Chapter 6: May Mga Bagay na Mas Mabuting Hindi Malaman
1349 Words
Hindi ko na maalala kung ilang minuto akong nakatulala.
Pero isang bagay ang sigurado ko—hindi iyon boses ni Pia.
Malamig. Malalim. Parang bumubulong mula sa isang lugar na hindi ko kayang abutin.
Tinitigan ko ang cellphone kong nakalapag sa kama. Ang screen, itim. Walang kahit anong notification. Wala ring record ng tawag.
"Put*ngina..."
Nanghina ang katawan ko. Pakiramdam ko, may bumigat sa dibdib ko na hindi ko maintindihan.
"Gabo?"
Nagulat ako nang marinig ang boses ni Tanya. Lumingon ako, nakatayo siya sa gilid ng kama, may hawak na boteng may tubig.
"Ano 'yan, multo?" pabirong tanong niya, pero kita ko sa mukha niya na may konting pag-aalala.
Hindi ako sumagot. Hindi ko alam kung paano ipapaliwanag ang narinig ko.
"Nagka-concussion ka," sabi ng doktor habang tinatapik ang papel na hawak niya.
"Pero hindi naman malala," dagdag niya. "Walang internal bleeding, walang fractured skull. Swerte ka pa nga—malambot 'yung part ng puno na pinag-untugan mo."
Malambot? Put*ngina, hindi malambot ‘yun.
Tahimik lang akong nakaupo sa clinic bed habang ini-explain niya ang dapat kong gawin. Iwasan ang biglang pagtayo. Iwasan ang stress. Pahinga muna ng ilang araw.
Walang stress? T*ngina, paano?!
"Salamat, Doc," sagot ko na lang bago ko hinawakan ang ulo ko.
"Tumawag ka sa pamilya mo," payo niya bago lumabas ng clinic. "Para may bantay ka."
Napatingin ako kay Tanya at Jon-Jon na parang dalawang asong ulol na nagbubulungan sa gilid.
"Kuya Gabo, considered bang pamilya ang friends? Kasi wala kaming choice, eh."
Pinikit ko ang mata ko. Walang makakatulong sa akin ngayon.
Pagkaalis ng doktor, agad kong nilabas ko ulit ang phone ko.
Walang missed calls. Walang notification. Walang trace ng tawag.
Tinitigan ko ang log ng calls ko. Wala. Ni isang record ng unknown number.
Put*ngina, posible bang namamalikmata lang ako?
"O, bat ganyan itsura mo?" usisa ni Tanya.
"Hindi mo ba nakitang may tumawag sakin kanina?" tanong ko, bumubulong.
Kumunot ang noo niya. "Ha? Wala naman akong narinig—"
"P*TA, BAKIT KA TUMAYO?!"
Biglang sumigaw si Jon-Jon nang makita akong tumayo mula sa kama. Hinila agad ako pabalik sa higaan.
"G*go! Baka mamaya bumagsak ka na lang bigla, kami pa ‘yung masisi!"
"Oo nga! Sabihin ng pamilya mo, ‘Pinuntahan mo ‘yung probinsya, pero pag-uwi, patay na.’ Ayoko niyan, g*go!" dagdag ni Tanya.
Ngumiti ako. Pero hindi ko maikakaila na may bumabagabag sa akin.
Walang kahit anong trace ng tawag.
Pero narinig ko iyon.
At lalong masama, narinig ko ang boses niya.
Tinitigan ko ang screen ng phone ko.
"Ano ang hindi mo pa sinasabi?"
Pinindot ko ang send bago pa ako matakot sa sagot.
Napansin ni Tanya at Jon-Jon ang paghigpit ng hawak ko sa cellphone.
"Oy, Kuya Gabo, ‘di ka pa ba nagmu-move on?" singit ni Jon-Jon habang nagpapanggap na may hawak na invisible violin.
Hindi ko siya pinansin. Pinagpapawisan na ang mga palad ko. Ang tagal ng reply ni Pia.
Malamang gising pa siya. T*ngina, alam kong gising pa siya.
Pumikit ako saglit, pinipigilan ang kaba. Hindi dapat ganito. Hindi dapat ganito ang nararamdaman ko.
Pero bakit parang may bumibigat sa dibdib ko habang hinihintay ko ang sagot niya?
Nag-vibrate ang phone ko.
"Gusto mong malaman? Bumalik ka."
Parang may malamig na hangin na dumaan sa likod ko.
Napahinga ako nang malalim, sinusubukang pakalmahin ang sarili ko. Pero t*ngina. Ano'ng ibig sabihin ni Pia?
Bakit hindi niya masabi rito? Bakit kailangang bumalik pa ako sa kanya?
"Oy, Gabo." Napansin ni Tanya ang panlalamig ko.
"H-ha?"
"Ba’t parang nalamigan ka bigla? Ano bang sinabi ni ex-jowa?"
Hindi ako nakasagot agad. Kasi ni ako mismo, hindi ko alam kung paano tatanggapin ‘yung sagot ni Pia.
Gusto kong bumalik para malaman ang sagot… pero gusto ko rin takasan ‘to.
Takasan siya.
Pumikit ako. Humigpit ang hawak ko sa cellphone.
T*ngina.
Ano ‘to, laro?
Alam ni Pia ang ginagawa niya. Alam niyang kaya niya akong pasayawin sa sariling kumpas niya. Unti-unti niya akong hinihila papalapit.
Kung sasagot ako at magpapatuloy ang usapan, babalik ako sa kanya. Alam niyang hindi ako makakatiis.
Pero kung hindi ko siya sasagutin, anong ibig sabihin ng lahat ng ‘to?
"Gabo."
Dumilat ako.
Tinitigan ako ni Tanya, isang kilay nakataas. "Put*ngina, parang kinukulam ka na diyan. Anong trip mo?"
Pinilit kong ngumiti. "Wala."
"‘Wala’ ka diyan. Mukha kang sinapian ng multo."
Napatawa si Jon-Jon. "Baka multo nga ni Pia ‘yan."
Napakunot-noo ako.
"Baka nga multo ‘yan ni Pia," ulit ni Tanya, habang tumatawa.
Pero hindi ako natawa.
Bumigat ang dibdib ko. Bumilis ang t***k ng puso ko.
Napalingon ako sa paligid. Ang clinic ay maliit lang, may isang fluorescent lamp na kumikislap sa kisame.
Walang bintana. Isang pintuan lang. Pero bakit parang… parang biglang lumamig?
"Bakit ganyan ka makatingin?" tanong ni Tanya, medyo natatawa pa.
Hindi ako sumagot. Hindi ko rin masabi kung anong nangyayari sa akin.
Biglang sumikip ang kwarto.
Sumikip ang hangin.
Parang may hindi tama.
Nag-vibrate ulit ang phone ko.
Mabilis kong binuksan.
UNKNOWN NUMBER.
PUT*NGINA.
Nabitawan ko ang cellphone ko sa kaba. Muntik pang mahulog sa sahig.
Natahimik sina Tanya at Jon-Jon.
"Ano ‘yan?" tanong ni Tanya, nagbago ang tono.
Pinulot ko ang phone, pero hindi ko magawang sagutin. Tumatawag ulit.
"Kuya Gabo…" bulong ni Jon-Jon. "Sino ‘yan?"
Hindi ako sumagot. Kasi ni ako mismo, hindi ko alam.
Pero isang bagay ang sigurado ko—
Hindi ito si Pia.
Nag-freeze ang lahat.
Tinitigan ko ang screen. Patuloy sa pag-ring ang tawag mula sa unknown number.
Hindi ako makahinga.
Sasagutin ko ba?
Kung sasagutin ko, ano ang maririnig ko?
Kung hindi ko sasagutin, babalik pa rin siya.
"Gabo, sagutin mo na," bulong ni Tanya, kita sa mukha niya ang kaba.
Napalunok ako. Hindi ko alam kung tama bang pakinggan ang tinig sa kabilang linya.
Pero isang bagay ang malinaw—hindi na lang ito tungkol kay Pia.
May ibang puwersang kumikilos sa dilim.
Nag-tap ang daliri ko sa green button.
"Hello?"
Tapos, isang malamig na boses ang narinig ko.
"Akala mo wala na ako?"
Nanginginig ang kamay kong hawak ang telepono.
PUT*NGINA.
Tumigil ang mundo.
Nanigas ang katawan ko. Napatingin ako kina Tanya at Jon-Jon, pero mukhang hindi nila naririnig.
"Sino ‘to?" Pilit kong pinapakalma ang sarili ko.
Hindi sumagot ang nasa kabilang linya. Tanging mabigat na paghinga lang ang maririnig.
Pinutol ko ang tawag, pero pagtingin ko sa screen—patuloy pa rin ito sa pag-ring.
PUT*NGINA.
Muntik ko ulit mabitawan ang cellphone. Napaatras ako, napahawak sa noo.
May mali. May mali dito.
At sa loob ng utak ko, isang matagal nang nakabaong alaala ang unti-unting pumipintig.
Nangangatog ang kamay ko habang pinipilit kong i-off ang telepono.
"Gabo? Ano ‘yan?" tanong ni Tanya, halatang kinakabahan na rin.
Hindi ko siya sinagot.
Dahan-dahan, tumayo ako at lumapit sa bintana ng clinic. Tumitibok nang mabilis ang ulo ko, parang may gustong sumabog na hindi ko maintindihan.
"Akala mo wala na ako?"
Saan ko naririnig ang boses na ‘yun?
Biglang bumalik ang isang lumang alaala.
Naglalakad ako sa isang madilim na eskinita. May tumatawag sa pangalan ko. Isang lalaki.
Pero hindi ko maalala ang mukha niya.
Hindi ko maalala KUNG SINO SIYA.
Bumigat ang dibdib ko.
Pumikit ako, pilit binabalikan ang mga nakaraan.
Eskinitang madilim. Isang malalim na boses. Isang pangalang binibigkas.
Pero bago ko pa mahuli ang sagot, isang malakas na tunog ang pumunit sa katahimikan—
NEW MESSAGE FROM UNKNOWN NUMBER: "Bumalik ka... o malalaman mo na lang ang sagot sa pinakamalalang paraan."
Huminto ang mundo.
Nangangatog ang daliri ko habang tinititigan ang text.
Ano ‘to? Isang babala? Isang pananakot?
O isang paalala na hindi ko dapat binabaon ang isang bagay na matagal ko nang kinalimutan?
Napasinghap ako.
Put*ngina.
Tumayo ako bigla, pinakiramdaman ang paligid. Si Tanya at Jon-Jon nag-aalalang nakatingin sa akin.
"Ano bang problema mo, kuya?" tanong ni Jon-Jon.
Pero hindi ko magawang sumagot.
Nangangatog ang kamay ko, at ang utak ko, punung-puno ng mga bagay na hindi ko maabot.
May isang taong bumalik sa buhay ko.
May isang taong dapat wala na.
At kung hindi ko babalikan ang sagot—baka ako ang mawala.
- Writer
