The CEO'S Forsaken Wife (SPG)

"Hindi lahat ng kasal ay may 'happy ending'... ang iba, nagsisimula sa sakit." Melissa thought marrying Hugo Monteclaro was her dream come true. Ngunit ang pagmamahalan nilang itinuring niyang panghabambuhay ay tila naging isang kontratang walang laman. Sa bawat araw, ramdam niya ang malamig na trato ng asawang hindi man lang siya magawang mahalin. Pero paano kung ang sakit ng pag-iwan ay mas mapapalitan ng isang trahedyang babago sa kanyang mundo? Isang aksidente ang magbubukas ng masalimuot na katotohanan, at sa kabila ng lahat, si Christian—ang lalaking handang mag-alaga sa kanya—ang magiging sandigan niya. Ngunit hindi papayag si Cassandra, ang babaeng may matagal nang plano laban kay Melissa. At si Hugo? Walang kamalay-malay na ang asawang minsan niyang binalewala ay muling babangon—mas malakas, mas matapang, at mas handang lumaban para sa sarili. 🔥 Isang kwento ng pag-ibig, pagtataksil, paghihiganti, at muling pagbangon. 📖 The CEO's Forsaken Wife 🖋 Written by [MISTIKA KHULET] 💬 Sino ang dapat piliin ni Melissa? Ang lalaking minsang bumasag sa kanyang puso o ang lalaking nagparamdam ng tunay na halaga? Abangan! #DramaRomance #PagibigAtPaghihiganti #TheCEOsForsakenWife #LoveStory" Melissa's POV Maaga akong nagising sa kabila ng malamig na hangin na sumasalubong sa akin mula sa bintana ng aming kwarto. Kwarto namin, pero parang akin lang. Si Hugo, ang aking asawa, ay bihirang magpakita, at kung andito man siya, hindi ko maramdaman ang presensya niya. Napabuntong-hininga ako habang inaayos ang suot kong lumang daster. Napatingin ako sa salamin—isang simpleng babae na walang kaayos-ayos ang bumungad sa akin. Ang babaeng napilitan niyang pakasalan. Ang babaeng halos wala nang boses sa mansyong ito. “Nasaan kaya siya?” tanong ko sa sarili habang bumaba ako sa hagdan. Nagtungo ako sa kusina kung saan nakita ko si Manang Celia, isa sa mga katulong. "Manang Celia, nakita mo ba si Hugo?" tanong ko nang magalang, ngunit sa halip na sagutin ako, sumimangot siya at nagpatuloy sa paglalaba ng pinggan. "Ay, naku, Ma’am Melissa, hindi ko po alam. Baka kung saan na naman nagpunta si Sir. Bakit po hindi kayo magtanong sa ibang tao?" sagot niya na may bahid ng pang-iinsulto. Hindi man lang niya ako tinawag na 'Ma’am' nang may respeto, gaya ng ginagawa niya sa ibang tao sa bahay. Napahiya ako, pero pilit kong nilunok ang sakit. Hindi ko pwedeng patulan si Manang Celia. Isa pa, sino ba ako para magalit? Ni ang asawa ko nga, hindi ako pinapansin. "Sige po, salamat," sagot ko na lang, kahit parang sasabog na ang dibdib ko. Lumakad ako papunta sa hardin, umaasang baka makita ko si Hugo roon. Pero tulad ng dati, wala siya. Ang presensya niya sa bahay na ito ay parang anino—palaging wala kapag hinahanap ko. Napapaisip tuloy ako, hanggang kailan ako magiging ganito? Hanggang kailan ako magtitiis sa malamig na pakikitungo niya at sa kawalang respeto ng mga tao sa paligid ko? Napatingala ako sa langit, at napakagat-labi para pigilan ang pagpatak ng luha. "Hugo, hanggang kailan mo ako ituturing na wala?" bulong ko sa hangin, kahit alam kong walang sagot na darating. Habang nakaupo ako sa bench sa gitna ng hardin, tinatanaw ko ang mga rosas na pinapabayaan na rin tulad ko. Napabuntong-hininga ako nang marinig kong tumunog ang cellphone ko. Ang pangalan ng Papa ko ang naka-flash sa screen. Napaisip ako kung sasagutin ko ba o hindi, pero sa huli, pinindot ko ang sagot. "Hello, Pa," bati ko, pilit na pinatatag ang boses ko para hindi niya mahalata ang lungkot. "Melissa, anak! Kamusta ka na diyan? Ang tagal mo nang hindi nagpaparamdam," bungad niya, puno ng pag-aalala. "Ayos ka lang ba sa mansyon niyo? Kumusta kayo ni Hugo?" Parang tinik na bumara sa lalamunan ko ang tanong niya. Ayos lang ba ako? Kumusta kami ni Hugo? Napatingin ako sa mga kamay kong nakakuyom. Gusto kong sumagot ng "Oo, Pa, masaya kami," pero alam kong kasinungalingan iyon. "Ayos lang po, Pa," sagot ko nang mahina. "Medyo busy lang si Hugo sa trabaho kaya madalas wala siya dito." "Hmm, ganun ba? Eh, gusto ka sanang dalawin ng Mama mo. Alam mo naman ang Mama mo, sabik na sabik na makita ang buhay mo bilang misis," sabi niya na may halong tuwa. Napakurap ako, parang natigilan ang mundo ko. Dalaw? Dito sa mansyon? Napatingin ako sa paligid. Paano ko ipapaliwanag na wala na namang Hugo dito? Na kahit asawa ko siya, halos hindi ko siya makita o makausap? "Ah... Pa, huwag na po muna siguro," sabi ko, pilit na nagpapalusot. "Alam niyo naman po, medyo busy si Hugo ngayon. Ayoko pong isipin niya na iniistorbo siya." "Bakit naman iniistorbo? Eh bahay niyo naman 'yan," sagot ni Papa, halatang nagtaka. "Melissa, sigurado ka bang ayos lang kayo ni Hugo?" Para akong nasasakal. Hindi ko alam kung paano tatapusin ang usapang ito nang hindi niya mahalata ang totoo. "Oo naman, Pa," pilit kong sagot, sabay pilit na tawa. "Kapag may time na mas free kami, sasabihan ko po kayo agad." "Ganun ba? Sige, anak, basta alagaan mo ang sarili mo, ha? At huwag kang mahihiyang magsabi kung may problema." "Salamat, Pa," sagot ko, kahit parang may mga bato sa dibdib ko. Pagkatapos ng tawag, napayuko ako at napahawak sa noo ko. "Paano ko sasabihin sa kanila na parang wala akong asawa? Na kahit nandito ako, parang hindi ako bahagi ng buhay niya?" bulong ko sa sarili. Pinilit kong itago ang sakit, pero hindi ko maiwasang magtanong: Hanggang kailan ko pa kayang itago ang lahat ng ito? Pagkatapos kong makausap si Papa, napabuntong-hininga ako bago bumalik sa loob ng mansyon. Kahit maganda ang hardin, hindi ko maalis ang pakiramdam ng bigat sa dibdib ko. Parang pati ang hangin doon ay malamig, tulad ng trato sa akin ng mga tao dito. Pagpasok ko sa loob, nakita ko ang mesa sa dining area na puno ng masasarap na pagkain. May mga inihaw na bacon, hotdog, itlog, at sari-saring prutas. Amoy na amoy ko ang mabangong aroma ng kape. Pero kahit ganoon, parang hindi ko magawang mag-enjoy. Umupo ako sa dulo ng mahabang mesa, tahimik na kinuha ang tasa ng kape. Napansin ko si Manang Celia na abala sa kusina, kasama ang iba pang mga katulong. Hindi man lang nila ako nilingon o inabala ang sarili nilang magpakita ng respeto. "Manang Celia," mahina kong tawag, pilit na nag-iipon ng lakas ng loob. "Pakiabot naman po ng asukal." Hindi siya sumagot agad. Sa halip, tumingin siya sa akin na parang hindi niya narinig ang sinabi ko. Maya-maya, tumayo siya, kinuha ang lalagyan ng asukal, at inilapag ito sa mesa nang may kalabog. "Heto po, Ma’am," sabi niya na may halong sarkasmo, sabay talikod. Pinilit kong huwag pansinin iyon. Naglagay ako ng asukal sa kape at ininom ito nang tahimik. Kumuha rin ako ng isang pirasong tinapay at sinubukang kumain, pero kahit anong subo ko, parang walang lasa ang lahat. Nilingon ko ang mga katulong, na parang nagbubulungan habang nagliligpit ng mga plato. Ramdam ko ang tingin nilang puno ng panghuhusga. Alam kong iniisip nila, Anong karapatan ng babaeng ito na magpakasarap sa mansyong ito? Sa totoo lang, kahit ako, iyon din ang tanong ko sa sarili ko. Ano nga ba ang karapatan ko? Oo, asawa ako ni Hugo, pero parang wala rin. Sa lahat ng narito, ako ang pinakanagugutom—hindi sa pagkain, kundi sa respeto, pagmamahal, at pakiramdam na kabilang ako sa buhay na ito. Napatingin ako sa pintuan, umaasa na biglang darating si Hugo. Pero gaya ng dati, wala. At ang upuang nasa tapat ko ay nanatiling walang laman. Hinawakan ko ang tasa ng kape at marahang napabulong, "Kahit kailan, parang hindi ko matitikman ang tunay na tamis ng buhay dito." Habang tahimik akong kumakain, biglang narinig ko ang pamilyar na boses na nagpapatigil sa akin sa bawat galaw. “Bakit nandiyan ka pa rin?!” matalim na boses ni Hugo ang pumuno sa dining area. Agad akong napatingala, at nakita ko siyang nakatayo sa may pintuan, nakakunot ang noo, at puno ng galit ang mga mata habang nakatingin sa akin. Parang bumigat ang buong paligid. Pilit kong pinatatag ang sarili ko, kahit ramdam kong nanginginig na ang mga kamay ko sa ilalim ng mesa. “Ah, kumakain lang ako…” sagot ko, mahina at puno ng kaba. “Kumakain? Araw-araw na lang, ito ang ginagawa mo? Uupo, kakain, at parang wala kang ibang alam gawin!” galit niyang sabi habang naglalakad papalapit sa akin. Napayuko ako, pilit na iniiwasan ang matalim niyang tingin. “Pasensya na…” “Pasensya? Melissa, ilang beses ko bang sasabihin sa’yo, hindi ka bagay dito!” sigaw niya, at naramdaman kong napahinto siya sa tabi ko. “Kung hindi lang dahil sa—” Naputol ang sasabihin niya, pero alam ko na kung ano ang ibig niyang sabihin. Kung hindi lang dahil sa pagkakamali niya. Kung hindi lang dahil sa kasalanan na nagtulak sa aming dalawa sa sitwasyong ito. “Hugo, hindi ko naman ginusto ang lahat ng ito…” mahina kong sabi, halos pabulong, habang nakatingin sa tasa ng kape sa harap ko. Tumawa siya nang mapakla, at mas lalo kong naramdaman ang sakit sa bawat tunog ng tawa niya. “Hindi mo ginusto? Bakit, Melissa, ano ba talaga ang gusto mo? Kasi sigurado akong hindi ang maging asawa ko.” Parang piniga ang puso ko sa sinabi niya. Hindi ko alam kung paano sasagot. Tama siya—hindi ko ginusto ang lahat ng ito. Pero sa kabila ng malamig niyang trato, hindi ko rin maiwasang masaktan sa bawat salitang binibitawan niya. “Kung hindi mo kayang gampanan ang tungkulin mo bilang asawa, huwag ka nang magpakita sa harapan ko!” dagdag niya, sabay talikod at mabilis na umalis. Nanatili akong nakaupo, hindi makakilos, habang ang mga katulong ay tahimik na nagmamasid sa gilid, halatang nagpipigil ng ngiti. Napakagat-labi ako, pilit na nilulunok ang mga luhang gustong kumawala. Kahit kailan, hindi ko siya kayang suklian ng galit. Pero sa bawat salita niyang bumabasag sa akin, hindi ko maiwasang magtanong: Hanggang kailan ako magtitiis sa ganitong buhay? Tahimik akong pumasok sa loob ng silid namin, siniguradong hindi ako maririnig ng kahit sino. Agad kong ini-lock ang pinto, at diretso akong nagtungo sa banyo. Sa loob, hinubad ko ang suot kong daster at binuksan ang shower. Agad na bumuhos ang malamig na tubig sa katawan ko, pero hindi nito naibsan ang bigat sa dibdib ko. Kasabay ng pagdaloy ng tubig sa balat ko, unti-unting tumulo ang mga luha ko. Laging ganito. Sa tuwing nasasaktan ako, sa banyo ko lang nailalabas ang lahat ng sakit na pilit kong kinikimkim. Sa harap ni Hugo, sa harap ng mga katulong, kailangan kong magmukhang matatag, kahit ang totoo, parang araw-araw akong nauupos. Habang bumubuhos ang tubig, napakapit ako sa pader ng shower, pilit na pinipigilan ang paghikbi, pero hindi ko na kayang pigilan pa. “Bakit ganito?” mahina kong bulong sa sarili, habang tuluyang bumigay ang luha ko. “Ano bang nagawa kong mali para tratuhin niya ako ng ganito?” Wala akong sagot. Walang paliwanag. Alam ko namang mali ang naging simula ng pagsasama namin, pero bakit parang ako lang ang nagpapasan ng lahat ng bigat? Napapikit ako, hinayaang tangayin ng tubig ang lahat ng luha ko, pero kahit gaano karami ang tumulo, parang hindi pa rin nababawasan ang sakit. Sa isip ko, paulit-ulit kong naririnig ang mga sinabi ni Hugo kanina. “Hindi ka bagay dito… hindi ka dapat nagpapakita sa harap ko.” Parang karayom ang bawat salita, at sa bawat tusok nito, pakiramdam ko, mas lalo akong nawawala. Pagkatapos ng ilang minuto, tumigil ang luha ko, pero ang bigat sa dibdib ko ay nanatili. Pinatay ko ang shower at humarap sa salamin. Doon ko nakita ang sarili ko—basa, walang ayos, at mukhang walang sigla. Napangiti ako nang mapait. Ito ba ang babaeng dapat niyang tawaging asawa? tanong ko sa sarili ko. Binalot ko ang sarili ko ng tuwalya at umupo sa gilid ng bathtub. Tahimik akong nag-isip, pilit na hinahanap ang lakas na harapin muli ang mundo sa labas ng kwartong ito. Pero sa ngayon, dito muna ako. Sa lugar kung saan kahit paano, kaya kong umiyak nang walang makakakita. Habang tahimik akong nakaupo sa gilid ng bathtub, bigla akong napabalikwas nang marinig ang malakas na kalabog sa pintuan ng kwarto. Kasunod nito, ang boses ni Hugo na parang galit na naman. "Melissa! Ano ba? Bakit naka-lock ang pinto? Buksan mo 'to!" malakas niyang sigaw, sinabayan pa ng sunod-sunod na katok. Napahinto ako, nanlamig sa kaba. Nataranta akong tumayo, halos madulas pa dahil basa pa ang sahig ng banyo. Nangangatog ang mga kamay ko habang mabilis kong sinuot ang robe na nakasabit. Hindi ko alam kung anong gagawin o kung bakit bigla siyang nandito. "Melissa! Naririnig mo ba ako?!" muli niyang sigaw, mas malakas ngayon, halatang nawawalan na ng pasensya. "Sandali lang!" sagot ko, pero mahina ang boses ko. Halos hindi ko rin marinig dahil sa lakas ng t***k ng puso ko. Dahan-dahan akong lumabas ng banyo, nanginginig pa rin ang mga tuhod ko. Pagdating ko sa pintuan, bahagya akong huminga nang malalim bago ko ito binuksan. Agad akong napaatras nang makita ko si Hugo na nakatayo doon, ang mukha niya ay puno ng iritasyon. "Anong ginagawa mo? Bakit ang tagal mong magbukas?" tanong niya, malamig at puno ng paninisi ang boses niya. "N-nasa banyo ako…" sagot ko, halos hindi makatingin nang diretso sa kanya. Tumaas ang kilay niya, halatang hindi kontento sa sagot ko. "Ano ba'ng ginagawa mo sa banyo? Araw-araw na lang ba, doon ka magtatago?" Hindi ko alam kung paano sasagot. Gusto kong sabihin sa kanya ang totoo—na doon ko lang nailalabas ang sakit na nararamdaman ko. Pero alam kong wala siyang pakialam. "Pasensya na," mahina kong sabi, sabay yuko. "Huwag kang puro 'pasensya na,' Melissa," madiin niyang sagot. "Masyado kang mahina. Kaya hindi ka nirerespeto ng kahit sino dito!" Ang bawat salita niya ay parang kutsilyong tumatama sa puso ko. Gusto kong sumagot, gusto kong ipagtanggol ang sarili ko, pero parang nawalan ako ng lakas. "Hugo, hindi ko naman sinasadya…" bulong ko, pero parang hindi niya narinig. Napailing siya at humakbang papasok sa kwarto. "Huwag kang magtatago sa akin, Melissa. Kung may problema ka, harapin mo. Pero huwag mo akong abalahin sa drama mo." Tumigil siya sa gitna ng kwarto at tumingin sa akin nang matalim bago tumalikod. "Ayusin mo 'yang sarili mo. Hindi ko kailangang makita kang ganyan." At sa huling pagkakataon, iniwan niya akong mag-isa, dala ang mga salitang muling bumasag sa natitirang lakas ko. Napaupo ako sa gilid ng kama, pilit na nilalabanan ang muling pag-agos ng luha ko. Kailan ba matatapos ang ganitong klaseng buhay? tanong ko sa sarili ko.