa malayo kung saan hindi na niya ako makita, ngunit ang aking kabilang panig, ang hindi nagpapahintulot sa aking sarili na matalo, mapahiya o kahit na mapagbantaan, ay gustong tumugon.

“Hindi.”

“Ano ang sinabi mo?”

Ang kanyang mukha ay nagbabago sa isang madilim, malisyoso, at nagbabanta, ngunit hindi nanghihina.

“Narinig mo ako, Ares. Kung buntis ako o hindi, aalis pa rin ako, at gagawin ko ito nang hindi kumukuha ng kahit isang sentimo ng iyong pera.”

“Hindi mo maaaring gawin iyan!” ang kanyang hiyaw ay dumadagundong sa maluwag na silid-kainan kasama ang pagsuntok niya sa mesa.

“Oo, gagawin ko. Maaaring ikaw ang aking asawa, ang ating pagsasama ay maaaring hindi tama sa simula pa, ngunit wala kang karapatan sa aking katawan lalo na ang gumawa ng desisyon na para sa aking sarili lamang. Ganyan ka ba kalupit na kaya mong patayin ang sarili mong dugo?” Hinarap ko siya na nakatayo. “Sana hindi ako buntis, sana ay hindi ka na magkaanak upang sa ganoon kapag namatay ka, ang iyong pamana at ang iyong mga supling ay mamamatay kasama mo. Ikaw ay isang masama at walang awa na tao na nagtatago ng kanyang kalikasan sa likod ng isang magandang kasuotan. Ngunit tandaan mo ito, kaya ko ring magtago sa likod ng mala-anghel na mukha na ito. Ang kasabihan ay nararapat sa iyo; ‘ang isang kilalang demonyo ay mas mahusay kaysa sa isang anghel na hindi kilala’. Huwag mo akong maliitin.” sumipol pa ako na nagkukunwaring kalmado.

Hindi alintana kung ako ay paaalisin, tinitingnan ko siya nang direkta sa mga mata. Pakiramdam ko ay lalabas ang puso ko sa dibdib ko, sa tingin ko ay maririnig pa sa buong bahay ang t***k ng puso ko. Sa loob ng ilang segundo, iniisip ko ang tungkol sa pag-alis dito at hindi pagkain, ngunit iyon ay magiging dahilan upang isipin niya na natatakot ako sa kanya, at bagaman hindi ito kasinungalingan, mas mabuting huwag itong patunayan sa unang pagkakataon.

Nakakatakot na makita niya ako at paalisin sa kwarto namin kung magising siya.

Umupo ulit ako sa ilalim ng matalim niyang tingin. Hindi ako nagyuko ng ulo at napansin ko ang pagpipigil niya sa kanyang galit na malapit nang sumabog at mahayag. Kailangan kong sumugal, ngunit kung kailangan kong mabuhay, mabubuhay ako na nasasabi ko kung ano man ang nais ko.

Halos hindi ko nga matiis ang isang buong taon na iyon.

“Lumapit ka,” utos niya sa akin.

Pinatapang ko ang mukha ko, na parang ayaw kong gawin ang utos niya, ngunit ang pagtingin niya sa kanyang mga tauhan ay sapat na para gawin ko ang utos niya. Ayokong mahawakan ng mga asong nakauniporme.

Tumayo ako nang nakataas ang ulo ko, pakiramdam ko ay nagmamadali ang adrenaline sa aking sistema. Kapag nangyari iyon sa akin ay natatakot ako sa mangyayari ngayon. Tinitingnan niya ako nang malapitan, ang kanyang mukha ay nagbabala sa akin ng isang bagay na panganib.

Ngunit hindi ako tumigil, nagpasya akong harapin siya at harapin ang kanyang banta nang may dignidad dahil gaya ng pagtataboyniya sa akin, alam kong may kasalanan ako at hindi niya papalampasin ito.

Nang malapit na ako sa kanya, iniunat niya ang braso niya at hinawakan ako nang mahigpit sa pulso ko na nagiging sanhi upang magkuyom ang aking mga ngipin upang maiwasang magpakita ng sakit sa kanyang harapan dahil sasakit na dulot niya sa akin.

“Pagbantaan mo ulit ako sa harap ng aking mga tauhan o sinuman at pagsisisihan mo ito, Abigail, malinaw ba sa iyo ito?

Pagbabanta niya malapit sa aking mukha nang may galit, pinipigilan niya ang sumigaw at nais niya akong paiyakin, ngunit hindi ko ito pinayagan.

“Sinasaktan mo ako.”

“At sa tingin mo ba mahalaga iyon sa akin?” inilapit niya ako sa kanya. “Tinanong kita, kailangan ko ng kasagutan.”

“Ito ay higit pa sa malinaw, Ares.”

Ang kanyang maitim na mga mata ay nagpapakita kung gaano kaitim ang kanyang kaluluwa. Sa loob ng ilang segundo, pinagmasdan niya ang aking mukha gamit ang kanyang tingin at pagkatapos ay pinakawalan ang kanyang pagkakahawak at ipinagpatuloy ang kanyang kalmadong pag-upo na tuwid ang likod.

“Malinaw na ang lahat, umupo ka sa tabi ko para makapag-almusal ako nang payapa.”

Pakiramdam ko ay masisira ang aking mga ngipin anumang sandali kaya't lalo akong naggalit para hindi ako umiyak.

Nanginginig ang mga binti ko, masyadong malakas ang t***k ng puso ko, pero hindi ako nagpapakita ng takot. Umupo ako sa tabi niya at may bahagyang panginginig sa aking mga kamay, nagsimula akong kumain nang hindi pinapansin ang kanyang matinding tingin.

Nananatiling tahimik ang lahat, tanging ang tunog ng kubyertos sa plato ang naririnig. Minsan pakiramdam ko ay nalulunod ako, na nawawalan ako ng hangin sa loob sa isang maluwang na lugar, pero ayaw kong magpakita mg takot s aharapan ng lahat. Tapos na akong kumuha ng huling kagat , ngumunguya, at uminom ng orange juice.

“Tapos na ako, maaari na ba akong umalis o may kailangan ka pang sabihin sa akin?”

“Makakaalis ka na at huwag mong kalimutan ang aking mga sinabi.”

Nang hindi tinitignan ang kanyang mukha, tumayo ako mula sa aking lugar. Lumabas ako sa silid-kainan na nararamdaman ang bigat ng kanyang tingin sa aking mga balikat, ngunit hindi ko siya pinakitaan ng isang malungkot na mukha. Pumunta ako sa hagdan na nakaharap sa itaas at doon ko nakasalubong ko si Mrs. Eliza. Nang mnakita niya ako, binibigyan niya ako ng tingin ng simpatya.

Tiyak na narinig niya ang hiyawan at nasaksihan ang lahat.

“Maglagay tayo ng yelo sa kamay mo.”

“Maaari bang sa silid mo ito gawin?” tahimik kong itinanong. “Ayokong makita niya akong umiiyak.”

Nanginginig ang aking mga labi at nararamdaman ko ang pagkasunog sa aking mga mata.

“Hintayin mo ako roon, pupuntahan kita kaagad.”

Ngumiti siya nang matamis sa akin bago pumunta sa kusina. Tumakbo ako sa hagdan at pagdating ko sa aking silid, pumunta ako sa mga bintana at binuksan ang mga ito upang makakuha ng sariwang hangin. Lumabas ako sa balkonahe at umupo sa isa sa mga may kutson na upuan at umupo na nakatingin sa hardin habang hinahaplos ang nasugatan kong pulso gamit ang kabilang kamay ko.

Hindi ako gumagawa ng ingay, hinayaan ko lang na bumagsak ang mga luha ko hanggang sa mahulog ito sa dibdib ko. Huminga ako, humanap ng paraan para huminahon at hindi bumagsak.

Kailangan kong maging malakas.

Iniisip ko lang na posibleng buntis ako at pinipilit niya itong ipalaglag, natatakot na ako. Sa isip ko, nakikiusap ako sa Diyos na hindi mangyari ito. Alam kong sinabi ng mga doktor na ito ay malusog, na ito ay maayos, ngunit sa ngayon, ngayon gusto kong magkaroon ng tuyong tiyan, sira at hindi na muling magpalaki ng anak ng walang awa at malupit na lalaking iyon.

Pumasok si Mrs. Eliza at nang walang sabi-sabi at nilagyan ng bag ng gel ang pulso ko. Nananatili siyang tahimik habang humihinga lang ako nang malalim at hinayaan ang aking mga luha na ilabas ang lahat ng nararamdaman ko ngayon.

“Napakatapang mo roon…”

Ang kanyang maka-inang boses ay nag-aalis sa akin sa aking pag-iisip.

“Sa tingin ko, mas mapangahas ang katapangan ko, pero kung para sa ‘tapang’ na iyon ay pipigilan ko ang nananakit sa akin, lagi akong magiging ‘matapang’ sa kanya.”

“Si sir Ares ay hindi masama ...” Sa wakas ay lumingon ako upang tumingin sa kanya na nakataas ang kilay. “Isa lang siyang lalaking nasaktan lang noon, Mrs. Abi ... sigurado ako na kung alam mo ang katotohanan, mauunawaan mo nang kaunti ang dahilan ng kanyang saloobin.

“Sasabihin mo ba sa akin?” tanong ko na nausisa.

Agad siyang iumiling.

“Hindi ko maaaring ibunyag ang mga lihim ng ibang tao. Balang araw, mararamdaman ng iyong asawa ang pangangailangang sabihin sa iyo ang totoo, at doon ka magpapasya kung bibigyan mo ito ng katwiran o hindi.”

Itinikom ko ang bibig ko.

“Sa tingin ko, kung alam niya ang akin, mabibigyang-katwiran din niya ako ... ngunit ang pagtatapat namin sa isa’t isa ay maraming taon pa ang layo para mangyari. Kaya sa sandaling ito, maaari ko lamang tiisin ang mga kahihinatnan ng aking mga desisyon at mabuhay.”

Kinuha ko ang malamig na gel sa aking kamay at patuloy na ipahid ito upang matanggal ang sakit. Tumayo na si Mrs. Eliza at sinabi sa akin na gagawin niya ang kanyang trabaho, ngunit kung kailangan ko ng anuman ay huwag akonh mag-atubiling hanapin siya.

Maaari ba siyang magbigay sa akin ng pera upang iligtas ang kumpanya? Nais kong maging baog sa pamamagitan lamang ng pag-click ng kanyang mga daliri.

Kailangan kong makita ang aking ina, sabihin sa kanya kung ano ang nangyari. Hinahanap ko ang aking cell phone at pinadalhan siya ng isang mensahe na nagsasabi sa kanya na pupunta ako sa bahay.

Habang naghihintay ako sa kanyang sagot, naligo muna ako upang makapagpahinga nang kaunti at sa gayon ay maalis ang alaala ng kanyang paghawak sa akin mula sa aking balat.

Sa harap ng salamin ay sinusuklay ko ang buhok ko. Pinakinis ko ng kaunti ang palda ko at inayos ko ang blusa ko. Mayroon akong lilac na palda at blouse set. Ito ay simple ngunit elegante. Ang blusa ay may domed na balikat, at ang neckline ay hugis ng puso, ngunit hindi bulgar. Ang haba nito ay nagbibigay kung nasaan ang waistband, na nagpapakita kaunting balat. Pinagpares ko ang mga puting takong sa alahas ko na isang magandang kuwintas na perlas.

Naglagay ako ng pabango, kinuha ang chain mula sa aking bag at sinuot ito. Hawak ko ang aking cell phone ay iniwan ko ang aking silid na handa hanggang sa bumalik ako kahit hanggang sa hapunan.

Habang pababa ako ng hagdan, nakita ko siyang tumatawid sa kanyang wheelchair habang tinutulak siya ng isa sa kanyang mga tauhan. Nang mapansin niya ako, itinaas niya ang kanyang kamay upang matigil ang kanyang paglalakad at sa matinding maitim na mga mata na iyon, sinuri niya ako mula ulo hanggang paa.

Nahirapan akong lumunok at nararamdaman ko ang daloy ng dugo sa aking puso habang nagsisiyasat ng kanyang tingin, ngunit patuloy akong bumababa sna hinid iniyuyuko ang aking ulo.

“Saan ka pupunta? Hindi ko matandaan na binigyan kita ng pahintulot na lumabas.”

“Hindi ko matandaan na tinanong kita, Ares. Pupunta ako sa bahay ng aking ina, palagi ko siyang binibisita sa ganitong oras. Tatanggalin mo ba ang karapatan kong ito?”

Humigpit ang kanyang panga, nakikita ko siyang ikinuyom ang kanyang mga kamay sa mga braso sa upuan. Kung makakalakad lang siya, sigurado akong sasampalin niya ako sa paraan ng pakikipag-usap ko sa kanya.

Pinaglalaruan ko siya, pero wala akong pakialam.

“Ang tanging bagay na nagpipigil sa akin na palayasin ka ay ang posibleng pagsilang mo ng sanggol.” Nagbigay siya sa akin ng masamang ngiti. “Maliban doon, magagawa mo na lahat ng gusto mo, Abigail. Ngunit huwag mong kalimutan ito; kung sakaling mayroon kang ibang lalaki habang ikaw ay aking asawa, pagsisisihan mo ito. Sa pananamit mo, duda akong sa bahay ng mama mo ang punta mo. Tandaan mo na ang aking mga tauhan ay magbabantay sa iyo at susundan ka sa mga anino. Mas mabuti nang makita kitang mag-isa kaysa kasama ang ibang tao maliban sa akin, at sisirain ko ang pamilya mo.”

“Ipinahihiwatig mo ba na makikipagkita ako sa isang lalaki?”

Tinitingnan ko siya nang may panghahamak nang mapadaan ako sa kanya at sa kanyang biglaang pagbabanta sa pangangaliwa ko. Si Ares ay baliw, at ngayon ay nakikita ko mismo na ang lahat ng masama na sinasabi nila tungkol sa kanya ay ganap na totoo.

Siya ay isang malupit at masamang tao.