TITA PATRICIA [SPG 🔞]

CHAPTER 3: DILIGAN MO AKO

Ang sarap ng tulog ko. Para bang lahat ng problema ko bilang tambay, nalusaw sa malambot na kama. Hindi ko alam kung bakit, pero sa panaginip ko, ako at si Tita Pat lang ang nasa loob ng bahay. Tahimik. Walang ibang tao. At eto pa—hindi lang basta simpleng eksena.

Pero sandali! Bakit… bakit parang may hindi ko maramdam? Pinakiramdam ko ang paligid at wala talaga, kaya umunat ako at tsaka ko lang naunawan na panaginip lang pala.

Lahat nalang ba panaginip lang!?

Grabeng moment na ‘yon eh. Nandon na sa part na ipapasok ko na ang aking talong sa kanyang pechay… kainis naman!

Napatingin ako sa garap at nakita ko siya. Oo siya.

Nakatayo siya sa harap ko, naka-uniform pang nurse, puti lahat, kumikintab pa ang sapatos. Ang buhok niya, nakapusod nang maayos, at ‘yung ngiti niya… Diyos ko. Patay na. Paano ko ba mapapaliwanag ‘to?

Pero syempre ang mas pumukaw sa atensyon ko ay ang fit niyang suot. Grabe, hitik na hitik sa katawan niya kaya klaro ang kanyang kurba. Ang laki ng kanyang hinaharap at ang kinis pa ng kanyang balat. Halatang bagong ligo si tita Pat. Siguro mabango na rin ‘yang kepay niya. Syempre, diba? Dapat lang no! Dapat mabango always ang kepay… at dapat pink at juicy.

Joke lang. Syempre kahit anong kulay basta nahugasan lang, lalantakan ko talaga yan.

Promises.

“Bon…” mahina niyang tawag, halos parang bulong. Lumapit siya sa akin, hawak-hawak ang stethoscope, sabay inilagay sa dibdib ko. “Ang bilis ng t***k ng puso mo…”

Syempre mabilis! Kasi sa panaginip ko, lumapit siya nang todo. Amoy ko pa ‘yung paborito niyang pabango, ‘yung sweet pero malinis na scent na parang laging bagong paligo. Tapos ayun, inabot niya ang mukha ko, dahan-dahan, parang sa mga pelikula lang na pinapanuod ng mga kapitbahay tuwing hapon.

And there's more pa as far as I remember. Bi-nlow pa niya ako sa panaginip ko. Grabe, ang wild!

Bigla… PLOK!

“Araaaay!” halos napaupo ako mula sa higaan. Nagulat ako, hawak-hawak ang braso ko na tinapik nang malakas. Nasa gilid pala ng kama si Tita Pat, naka-hand on hips pa at nakabusangot. “Hoy, Bon! Gumising ka nga diyan. Ang lakas mo pang ngorok!”

Hindi ko alam kung matatawa ako o mahihiya. Panaginip lang pala lahat. Grabe naman ‘to. Ang saya na eh!

“Tita naman…” reklamo ko habang kinukusot ang mata ko. “Ang ganda ng tulog ko, tapos gigisingin mo ako ng ganyan.”

“Eh kasi kanina pa kita tinatawag, hindi ka gumigising! Ang lalim ng tulog mo, parang wala ka nang balak bumangon,” sagot niya, sabay upo sa gilid ng kama.

Sino ba naman ang gusto matapos Ang masarap na panaginip, diba? At sana nga hindi nalang panaginip ‘yon kasi sobrang hot na hot talaga ni tita.

Medyo naiilang ako. Kung alam lang niya kung ano yung pinanaginipan ko… Diyos ko, huwag naman sana mabasa sa mukha ko. Kaya umiwas ako ng tingin. “Eh bakit ba, Tita? Ano bang meron?”

Huminga siya nang malalim, parang nag-iisip kung paano sasabihin. “Si Mama at Papa, aalis muna ngayon. Hindi ko rin alam kung kailan sila makakabalik.”

Napatingin ako bigla. “Ha? Saan daw sila pupunta?”

“May emergency sa probinsya. May inaasikaso. Kaya… tayong dalawa na lang muna ang maiiwan dito sa bahay.”

Boom. Para akong binuhusan ng malamig na tubig at mainit na kape sabay. Nawala lahat ng antok ko. Tayong dalawa lang? Sa bahay? Si Tita Pat at ako?

Para akong nahihilo sa ideya. Imbes na sumagot agad, napa-ubo ako ng wala sa oras. “Eh… gano’n ba, Tita? So… tayo lang talaga?”

Tumango siya, casual lang, parang wala lang sa kanya. “Oo. Kaya ikaw, matutong gumalaw-galaw dito sa bahay, ha? Hindi pwedeng tambay mode ka lang lagi. Ikaw muna ang makakasama ko.”

Habang sinasabi niya ‘yon, nakangiti pa siya, parang natural lang. Pero sa loob-loob ko, parang may fireworks. Bon, eto na ‘yon. Fantasy unlocked. Pero syempre, hindi ko pwedeng ipahalata. Kung anuman ‘yung nasa isip ko kanina sa panaginip, dapat itago ko nang malalim.

Ngumisi ako ng konti, kunwari chill lang. “Sige, Tita. Ako na bahala. Basta wag mo lang akong gigisingin ng palo ulit.”

Napatawa siya, sabay kurot sa pisngi ko. “Ewan ko sa’yo. Para kang bata. Halika na nga, tulungan mo ako sa kusina.”

Habang naglalakad siya palabas ng kwarto, hindi ko maiwasang mapatingin. Grabe. Si Tita talaga.

Kahit nakatalikod, ang hot niyang tingnan. Ang sarap ng alindog, ang tumbok ng puwet, sarap siguro niyan umupo…

Naiwan akong nakaupo sa kama, hawak-hawak ang braso kong pinalo niya kanina. Napangiti ako mag-isa. “Aba, Bon… panaginip lang pala ‘yon. Pero ngayon, totoo na. Tayong dalawa na lang. Sa iisang bahay.”

Biglang bumalik sa isip ko ang panaginip ko. Yun bang magkadikit na ‘yung labi namin, tapos gising na pala. Kung sakali lang… kung sakali… Napailing ako. “Bawal, Bon. Huwag kang mag-ilusyon. Tita mo ‘yan. Respeto lang, bro. Respeto.”

Pero kahit anong pilit kong kumbinsihin ang sarili ko, ramdam ko pa rin ang kaba sa dibdib ko. Kasi alam ko—mag-uumpisa na ang mga araw na kaming dalawa lang ang magkasama. At kung hirap na nga ako pigilan ang pantasya ko habang may ibang tao pa sa bahay, paano pa kaya ngayon?

Lumabas na ako ng kwarto, sumunod kay Tita. Nasa kusina siya, abala na naman sa paghiwa ng gulay. Muli kong naisip: Siguro ito na ang pagkakataon ko. Hindi para ipilit ang iniisip ko… kundi para patunayan na kaya kong maging maaasahan. Kahit tambay lang ako, baka sakaling makita niya na may silbi rin ako.

Umupo ako sa mesa at sumigaw, “Tita, huwag ka nang mag-alala. Habang wala sila, ako na bahala sa’yo.”

Tumingin siya saglit, natawa. “Bahala sa’kin? Eh baka ako pa rin ang bahala sa’yo, Bon.”

Sabay kaming natawa. Pero sa puso ko, seryoso ako sa sinabi ko. Kahit puro biro, ramdam kong ito na ang simula ng bago naming samahan. At kahit hindi ko makuha ‘yung nasa panaginip ko, sigurado ako: mas magiging espesyal ang mga araw na susunod.

“Nga pala, Bon… baka malate ako ng uwi mamaya dahil may overtime ako.” Napatingin ako sa kanya at napaisip nalang na swerte ng kanyang mga patients kasi ang sarap ng kanilang nurse.

Napataas ang kilay ko sabay nod lang.

“So, make sure na maayos ang bahay pag uwi ko. And…” dagdag pa niya na parang may pino-point out na something.

“And?” I replied naman casually para di halata na iniisip ko ngayon ang matambok at pink niyang kiffy sa panaginip ko.

“And ayaw kong may dadalhin kang babae rito sa bahay. Nako, Bon… malaman ko lang talaga na nakikioagkant0tan ka rito, babalatan kita ng buhay.”

Nagulat ako sa sinabi niya. Ang vulgar nun. Tahimik ako habang nagsisink pa sa utak ko ang sinabi niya.

“Oh, bakit… Bon, di kana bata. I know everything about your kalidad kaya ‘wag ako. Dumaan na ako sa dadaanan mo palang…”

“Grabe ka naman sa kantot, Tita Pat.” Sagot ko naman sa kanya. “Natural lang ‘yon sakin kasi living young, wild and free ako. Hindi naman ako katulad mo na super tigang na, diba?”

“Aba!” Hindi ko alam kung galit ba siya I ano, kaya ang ginawa ko ay nilaro ko ang feelings niya.

“Oh, bakit? 30’s kana. Single pa. Siguro kung sa halaman pa, ang dry mo na. Magpadilig ka naman, Tita Patricia.”

“Hoy Bon! FYI nadidiligan Ako anytime na gusto ko. Baka ikaw, wala Kang madiligan siguro kaya ka nang-aasar?”

“Bakit Tita Pat?” I looked at her, direct sa kanyang mata, sabay smile na parang ulol, “ Hindi ka ba magpapadilig kung kailangan ko ng madidiligan?”