SUBALIT mabilis akong umalis sa aking pwesto nang maramdaman kong tatamaan ako ng kahoy sa aking ulo. Inis tuloy akong tumingin sa kalaban ko.
Pero nakangisi lamang ito sa akin. Mariin ko tuloy ikinuyom ang aking mga kamao. Para kasing inaasar pa rin ako ng hatop kong kalaban. Hanggang sa muli na naman itong sumugod papalapit sa akin. Ngunit hindi ako umalis sa aking pwesto. Kitang-kita ko ang kahoy na ngayon ay tatama sa aking mukha, bahagya lamang akong umiwas. Ngunit maliksi kong hinawakan ang dulo ng kahoy, kasunod ang buong lakas na pagsuntok sa sikmura nito.
Mabilis kong hinawakan ang leeg nito nang mahigpit. Talagang gigil na gigil ako sa mga ito. Mga halang ang kaluluwa ang dapat sa kanila ay ilibing ng buhay.
“Huwag kang mag-aalala, bubuhayin kita dahil may nais pa akong ipara
