Kuzeydoğu sınır hattı, sabahın ilk ışıklarıyla birlikte dumanlı bir sis perdesine bürünmüştü.
Rauf, üç kişilik özel timiyle birlikte bölgeye ilerlerken içindeki sessizlik, fırtına öncesi sükûnet gibiydi.
Telsizden gelen ses, gözlem noktasında birkaç bilinmeyen gölge olduğunu bildirmişti. Ama Rauf’un içindeki sezgi... bunun bir tesadüf olmadığını söylüyordu.
> “İkili ilerle. Ben sağdan saracağım,” dedi kısık bir sesle.
Gövdesini eğdi, çalılıkların arasından sessizce süzüldü. Toprak nemliydi. Her adımda iz bırakılıyordu.
Sonra…
Bir çatırdama.
Sanki biri bilinçli olarak dikkat çekmek istiyordu.
Rauf hemen yere çöktü, tüfeğini doğrulttu.
Gözleri hareketi yakaladı.
Üç silahlı adam. Kamuflaj giymişlerdi ama adımlarındaki kararsızlık, profesyonel olmadıklarını belli ediyordu.
Telsiz
