The CEO'S Forsaken Wife (SPG)

Chapter 2

MELISSA POV

Pagod at wasak ang damdamin, dahan-dahan kong binuksan ang closet ko. Ang mga lumang damit ko ang bumungad sa akin—mga simpleng damit na ilang taon na, karamihan ay kupas na at medyo maluwag na rin sa akin.

Hinaplos ko ang isa sa mga damit na ako mismo ang bumili noong wala pa ako sa mansyon na ito. Simpleng blouse lang iyon, pero mahalaga sa akin dahil ito ang sinusuot ko noong wala pa akong pakialam sa opinyon ng iba. Ngayon, tila bawat damit na nasa closet ko ay paalala kung gaano ako naiiba sa mundo ni Hugo.

Napabuntong-hininga ako. Kahit kailan, hindi ko naranasan na bilhan ako ng damit ng asawa ko. Hindi man lang niya naisip na bigyan ako ng kahit isang bagay na maipaparamdam sa akin na mahalaga ako.

Bakit nga ba? tanong ko sa sarili ko. Pero alam ko naman ang sagot. Sa kanya, wala akong halaga. Isa lang akong obligasyon, isang babae na napilitan siyang pakasalan dahil sa pagkakamali.

Pilit kong pinigilan ang pagluha at inilabas ang isang lumang bestida. Kahit paano, maayos pa naman ito, kaya tiisin ko na lang. Isa pa, nasanay na rin ako sa ganitong klase ng buhay—isang buhay na puno ng pagtitiis at kawalan ng pagmamahal.

Habang sinusuot ko ang bestida, tumingin ako sa salamin. Ang nakikita ko ay isang babaeng parang walang karapatang maging masaya. Pero kahit ganoon, pilit kong nginitian ang sarili ko.

"Melissa, kaya mo 'to," mahina kong sabi, parang pinipilit ang sarili kong maniwala. "Kahit walang nakakaintindi sa'yo dito, hindi mo dapat hayaan na tuluyang mawala ang sarili mo."

Isinara ko ang closet at lumabas ng kwarto, pilit na tinatago ang bigat sa puso ko. Dahil kahit gaano kahirap, kailangan kong ipagpatuloy ang araw ko. Wala akong ibang magagawa kundi magtiis at umasa na balang araw, mababago rin ang lahat.

Bitbit ang pilit na ngiti sa labi, bumaba ako sa hagdan habang inaayos ang bestida ko. Narinig ko agad ang mga mahihinang bulungan ng mga katulong na nagtitipon sa gilid ng sala. Mukhang abala sila sa pag-aayos, may inaayos na mga bulaklak at pagkain sa dining area.

Nagtaka ako. Sa tagal ko na rito, bihira lang akong makakita ng ganitong kaabalahan. Agad akong lumapit sa isa sa kanila, si Linda, na kasalukuyang naglalagay ng mga plato sa mesa.

"Linda," tawag ko sa kanya, pilit na pinapanatili ang mahinahon kong boses. "May bisita ba tayong darating?"

Bigla siyang napatigil at nagkatinginan sila ng isa pang katulong. Parang nag-aalangan siyang sagutin ang tanong ko. "Ah... oo, ma'am," sagot niya sa wakas, pero halatang nagpipigil ng impormasyon.

"Sino?" tanong ko ulit, pilit na ngumiti para ipakita na wala akong masamang intensyon.

"Eh... hindi ko po alam, ma'am," iwas niyang sagot, sabay baling ng tingin sa kasamahan niya na mabilis namang umiwas din ng tingin.

Alam kong may alam sila, pero mukhang ayaw nila akong bigyan ng diretsong sagot. Pinili ko na lang na hindi na pilitin. Napabuntong-hininga ako at tumango.

"Sige, salamat," sabi ko, kahit alam kong wala naman akong nakuha sa tanong ko.

Habang naglalakad ako papunta sa garden, naramdaman ko ang bigat sa dibdib ko. Sino kaya ang bisitang darating? Bakit parang lahat sila ay abala pero tila itinatago sa akin ang impormasyon?

Huminto ako sa tapat ng bintana at tumingin sa labas. Sa isip ko, may kutob akong hindi maganda. Pero kahit ano pa man iyon, alam kong walang magbabago—isa lang akong tahimik na tagamasid sa sariling tahanan.

Habang tahimik akong nakatayo sa garden, narinig ko ang pagdating ng sasakyan. Napalingon ako sa direksyon ng harapan ng mansyon. Isang itim na luxury car ang huminto sa driveway, at agad na binuksan ng driver ang pinto nito.

Halos hindi ko inaasahan ang bumungad sa akin—ang Tita ni Hugo, si Doña Margot Monteclaro, na kilala sa pagiging mapanglait at walang preno sa mga salita. Agad siyang bumaba mula sa sasakyan, suot ang isang mamahaling coat at malaking sunglasses na tila ipinapakita ang kanyang kayamanan.

Napansin ko ang mga katulong na nagmamadaling salubungin siya, nagkukumpulang parang mga langgam na abala sa harap ng reyna. Nanatili akong nakatayo, pilit na nilalabanan ang kaba. Sa bawat pagkakataon na dumadalaw siya rito, wala siyang ibang ginawa kundi iparamdam sa akin na hindi ako karapat-dapat sa pamilya nila.

"Mukhang tahimik dito ngayon," sabi niya, malakas ang boses at puno ng yabang. Tinanggal niya ang sunglasses at tumingin sa paligid. Napatingin siya sa direksyon ko at agad akong nakaramdam ng kaba.

"Melissa," tawag niya, ang boses niya ay parang kutsilyong tumatama sa hangin. Lumapit siya sa akin, ang tingin niya ay mula ulo hanggang paa na parang sinusuri ang bawat detalye ng itsura ko.

"Tita Margot," mahina kong bati, pilit na ngumiti kahit alam kong hindi niya ito papansinin.

Tumigil siya sa harap ko, tinaas ang isang kilay. "Hindi ko alam kung bakit pinili ka pa ni Hugo. Mukha ka pa ring probinsiyana hanggang ngayon."

Parang may bumagsak na mabigat sa dibdib ko. Hindi ko alam kung paano sasagot sa sinabi niya, kaya nanatili akong tahimik.

"Tsk," aniya, sabay iwas ng tingin. "Akala ko naman, kahit papaano, may improvement ka na. Pero mukhang wala talaga."

Napatingin ako sa sahig, pilit na pinipigilan ang luha. Ayoko siyang bigyan ng kasiyahang makita akong nasasaktan.

"Hugo!" biglang sigaw niya habang pumapasok sa mansyon. "Nasaan ka? Hindi ko alam kung paano mo kinakaya ang babaeng ito."

Nanatili akong nakatayo sa garden, ramdam ang init ng luha na gustong bumagsak. Sa isip ko, paulit-ulit ang tanong: Hanggang kailan ko ba titiisin ang ganitong klaseng buhay?

Habang papasok si Doña Margot sa mansyon, naramdaman ko ang bigat ng bawat salita niya na tila tumatama nang diretso sa puso ko. Alam kong may dahilan kung bakit ganoon ang trato niya sa akin—siya ang ina ng dating kasintahan ni Hugo, si Cassandra.

Sa tuwing narito siya, hindi niya nakakalimutang ipaalala na ako ang naging dahilan kung bakit hindi natuloy ang relasyon ni Hugo at ng anak niya. Sa mata niya, isa akong maninira, isang taong hindi nararapat sa lugar na ito.

Nang makarating siya sa sala, tumigil siya at muling tumingin sa akin na parang nanlilisik ang mga mata.

"Alam mo, Melissa," panimula niya, ang boses niya ay puno ng hinanakit, "kung hindi dahil sa'yo, malamang masaya ngayon ang anak ko. Pero hindi, dahil ikaw ang pumasok sa buhay ni Hugo, nawala ang lahat sa kanya."

Nanatili akong tahimik, pero sa loob ko, gusto kong sumagot. Gusto kong sabihin sa kanya na wala akong kasalanan, na hindi ko ginusto ang lahat ng nangyari. Pero alam kong walang saysay ang paliwanag ko sa kanya.

"Hindi ko alam kung anong nakita ni Hugo sa'yo," patuloy niya. "Siguro nga, wala siyang choice. Sino ba naman ang gugustuhin ang isang tulad mo? Probinsiyana, walang class, at mukhang wala namang ambisyon sa buhay."

Masakit ang bawat salitang binitiwan niya, pero pilit kong pinanatili ang composure ko. Hindi ko siya maaaring patulan.

"Hugo!" muling tawag niya, halatang iritadong hindi pa rin lumalabas ang asawa ko. "Hindi ko alam kung bakit ka nagtitiyaga sa babaeng ito. Ang anak ko ang dapat nasa tabi mo, hindi siya!"

Napakuyom ang mga kamay ko. Gusto kong umalis sa eksenang iyon, pero hindi ko magawa. Pakiramdam ko, bawat galaw ko ay mas lalo lang magbibigay ng dahilan para laitin niya ako.

Sa kabila ng lahat, tumingin ako sa kanya, pilit na nilalabanan ang kaba. "Pasensya na po, Tita Margot," mahina kong sabi, kahit alam kong hindi niya iyon tatanggapin. "Pero hindi ko po ginusto ang nangyari."

"Pasensya?" natatawang sagot niya. "Hindi mo alam kung anong ibig sabihin ng pasensya, Melissa. Ang alam mo lang ay kunin ang hindi para sa'yo."

Narinig ko ang mga yapak ni Hugo pababa ng hagdan. Napalingon ako, at doon ko nakita ang malamig na ekspresyon sa mukha niya habang pinagmamasdan kami. Tumigil siya sa hagdan, parang wala siyang balak makialam.

Si Doña Margot naman, agad na lumapit sa kanya. "Hugo, ano na naman ba ang ginagawa ng babaeng ito dito? Hanggang ngayon, hindi mo pa rin siya tinatanggal sa buhay mo?"

Hindi sumagot si Hugo. Tumingin lang siya sa akin nang saglit bago bumaling kay Doña Margot. Sa mga mata niya, alam kong wala siyang intensyon na ipagtanggol ako.

At sa sandaling iyon, mas lalo kong naramdaman na mag-isa lang talaga ako sa lugar na ito.

Tahimik na nakatayo si Hugo sa tuktok ng hagdan, ang mga mata niya ay malamig at puno ng galit. Ramdam ko ang bigat ng titig niya, pero hindi ko mabasa kung kanino iyon nakadirekta—sa akin ba o kay Doña Margot?

"Sabihin mo, Hugo," malakas na sabi ni Doña Margot habang nililingon siya. "Hanggang kailan mo titiisin ang babaeng ito? Ang buhay mo nasira dahil sa kanya. Pati ang relasyon mo kay Cassandra, tinapos mo para lang pakasalan siya!"

Pakiramdam ko ay nanikip ang dibdib ko sa bawat salitang binitiwan niya. Pilit kong nilulunok ang mga hikbi na gustong kumawala. Hindi ko alam kung paano ko pa matitiis ang mga akusasyon niya, lalo na't tahimik lang si Hugo na parang hindi ako naririnig.

"Hugo, magsalita ka naman!" dagdag ni Doña Margot, ang boses niya ay puno ng hinanakit. "Hindi mo ba sasabihin sa kanya ang totoo? Na nagsisisi ka kung bakit siya ang napangasawa mo?"

Sa wakas, kumilos si Hugo. Bumaba siya ng hagdan, ang bawat hakbang niya ay puno ng tensyon. Tumigil siya sa harapan ni Doña Margot, ngunit hindi pa rin ako tinitingnan.

"Enough, Tita," malamig niyang sabi, ngunit ang boses niya ay mababa at puno ng diin.

"Enough?!" bulalas ni Doña Margot, tila hindi makapaniwala. "Hindi mo ba naiintindihan? Hindi ito usapin ng kung ano ang gusto mo. Ang pamilya natin ang nasira dahil sa desisyon mo. At itong babaeng ito—"

"Tama na," putol ni Hugo, mas malakas ang boses niya ngayon. Hindi niya sinigawan ang Tita niya, pero sapat ang tono para magpakalma rito. "Ayokong pag-usapan ito ngayon."

Hindi na muling nagsalita si Doña Margot, ngunit bakas sa mukha niya ang galit at pagkadismaya. Lumapit siya sa akin, ang mga mata niya ay puno ng paghamak.

"Hindi pa tayo tapos, Melissa," madiin niyang sabi bago tumalikod at umalis sa sala.

Naiwan kaming dalawa ni Hugo sa gitna ng tahimik na mansyon. Hindi ko alam kung ano ang dapat kong sabihin o gawin. Hindi ko rin alam kung dapat ba akong magpasalamat sa kanya sa pagsaway kay Doña Margot, kahit na hindi niya ako ipinagtanggol nang lubos.

"Huwag ka nang umiyak," malamig niyang sabi, ang tono niya ay parang utos. Sa wakas, tumingin siya sa akin, pero ang tingin niya ay walang emosyon, parang galit pa rin.

"Kung hindi mo kayang panindigan ang lugar mo dito, mas mabuting umalis ka na lang," dagdag niya.

Napako ako sa kinatatayuan ko, ramdam ang sakit ng bawat salitang binitiwan niya. Gusto kong sumigaw, gusto kong ipaliwanag ang sarili ko, pero anong saysay? Sa mga mata niya, ako pa rin ang dahilan ng lahat ng problema niya.

Napatingin si Hugo sa akin, ang mga mata niya ay puno ng pagtataka at galit. Halos hindi siya makapaniwala sa sinabi ko. Pero hindi ko na kayang magpigil. Kailangan kong iparinig sa kanya ang nararamdaman ko.

"Hayaan mo, Hugo," sabi ko, pilit pinatatatag ang boses ko kahit na nanginginig ang dibdib ko. "Kusa rin kitang bibitawan kapag naramdaman kong hindi na kita mahal."

Natigilan siya, ngunit mabilis ding bumalik ang malamig na ekspresyon sa mukha niya. Lumapit siya sa akin, ang mga mata niya ay parang nagbabaga sa galit.

"Hindi na kita mahal?" ulit niya, ang boses niya ay mababa pero puno ng diin. "At kailan ka pa nagkaroon ng karapatang sabihin 'yan?"

Hindi ko maiwasang umurong nang bahagya dahil sa bigat ng presensya niya, pero pinilit kong hindi magpakita ng kahinaan.

"Kapag dumating ang araw na mapagod na akong maghintay na mahalin mo ako," sagot ko, diretso ang tingin sa kanya kahit na ang puso ko ay tila sasabog na. "Kapag naramdaman kong wala na talagang halaga ang nararamdaman ko para sa'yo."

Tumawa siya, pero walang kahit anong saya sa boses niya. "Nararamdaman? Ikaw?" Umiling siya, ang tawa niya ay mapait. "Huwag mo akong paikutin, Melissa. Alam kong wala kang ibang gusto kundi ang pangalan at pera ng pamilya ko."

Parang sinampal ako ng mga salita niya. Hindi ko alam kung paano ko pa mareresetahan ang mga paratang niya.

"Kung iyon ang tingin mo sa akin," mahina kong sagot, "wala na akong magagawa. Pero huwag mong sabihing wala akong nararamdaman para sa'yo, Hugo, dahil hindi mo alam ang sakit ng lahat ng ito."

"Hindi ko alam?" muling ulit niya, mas lalong tumalim ang tingin niya. "Melissa, ang buhay ko ang nasira dahil sa'yo. Kaya kung nasasaktan ka, isipin mo muna kung sino ang talagang biktima rito."

Tahimik akong nakatayo, pinipigilan ang mga luhang gustong bumagsak. Alam kong wala akong laban sa kanya. Sa mata niya, isa lang akong malaking pagkakamali.

"Kusa mo akong bibitawan?" tanong niya, mas mababa ang boses. "Huwag kang mag-alala, Melissa. Hinding-hindi na aabot sa puntong iyon."

At sa huling tingin niya sa akin, tumalikod siya at iniwan akong nag-iisa, dala ang bigat ng kanyang mga salita. Sa kabila ng lahat, ramdam ko pa rin ang hapdi ng pagmamahal na unti-unti na ring nauupos sa puso ko.