Nagtagpo ang aming mga mata ni Angkol. Ilang segundo lang, ngunit parang tumigil ang oras. Niluwagan niya ang kanyang kurbata, bahagyang napabuntong-hininga parang pinipigilan ang anumang emosyon na gustong kumawala. Sa halip na maging awkward, nilapitan niya ako na tila walang nangyari.
"How’s two years in the U.S., Alivia? Hiyang yata ang pamangkin ko doon, ah," biro niyang may halong lambing, ngunit may bigat sa bawat salitang binibitawan.
Napalunok ako. Agad kong hinanap ng tingin sina Grandma, sina Mama gusto kong siguraduhing walang nakakapansin ng kaba ko.Wala akong nakita sa kanilang mga mata na pagdududa o pag-alala. Si Mama nga, ni hindi makatingin ng diretso.
“Nakalimutan na ba nila ang nakaraan?” bulong ng isip ko habang nakatitig sa kanya. Si Angkol, sa kabilang banda, ay t
