Sabah, gri bir serinlikle karakolun üzerine çökmüştü.
Gecenin ağırlığı hâlâ havada asılıydı.
Derya gözlerini açtığında Rauf hâlâ yanındaydı.
Sırtı ona dönüktü ama nefesi derin ve sakindi.
O an kalbine bir huzur, sonra da hafif bir ürkeklik yerleşti.
Bu, ilk defa bir adamla sadece yakınlaşmak değil, ona ait hissetmekti.
Ve Derya için ait olmak, her zaman bir tehlike kadar kırılganlıktı.
Yatağın ucuna doğru sessizce ilerledi.
Giyindi.
Ama tam kapıya yönelmişti ki Rauf’un sesi o buğulu sessizliği yardı:
“Kaçıyor musun, Derya?”
Derya dondu. Arkasını dönmeden cevap verdi:
“Kaçmıyorum. Sadece… nefes almam lazım. Bir şey yaşadım, çünkü hissettim. Gerçekti. Ve gerçek şeyler bazen insanın ruhunu sarsar.”
Rauf yataktan kalktı. Üzerindeki tişörtü geçirdi, ardından yaklaşarak arkasından k
