NANG makabalik kami sa hotel ay agad kaming dinumog ng aming mga pinsan. Niyakap ako ni Ate at halata ang pag-aalala sa kanila ng mga kapatid ko.
“What happened? Kagabi pa kami nag-aalala sa inyo! Ang lakas pa naman ng ulan, kung ano-ano na ang pumapasok sa isip ko. Ni wala pa nga akong tulog, oh!” Dire-diretso ang pagsasalita ng aking kapatid na hindi man lang ako makasingit sa kanya.
“Inabutan kami ng malakas na ulan kaya’t hindi kami nakabalik. Mabuti na lamang at may nakasalubong kaming mabuting tao at hinayaan kaming magpalipas ng gabi sa kanilang bahay,” sagot ni Yago sa mga katanungan ng mga pinsan namin at kapatid ko.
“Ang mahalaga maayos kayo,” sabi ni Zari, halatang nag-aalala rin. Lumapit siya kay Yago at kinumusta ito.
Nag-iwas ako ng tingin sa kanila. Kailangan ko lang mag
