* * *
Karşımdaki tanıdık yüz, o tanıdık gözler bana tıpkı ona baktığım gibi şaşkın bir şekilde bakıyordu. İkimiz de birbirimizi baştan aşağı süzüyorduk. Sanırım ikimiz de birbirimizi bir sonraki karşılaşmamızda böyle göreceğimizi tahmin etmemiştik, bu yüzden bir hayli şaşırmıştık.
Dudaklarımdan sessiz bir mırıltı döküldü: "Can?"
Can, benimkiler gibi mavi olan gözlerini kırpıştırarak, "Canan," dedi. "Kardeşim, seni almaya geldim."
Onun arkasından etrafa bakındım. Korumalar kendi işleriyle meşguldü. Neden hiç kimse Can’ı durdurmamıştı? Can buraya kadar nasıl gelebilmişti diye düşündüm, çünkü bu bahçede kısa bir süre önce Haris’in canına kastetmiş, aynı zamanda onun iki aracını pert etmişti. Buna rağmen ne değişmişti de böyle rahat durabiliyorlardı?
Onu içeri alıp alamayacağım konusunda
