Kabanata 28
Huminga ako nang malalim bago lumabas sa elevator. Pinipigilan kong umiyak sa harapan nito. Ayokong makita nito akong mahina. Napahinto ako noong gaya ng madalas ko itong makita ay nakasandal ito sa pintuan ng kotse niya habang hinihintay ako.
Umiwas ako ng tingin at nagsimula na muling uminit ang sulok ng mga mata ko. Habang pahakbang ako palapit sa kanya unti-unting winawasak ang puso ko. I will surely miss him. Mariin kong ikinuyom ang mga palad ko upang pigilan ko ang sarili na umiyak sa harapan nito.
Hindi nito napansin ang paglapit ko dahil napakalalim ng iniisip nito. Lumunok ako upang mawala ang bara sa lalamunan ko.
"Bakit mo 'yon ginawa?" mapait na tanong ko sa kanya habang nakatayo sa harapan nito.
Tumaas ang tingin nito sa akin at matamis na ngumiti na para ban
