“Ada, tawag ka ni, Paklando. Pakidala na rin ng pagkain niya sa kwarto,” wika ni Bebeng at hindi na ako nakapagreklamo dahil pinahawak na sa ’kin ang utility tray.
“Sige na,” aniya. Wala naman akong magawa kaya umakyat na lang ako sa taas. Hindi na ako nag-abalang kumatok pa at pumasok na nang deritso. Pagtingin ko nga ay napalunok ako at natigilan nang makitang nakatayo si Orlando sa terasa ng kaniyang kuwarto at tanging pajama na itim lamang ang suot.
“Baka matunaw ako,” aniya. Natigilan naman ako at inipon ko ang lakas ko at inilagay ang pagkain niya sa mesa sa gilid.
“K-Kain ka na,” saad ko. Lumingon naman siya sa akin at lumapit. Hindi ko kayang umiwas ng tingin dahil naliliyo na naman ako. Ang bango-bango niya at mukhang kaliligo niya lang. Napaatras ako nang lapitan niya pa ako
